Se connecterRhenan POV Nanatili kaming tahimik sa loob ng ilang segundo matapos akong yakapin ni Alexandra. Hindi ko rin inaasahan iyon. Sa totoo lang, matagal na panahon na rin simula nang magkaroon kami ng ganitong katahimikan na hindi puno ng galit o sama ng loob. Marahan siyang kumalas sa yakap. Namumula ang kanyang mga mata. At halatang nahiya sa ginawa niya. "Sorry." Mahina niyang sabi. Napailing ako. "Wala kang dapat i-sorry." Muli niyang tiningnan ang singsing. Parang hindi pa rin siya makapaniwala. "Totoo ba ito?" Napangiti ako nang bahagya. "Hindi naman ako nagbibigay ng pekeng singsing." Napatawa siya. At sa pagkakataong iyon, parang bumalik ang dating Alexandra. Iyong masayahin. Iyong hindi pa sugatan ng nakaraan. At hindi ko maiwasang mapatitig sa kanya. Pagdating namin sa opisina, agad kaming sinalubong ni Diego. "Good morning, Sir." "Good morning, Ma'am." Ngunit bago pa kami makalayo, napansin ni Diego ang singsing sa daliri ni Alexan
Alexandra POV Nagulat ako pagkagising ko kinabukasan. Marahan akong bumangon mula sa kama at agad na napansin ang isang malaking bouquet ng mga bulaklak sa ibabaw ng desk sa kuwarto namin ni Rhenfield. Nanlaki ang mga mata ko. Dahan-dahan akong lumapit. Napakaganda ng mga bulaklak. Sariwa. At halatang pinag-isipan. Napansin ko ang maliit na card na nakasabit dito. Kinakabahan kong kinuha iyon. At agad kong nakilala ang sulat-kamay. Si Rhenan. "I want to start a new life with you and our son." "— Rhenan" Napakagat ako sa labi. Biglang nanlabo ang paningin ko dahil sa mga luhang namuo sa aking mga mata. Hindi ko napigilang mapaupo sa gilid ng kama habang mahigpit na hawak ang card. Sa loob ng maraming taon... Pinangarap ko ito. Pinangarap kong mapatawad niya ako. Pinangarap kong magkaroon kami ng pagkakataong magsimula muli. At higit sa lahat... Pinangarap kong makita niya ako hindi bilang taong sumira sa buhay niya. Kundi bilang bahagi ng p
Alexandra POV Tahimik ang buong restaurant. Parang walang gustong magsalita pagkatapos ng pag-amin ni Maui. Ako naman ay hindi pa rin makapaniwala. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang sinabi niya. "Ako ang gumawa ng sulat." "Ako ang dahilan kung bakit umalis ka." Pakiramdam ko ay bumabalik ang lahat. Ang mga gabing umiiyak ako habang yakap ang tiyan ko. Ang takot na baka mahanap kami ni Rhenan. Ang mga taon ng pagtatago. At ang limang taong lumaki si Rhenfield na walang ama. Dahil sa isang kasinungalingan. "Bakit, Maui?" Nanginginig kong tanong. "Hindi ba sapat na nasira na ang buhay namin noon?" Napayuko siya. At sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya... Mukha siyang pagod. Talagang pagod. "Nasasaktan ako." Mahina niyang sagot. "Pero hindi ko iyon dahilan." Tumulo ang luha niya. "Alam ko." Tahimik na nakikinig si Rhenan. Walang emosyon ang mukha. Ngunit alam kong galit siya. Sobra. "May isa pa akong gustong malama
Alexandra POV Hindi ko na masyadong inisip ang sinabi ni Veronica. Pinilit kong ituon ang isip ko sa trabaho. Pero sa totoo lang... Paulit-ulit pa rin itong bumabalik sa isip ko. "Ngayon ko lang siya nakitang ganito kaseryoso para sa isang bagay na personal." Napailing ako. Hindi ko dapat bigyan ng kahulugan iyon. Lalo na't malinaw naman ang napag-usapan namin ni Rhenan. Nagpapakasal kami para kay Rhenfield. Para sa pamilya. Hindi para sa kung ano pa man. Maya-maya ay tumunog ang cellphone ko. Napangiti ako nang makita ang pangalan ni Yaya Rita. Sinagot ko agad. "Hello?" Ngunit bago pa makapagsalita si Yaya Rita, isang pamilyar na boses ang sumigaw mula sa kabilang linya. "Mommy!" Napatawa ako agad. "Ano na naman iyon?" "Miss na kita." Reklamo agad ni Rhenfield. "Kakaalis mo lang." "Matagal na po iyon." Napailing ako. Mana talaga sa ama niya. "Kumain ka na ba?" "Opo." "At nag-aral?" "Konti." Napataas ang kilay ko. "Konti?"
Alexandra POV Pagkatapos ng lunch meeting, sabay kaming bumalik ni Rhenan sa opisina. Tahimik lang kami sa elevator. Hindi ko alam kung bakit. Pero parang may gusto akong itanong. At ayaw ko ring itanong. Hanggang sa hindi ko na napigilan. "Close kayo ni Veronica?" Napalingon siya sa akin. Bahagyang nagulat. "Why?" Napahiya agad ako. "Wala." Mabilis kong sagot. "Curious lang." Napangisi siya nang bahagya. At lalo akong nahiya. "Business partner." Maikli niyang sagot. "Matagal na?" Tumango siya. "Mahigit apat na taon." Nanahimik ako. Apat na taon. Ibig sabihin, halos kasabay noong wala ako sa buhay niya. "At kaibigan?" Tanong ko ulit bago ko napigilan ang sarili ko. Napataas ang isang kilay niya. "Alex." Namilog ang mga mata ko. "H-ha?" Ngumiti siya nang bahagya. "Bakit parang interrogation ito?" Bigla akong namula. "Hindi kaya." Napatawa siya nang mahina. At iyon ang unang beses na nakita ko siyang tumawa nang gan
Alexandra POV Papasok na kami sa opisina matapos naming ihatid si Rhenfield sa school. Tahimik ang biyahe. Hindi ko alam kung bakit, pero parang mabigat ang pakiramdam ko ngayong kaming dalawa na lang ni Rhenan. Marahil dahil sa dami ng nangyari nitong mga nakaraang linggo. Napansin yata iyon ni Rhenan. "Okay ka lang, Alex?" tanong niya. Nagulat ako. Mabilis akong tumango. "Oo." Ngunit halata yatang hindi siya kumbinsido. Maya-maya ay itinabi niya ang sasakyan sa isang tahimik na bahagi ng kalsada. Napalingon ako sa kanya. "Rhenan?" Huminga siya nang malalim bago nagsalita. "Alex, salamat." Napakunot-noo ako. "Para saan?" "Sa pagpayag mong pakasalan ako." Tahimik akong nakinig. "At salamat dahil ipinagkaloob mo sa akin si Rhenfield." Naramdaman kong biglang bumigat ang dibdib ko. Hindi ko inaasahang maririnig ang mga salitang iyon mula sa kanya. Sandali siyang natahimik bago muling nagsalita. "At gusto ko ring humingi ng tawad." Nanlak
Present Rhenan POV Bakit nga ba ganoon ang nararamdaman ko kay Alexandra? Alam ko sa sarili kong hindi ko siya mahal. Pero noon pa man, siya na ang laman ng isip ko tuwing dumadating ang init ng pagnanasa o tuwing gusto kong takasan ang realidad. Kahit pilit kong ibaon sa limot ang nakaraan,
Alexandra POV Pagkatapos ng gabing puno ng init at pananahimik, agad na tumalikod si Rhenan sa akin. Parang diring-diri. Parang wala lang ang nangyari sa pagitan naming dalawa. Tahimik akong napapikit habang unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko. Ramdam ko pa ang bigat ng paghinga niya
Alexandra POV Dahan-dahan akong bumangon mula sa magulong kama, ninanamnam ang natitirang sakit at hapdi sa aking kaibuturan—isang pisikal na patunay na sa loob ng ilang sandali, naging akin si Rhenan. Hinugot ko ang kumot at ibinalot sa aking hubad na katawan, habang ang amoy ng aming pinagsaluha
Alexandra POV “Anong gusto mong gawin ko para makabawi ako sa’yo?” tanong ko. Bigla akong naawa sa kanya. May dahilan nga talaga kung bakit siya naging ganito sa akin. Gusto ko siyang paligayahin. At walang kaabog-abog, hinalikan niya ako. Marahas ang halik niya, pero kahit ganoon, hinalikan ko







