Mag-log inKinabukasan matapos ang sunod-sunod nilang movie nights, tila mas lalong dumami ang enerhiya ni Oliver.Habang nagliligpit si Leila ng pinagkainan sa dining table at si Dylan naman ay nagbabasa ng ilang dokumento sa sala, biglang tumayo ang bata sa gitna ng silid.May hawak itong maliit na whiteboard na ginagamit niya sa pagsusulat.Tinapik niya iyon gamit ang marker.“Ahem!”Parehong napalingon sina Leila at Dylan.“Ano ’yon, buddy?” natatawang tanong ni Dylan.“I have an announcement.”Napangiti si Leila.“Announcement?”Tumango si Oliver na parang isang guro sa harap ng klase.“Since bati na kayo…”Nagkatinginan sina Dylan at Leila.“…at lagi na tayong masaya…”Huminto siya para lalong magkaroon ng suspense.“…maglalaro tayo!”Napatawa si Dylan.“Anong laro?”Ngumisi ang bata.“Let’s play…”Itinaas pa niya ang magkabilang kamay.“…Mommy and Daddy!”Halos mabitawan ni Leila ang hawak na plato.“H-ha?”Samantalang si Dylan ay napaubo.“Buddy…”“Hindi!”Agad na umiling si Oliver.“No
Kung may isang taong sobrang saya matapos ang movie night noong nakaraang gabi…Hindi iyon si Dylan.Hindi rin si Leila.Kundi si Oliver.Sa murang edad nito, pakiramdam niya ay isa na siyang professional matchmaker.Habang kumakain ng almusal, palihim niyang pinagmasdan sina Leila at Dylan.Napangiti siya nang makitang hindi pa rin makatingin nang diretso ang mommy niya.Samantalang si Dylan naman ay paminsan-minsang napapangiti na parang may naaalala.“Success!” bulong ni Oliver sa sarili.Pagpasok ni Dylan sa opisina, hindi pa rin mawala sa isip ng bata ang eksena kagabi.“Mommy…”“Hmm?”“Masarap ba ang balikat ni Daddy?”Halos mabulunan si Leila sa iniinom niyang kape.“O-Oliver!”“Bakit?”“Inask ko lang.”Napailing si Aling Rosa habang pinipigilan ang tawa.“Naku, apo.”“Kapag narinig ka ng daddy mo, baka ikaw ang papatulugin sa balikat niya.”“Yey!”Mas lalo pang natuwa si Oliver.Napahawak na lang sa noo si Leila.⸻Pagsapit ng hapon…Nauna nang umuwi si Oliver mula sa school.
Hindi alam ni Leila kung ano ang mas gusto niyang gawin pagkagising niya kinabukasan.Ang bumalik sa pagtulog.O ang magtago habang-buhay.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata habang nakahiga sa kama.Agad na bumalik sa isip niya ang nangyari kagabi.Ang movie night.Ang pagtulog ni Oliver.At…Ang paggising niyang nakasandal sa balikat ni Dylan.Napahawak siya sa noo.“Oh my gosh…”Mahina niyang daing.“Bakit naman kasi nakatulog ako?”Tinalukbungan pa niya ng unan ang mukha niya.“Leila, nakakahiya ka.”Makalipas ang ilang segundo ay sumilip siya sa orasan.Alas-siyete na.“Ano?!”Mabilis siyang bumangon.“Hala!”“Late na ako!”⸻Paglabas niya ng kwarto, una niyang hinanap si Dylan.Tahimik.Wala sa sala.Napabuntong-hininga siya.“Good.”Bulong niya.“Makakaiwas muna ako.”Pero bago pa siya tuluyang makahinga nang maluwag…“Good morning, Mommy!”Napatalon siya sa gulat.Si Oliver pala iyon na abalang-abala sa pagbuo ng isang maliit na Lego car sa carpet.“Good morning, baby.”N
Pagbukas pa lang ng pinto ng condo, sinalubong agad si Dylan ng isang maliit na batang halos tumalon sa kanya.“Daddy!”Napangiti siya at agad na sinalo si Oliver bago pa ito tuluyang makadapa sa sobrang excitement.“Whoa, easy there, buddy.”“Akala ko late ka na naman!”“Traffic lang.”Hinaplos niya ang buhok ng bata bago iniabot ang dala niyang paper bag.“Pero may pasalubong ako.”Nanlaki ang mga mata ni Oliver.“Popcorn!”“And…”May isa pa siyang inilabas.Dalawang malaking bag ng potato chips.Isang kahon ng pizza.At tatlong bote ng paboritong fruit juice ni Oliver.Napahiyaw ang bata.“MOVIE NIGHT!”Napalingon si Leila mula sa kusina.Napailing siya habang natatawa.“Dylan, ano ’yan? Parang may birthday.”Lumapit ang binata at bahagyang nagkibit-balikat.“Wala naman.”“Naisip ko lang… matagal na tayong hindi nakakapag-relax.”Napatingin si Leila sa mga bitbit nito.“Ang dami nito.”“Family movie nights require snacks.”Hindi niya napansin ang salitang ginamit ni Dylan.Pero si
Nanatiling mabigat ang katahimikan sa veranda ng Montenegro Mansion.Hindi pa man tuluyang nakakalayo si Dylan ay huminto siya sa gitna ng kanyang paglalakad.Mariin niyang ipinikit ang mga mata.Pagkatapos ay dahan-dahan siyang humarap muli sa kanyang ina.Hindi pa siya tapos.May mga salitang matagal nang nakakulong sa dibdib niya.“Mom.”Mababa ang boses niya.Ngunit mas matigas kaysa kanina.Tahimik lamang na tumingin si Celeste sa kanyang anak.“May gusto pa akong sabihin.”Ibinaba nito ang tasa ng tsaa.“I’m listening.”Humakbang si Dylan palapit.Hindi na siya ang anak na tahimik na sumusunod sa lahat ng kagustuhan ng kanyang ina.Ngayon…Isa na siyang lalaking handang ipaglaban ang mga taong mahalaga sa kanya.“Ngayong alam ko nang ikaw ang nasa likod ng pagmamanman kina Leila…”“…ito na ang huling beses na pag-uusapan natin ito.”Bahagyang tumaas ang kilay ni Celeste.“I don’t understand.”“I think you do.”Diretso ang tingin ni Dylan.“Ayokong maulit pa.”“Wala nang private
Hindi na nag-aksaya pa ng oras si Dylan.Pagkalabas niya ng presinto ay agad siyang sumakay sa kanyang sasakyan.Mariin ang pagkakahawak niya sa manibela.Hindi niya namalayang napapadiin na pala ang kanyang mga daliri.Paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang sinabi ng investigator.“Mrs. Celeste Montenegro.”Hindi iyon pagkakamali.Hindi rin tsismis.May mga dokumento.May mga pirma.May mga bank records.May mga litrato.Lahat ng ebidensya ay iisa ang tinuturo.Ang sarili niyang ina.“Why, Mom…”Mahina niyang bulong habang binabaybay ang daan patungo sa Montenegro Mansion.“Why would you do this?”⸻Huminto ang itim niyang sedan sa harap ng napakalaking bakal na gate.Agad siyang pinagbuksan ng guwardiya.“Good afternoon, Sir Dylan.”Hindi siya sumagot.Dere-diretso siyang nagmaneho papasok.Napansin ng mga kasambahay ang ekspresyon niya.Hindi ito ang Dylan na palangiting umuuwi noon.Ngayon ay bakas sa mukha nito ang galit at pagkadismaya.“Nasaan si Mom?”Tanong niya sa head bu
Leila! Leila! Sumagot ka na!”Halos mabitawan ni Leila ang cellphone nang biglang sunod-sunod ang tawag ni Sheila sa kanya. Nagmamadali niyang sinagot iyon habang nakasandal sa maliit na kitchen counter ng apartment nila.“Ano ba? Ang aga-aga—”“PASOK TAYO!”Napakurap siya. “Ha?”Napatalon si Sheil
Kinagabihan, hindi sinasadyang ikwento ni Dylan si Leila.Nasa isang bar siya kasama si Marco, kaibigan niyang sanay nang makinig sa mga random biglang iniisip ni Dylan na biglang nagiging interesting.“May bago na naman ba tayong i-ooverthink ngayon?” agad na bungad ni Marco habang umiinom.Hindi
Kinabukasan, nakatayo si Leila sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ang mahimbing na tulog ng anak. Bahagyang nakaawang ang maliit nitong labi habang yakap ang paborito nitong maliit na unan. At gaya ng dati… hindi niya maiwasang mapatitig. “Hay naku…” mahina niyang bulong habang nakapamewang. “
Fine,” bulong niya sa sarili habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib. “If that’s how you want to play it…” Tahimik na nagsara ang pinto ng opisina sa likod niya. Ngunit pagkalabas na pagkalabas ni Leila sa executive floor, saka niya lang tuluyang nailabas ang mabigat na hininga na kanina pa







