LOGINKabanata: Ang Larawang Hindi Ko MaalalaNagsimula ang lahat sa isang simpleng tasa ng kape.Kinabukasan matapos ang almusal, maagang pumasok si Dylan sa opisina.Ngunit kahit abala siya sa trabaho, hindi niya maalis sa isip ang nangyari noong umaga.Ang pancake.Ang tawanan nila ni Oliver.At higit sa lahat…Ang mukha ni Leila nang sabihin niyang gusto niyang magkaroon ng mga umagang katulad noon.Hindi niya alam kung bakit parang napakalalim ng kahulugan ng simpleng sandaling iyon.Parang hindi iyon ang unang pagkakataon na pinangarap niyang makasama si Leila sa ganoong paraan.Parang…Naranasan na niya iyon.“Sir?”Napatingin si Dylan sa kanyang sekretarya.“Yes?”“Okay lang po ba kayo?”“Why?”“Kanina pa po kayo nakatingin sa coffee.”Napatingin siya sa hawak niyang tasa.“Ah.”“May problema po ba?”“No.”Ngumiti ang sekretarya.“Sure?”“Yes.”Ngunit nang umalis ito, muli siyang napaisip.Bakit parang pamilyar ang lahat?Ang kape.Ang umaga.Ang pagtawa ni Leila.At ang pakiramdam
Kabanata: Ang Almusal na May LihimKinabukasan, maagang nagising si Leila.Hindi dahil sa alarm.Hindi rin dahil kay Oliver.Kundi dahil sa isang bagay na ayaw niyang aminin sa sarili.Naalala niya ang yakap ni Dylan.Napapikit siya habang nakahiga sa kama.For staying.Iyon ang mga salitang paulit-ulit na umiikot sa kanyang isip.Hindi alam ni Dylan kung gaano kahirap para sa kanya ang manatili.Hindi nito alam kung ilang beses niyang pinilit ang sariling huwag umasa.At lalong hindi nito alam na sa bawat pagkakataong lumalapit ito sa kanya, mas lalo niyang nakakalimutan ang lahat ng dahilan kung bakit kailangan niyang lumayo.Napabuntong-hininga siya at bumangon.Kailangan niyang magpanggap na normal ang lahat.Paglabas niya ng kwarto, narinig niya agad ang ingay mula sa kusina.“Oliver, don’t touch that!”“Why?”“Because it’s hot!”“But Daddy said I can!”“Because Daddy is apparently trying to kill us.”Napahinto si Leila.Dahan-dahan siyang sumilip sa kusina.Nakita niya si Oliver
Kabanata: Isang YakapHindi makatulog si Leila nang gabing iyon.Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga sinabi ni Dylan.I don’t know what we were.But I know we were something.I’ll wait until you tell me.Napabuntong-hininga siya.Hindi niya alam kung alin ang mas nakakatakot—ang malaman ni Dylan ang katotohanan o ang patuloy nitong paghahanap sa nakaraan.Dahil habang mas maraming bagay ang naaalala nito, mas lalo siyang natatakot na baka isang araw ay maalala nito ang lahat.At kapag dumating ang araw na iyon…Hindi niya alam kung ano ang mangyayari sa kanilang dalawa.Hindi siya makatulog.Kaya bandang alas-dose ng gabi, bumangon siya upang uminom ng tubig.Tahimik siyang lumabas ng kwarto.Ngunit pagdating niya sa kusina, nagulat siya nang makita si Dylan.Nakatayo ito sa harap ng counter at may hawak na baso.“You’re awake?”Napahawak si Leila sa dibdib.“Nagulat ako.”“Sorry.”“Ano’ng ginagawa mo rito?”“Can’t sleep.”“Same.”Saglit silang natahimik.Kumuha si Leila ng
Kabanata: Kung Ano Man Tayo NoonHindi agad nakapagsalita si Leila.Nakatayo lamang siya sa harap ni Dylan habang paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang isip ang sinabi nito.I don’t know what we were.But I know we were something.I’ll wait until you tell me.Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot.Dahil ang totoo…Hindi na niya alam kung gaano katagal niya kayang itago ang nakaraan.Sa mga nakaraang araw, unti-unti nang bumabalik ang mga alaala ni Dylan.At kasabay nito, tila unti-unti ring bumabalik ang taong minahal niya noon.Ang lalaking nasa harap niya ngayon ay maaaring wala pang kumpletong alaala tungkol sa kanya.Ngunit sa paraan ng pagtingin nito…Parang may bahagi ng puso nito na nakakikilala sa kanya.“Why are you looking at me like that?” tanong ni Dylan.Agad umiwas ng tingin si Leila.“Like what?”“Like you’re trying to remember something.”Napangiti siya nang pilit.“Maybe I am.”“About me?”“About the past.”Dahan-dahang ngumiti si Dylan.“Then tell me.”
At pagkatapos… Darating ang pinakamahirap na bahagi. Ang pagsasabi tungkol kay Oliver. Ngunit hindi niya gustong mangyari iyon dahil lamang sa napilitan siyang sabihin ang totoo. Gusto niyang maging handa si Dylan. Gusto niyang malaman muna nito ang tunay niyang nararamdaman. Gusto niyang malaman kung kaya nitong piliin siya kahit wala ang mga alaala ng nakaraan. At kung kaya nitong mahalin si Oliver… Hindi dahil obligasyon nito. Kundi dahil tunay na mahal nito ang bata. Kaya nang marinig niyang tinawag siya ni Dylan mula sa sala… “Leila?” Agad siyang napalingon. “Yes?” “Can you come here?” Sandali siyang nag-alinlangan. Ngunit tumayo rin siya. Paglabas niya, nakita niyang nakaupo si Dylan sa sofa. Tinitigan siya nito. “Why do I feel like you’re always afraid of losing me?” Natigilan si Leila. Parang biglang nawala ang lahat ng hangin sa kanyang baga. Hindi niya alam kung paano sasagot. Dahan-dahang tumayo si Dylan. Lumapit ito sa kanya. “You don’t have to tel
Kabanata: Ang Katotohanang Hindi Ko Kayang SabihinAng totoo, ayaw aminin ni Leila kay Dylan na naging magkasintahan sila noon.Hindi dahil ikinahihiya niya ang kanilang nakaraan.Hindi rin dahil pinagsisisihan niya ang mga panahong minahal niya ito.Sa katunayan, iyon ang isa sa mga bagay na pinakamahirap niyang kalimutan.Ang pagmamahalan nila.Ang mga pangarap na binuo nila.Ang mga pangakong minsan nilang pinaniwalaang hindi kailanman masisira.Ngunit ngayon…Nasa harap niya si Dylan.At hindi na nito maalala ang lahat.Alam nitong may kakaiba sa pagitan nila.Alam nitong hindi sila basta magkakilala lamang.Napapansin na nito kung gaano karami ang alam niya tungkol dito.Kung paano niya alam ang paborito nitong kape.Kung paano niya alam kung kailan ito nagsisinungaling at sinasabing okay lang siya.Kung paano niya alam ang gagawin kapag sumasakit ang ulo nito.At higit sa lahat…Ramdam nitong may isang bahagi ng kanilang nakaraan na ayaw niyang sabihin.Pero hindi pa alam ni Dyl
Kinagabihan, hindi sinasadyang ikwento ni Dylan si Leila.Nasa isang bar siya kasama si Marco, kaibigan niyang sanay nang makinig sa mga random biglang iniisip ni Dylan na biglang nagiging interesting.“May bago na naman ba tayong i-ooverthink ngayon?” agad na bungad ni Marco habang umiinom.Hindi
Kinabukasan, nakatayo si Leila sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ang mahimbing na tulog ng anak. Bahagyang nakaawang ang maliit nitong labi habang yakap ang paborito nitong maliit na unan. At gaya ng dati… hindi niya maiwasang mapatitig. “Hay naku…” mahina niyang bulong habang nakapamewang. “
Nanatiling nakahawak si Dylan sa sentido habang pilit inaayos ang mabigat na pakiramdam sa ulo niya.Isang babae.Mainit na yakap.Masayang tawa.At isang pakiramdam na tila matagal na niyang hinahanap.Mariin siyang napapikit.What the hell was that?Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay habang pil
Leila! Leila! Sumagot ka na!”Halos mabitawan ni Leila ang cellphone nang biglang sunod-sunod ang tawag ni Sheila sa kanya. Nagmamadali niyang sinagot iyon habang nakasandal sa maliit na kitchen counter ng apartment nila.“Ano ba? Ang aga-aga—”“PASOK TAYO!”Napakurap siya. “Ha?”Napatalon si Sheil







