LOGINMahigit dalawang oras ang lumipas.Pakiramdam ni Leila ay bawat segundo ay isang buong araw.Hindi siya halos makaupo.Paulit-ulit siyang naglalakad sa pasilyo habang mahigpit na nakakapit sa rosaryong matagal na niyang dala sa kanyang bag.Sa kabilang dulo naman ay tahimik na nakaupo si Dylan.Katatapos lamang niyang mag-donate ng dugo.Bahagya pa siyang nanghihina, ngunit hindi iyon ang iniintindi niya.Ang buong atensyon niya ay nasa pulang ilaw sa ibabaw ng operating room.“Wala pa rin ba?”Mahina niyang tanong nang muling dumaan ang isang nurse.Umiling ito.“Tuloy pa rin po ang operasyon.”Tumango si Dylan.“Please… save him.”Hindi na niya namalayang pabulong na pala niya iyong nasabi.Napatingin si Leila sa kanya.Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang aksidente, nakita niyang tila nawalan ng kulay ang mukha ng lalaki.Tahimik lamang ito.Ngunit halatang pinipigilan ang emosyon.Lumapit siya rito.“Dylan…”Nag-angat ito ng tingin.“Ayos ka lang ba?”Napangiti ito nang pil
Nanlambot ang mga tuhod ni Leila.Parang nawala ang lahat ng lakas sa katawan niya matapos marinig ang sinabi ng doktor.“Kailangan namin ng blood donor.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon.“Doc…” nanginginig ang boses niya. “Ako… ako na lang po.”Tiningnan siya ng doktor.“Kailangan muna naming malaman ang blood type ninyo.”“Wala pong problema. Kunin n’yo lahat ng kailangan.”Agad siyang dinala ng isang nurse sa laboratoryo.Naiwan si Dylan sa labas ng emergency room.Hindi mapakali ang binata.Paulit-ulit siyang naglalakad sa pasilyo.Paminsan-minsan ay napapasulyap siya sa pulang ilaw sa ibabaw ng operating room.Pakiramdam niya ay bawat segundong lumilipas ay napakahaba.Makalipas ang ilang minuto, bumalik ang doktor.“Sir.”Agad na lumapit si Dylan.“Kumusta si Oliver?”“Patuloy po siyang inoobserbaban ng mga doktor.”“At ang dugo?”Huminga nang malalim ang doktor.“Hindi compatible ang blood type ng ina.”Parang gumuho ang mundo ni Leila.“Hindi…”
Isang umaga sa condominium.Mula sa kusina ay umaalingasaw ang amoy ng bagong lutong sinangag at pritong itlog.“Mommy!”Masayang tumakbo si Oliver papunta kay Leila.“Pwede ba akong maglaro sa playground mamaya?”Napangiti si Leila habang inaayos ang buhok ng anak.“Pagkatapos mong gawin ang assignment mo.”“Promise!”Mula sa dining table ay napailing si Dylan.“Ang bilis mong mangako.”Napatawa si Oliver.“Gagawin ko talaga.”“Narinig ko na ’yan kahapon.”“Hindi po ako nagsinungaling.”“Talaga?”“Opo.”Napangiti si Dylan at ginulo ang buhok ng bata.“Sige. I’ll help you.”Lalong lumiwanag ang mukha ni Oliver.“Yey! Daddy is the best!”Napatingin si Leila sa dalawa.Hindi niya napigilang mapangiti.Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo ngang nagiging malapit ang dalawa.At sa bawat araw ring iyon…Mas lalo siyang natatakot.Natatakot na baka isang araw ay mawala na naman ang lahat.⸻Pagsapit ng hapon, bumaba silang tatlo sa maliit na parkeng nasa loob ng condominium complex.May ilan
Pagkauwi pa lamang ni Dylan sa condominium ay sinalubong na siya ni Oliver.“Daddy!”Napangiti siya at agad na binuhat ang bata.“Hey, buddy!”“Kumusta office?”Napatawa si Dylan.“Ikaw talaga. Para kang maliit na boss.”“Kwento!”Lumabas si Leila mula sa kusina habang nagpupunas ng kamay sa dish towel.“Sige na nga. Magkuwentuhan muna kayo habang tinatapos ko ang hapunan.”Hindi na nagpaawat si Oliver.Hinila niya si Dylan papunta sa sala.“Anong nangyari?”Napakamot sa batok si Dylan bago natatawang umupo sa sofa.“Naku… may nakakatawang nangyari.”“Talaga?”Tumango siya.“May client kaming sobrang kulit.”“Bakit?”“Puro papuri.”“Sa’yo?”“Oo.”Napanganga si Oliver.“Gwapo ka raw?”Napahalakhak si Dylan.“Hindi ko sinabi ’yan.”“Eh ano’ng sabi?”“‘Handsome’ daw.”Napatawa ang bata.“Eh si Mommy?”Napangiti si Dylan at palihim na sumulyap sa kusina.Kunwari’y abala si Leila sa pagluluto.Ngunit alam niyang nakikinig ito.“Sa tingin ko…”Mahina niyang sabi.“…nagselos ang Mommy mo.”B
Makalipas ang ilang araw, tuluyan nang nakabalik si Dylan sa opisina.Bagama’t paminsan-minsan ay sumasakit pa rin ang kanyang ulo dahil sa unti-unting pagbabalik ng mga alaala, pinayagan na siya ng doktor na bumalik sa trabaho basta’t hindi niya pipilitin ang sarili.At gaya ng dati…Si Leila ang unang dumating sa opisina.Inayos niya ang schedule ng boss, ang mga dokumentong pipirmahan, at ang listahan ng mga kliyenteng makikipagpulong sa araw na iyon.“Good morning.”Napalingon siya.Nakatayo si Dylan sa pintuan ng opisina, may dalang dalawang paper cup ng kape.“Para sa’yo.”Napakunot ang noo ni Leila.“Hindi mo na naman kailangang gawin ’yan.”“I know.”Iniabot nito ang isang tasa.“But I wanted to.”Napabuntong-hininga si Leila bago tinanggap ang kape.“Thank you.”Napangiti si Dylan.“Walang anuman.”Hindi na niya napansing ilang empleyado na pala ang nakatingin sa kanilang dalawa.⸻Bandang alas-diyes ng umaga, dumating ang isa sa pinakamalalaking kliyente ng kompanya.Isang b
Maagang-maaga pa lamang ay gising na si Oliver.Bitbit ang maliit niyang backpack, paikot-ikot na siya sa sala habang paulit-ulit na sinisilip ang orasan.“Mommy! Bilis!”Napatawa si Leila habang inaayos ang kwelyo ng uniporme ng anak.“Oliver, thirty minutes pa bago tayo umalis.”“Late na tayo!”“Alas-siyete pa lang.”“Eh eight o’clock ang Family Fun Day!”Napailing na lamang si Leila.Taun-taon ay may simpleng Family Fun Day ang paaralan ni Oliver. Walang formal program, puro laro lamang para sa mga magulang at anak.Hindi naman sana sila sasali.Ngunit ilang araw nang kinukulit ni Oliver ang dalawa.“Please, Mommy… Please, Daddy…”At dahil walang makatanggi sa bata, pareho silang napapayag.⸻Eksaktong alas-otso nang makarating sila sa paaralan.Napuno ng mga bata ang quadrangle.May mga lobo.May popcorn.May mga booth ng iba’t ibang laro.Pagkababa pa lamang ng sasakyan ay hinawakan na ni Oliver ang kamay nina Dylan at Leila.“Come on!”Napatigil si Leila.“Oliver…”“Walang bibit
Kinabukasan, nakatayo si Leila sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ang mahimbing na tulog ng anak. Bahagyang nakaawang ang maliit nitong labi habang yakap ang paborito nitong maliit na unan. At gaya ng dati… hindi niya maiwasang mapatitig. “Hay naku…” mahina niyang bulong habang nakapamewang. “
Nanatiling nakahawak si Dylan sa sentido habang pilit inaayos ang mabigat na pakiramdam sa ulo niya.Isang babae.Mainit na yakap.Masayang tawa.At isang pakiramdam na tila matagal na niyang hinahanap.Mariin siyang napapikit.What the hell was that?Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay habang pil
Fine,” bulong niya sa sarili habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib. “If that’s how you want to play it…” Tahimik na nagsara ang pinto ng opisina sa likod niya. Ngunit pagkalabas na pagkalabas ni Leila sa executive floor, saka niya lang tuluyang nailabas ang mabigat na hininga na kanina pa
Leila! Leila! Sumagot ka na!”Halos mabitawan ni Leila ang cellphone nang biglang sunod-sunod ang tawag ni Sheila sa kanya. Nagmamadali niyang sinagot iyon habang nakasandal sa maliit na kitchen counter ng apartment nila.“Ano ba? Ang aga-aga—”“PASOK TAYO!”Napakurap siya. “Ha?”Napatalon si Sheil







