บทที่ 5 โลกทั้งใบของซีห่าว 2

           “ข้าอยากอยู่กับท่านแม่”  เจ้าก้อนแป้งยังขี้อ้อนไม่หยุดกอดขาของเฟยห่วงเอาไว้   สายตาจ้องมองป้ากวงอย่างเอาเรื่อง ราวกับกลัวว่าป้ากวงจะแย่งแม่ของเขาไป   

            “อย่าดื้อนักสิเจ้าก้อนแป้ง ทุกคนเขาเป็นห่วงลูกรู้ไหม   ป้ากวงเองก็เช่นกัน เป็นห่วงคุณชายน้อยสกุลซีมากแค่ไหนรู้ไหม เจ้ารออยู่ตรงนี้รู้ไหม เดี๋ยวต้นที่เจ้าปลูกแม่จะดูแลให้เอง อย่าดื้อเข้าใจใช่ไหม หืม....” 

            ซีห่าวทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย  สายตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ก่อนพยักหน้า  ทำให้เฟยห่วงยิ้มอย่างเอ็นดู 

            ใครจะคิดว่าชาตินี้จะเกิดเป็นมารดาของเด็กน้อยวัยสามขวบย่างเข้าสี่ขวบ ชาติก่อนทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อให้ประสบความสำเร็จในชีวิตการงาน พอมีเด็กน้อยเข้ามาในชีวิต ไม่คิดเลยว่าความรู้สึกสุขยามเห็นรอยยิ้มของเจ้าตัวน้อยจะสำคัญกับชีวิตมากขนาดนี้   

            เจ้าตัวอ้วนก็เดินต้วมเตี้ยวไปนั่งใต้ร่มไม้ โดยมีป้ากวงดูแล ส่วนเฟยห่วงกับบ่าวรับใช้อีกสองสามคนช่วยกันพรวนดินและใส่ปุ๋ย พืชผักที่คุณชายน้อยซีห่าว 

            “ท่านแม่......ขอรับ...”

            “จ๋า....”

            “ท่านแม่....”

            “จ๋า....”

            เฟยห่วงขานรับ  บ่าวรับใช้ต่างก็พลอยยิ้มตามกับฮูหยินที่มักเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในเรือนนอนดังเช่นเมื่อก่อน   ต่างก็พาช่วยกันดูแลแปลงผัก   แถมเฟยห่วงยังเอ็นดูเหล่าบ่าวไพร่อีกต่างหาก ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงตบตีพวกนางเป็นว่าเล่น 

            ซีอั่นกลับมาจากโรงเตี๊ยม หูของเขาดีนักได้ยินเสียงตะโกนใสแจ๋วของบุตรชาย เรียกขานนามของมารดา  ซีอั่นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่อีกใจเขาไม่ควรสนใจนางเสียหน่อย ฝีเท้าของเขาเดินไปตามเสียงใสของเจ้าก้อนแป้ง  เห็นบุตรชายสดใสร่าเริง โบกไม้โบกมือ พอเห็นท่านพ่อเดินมาหา เจ้าก้อนแป้งก็ก้าวขาสั้นเล็กของตัวเองก้าวไปหาบิดา

            เฟยห่วงเงยหน้า...มองเห็นบุรุษผู้เป็นบิดาของลูกนางเดินมาด้วยใบหน้านิ่ง สุขุมนุ่มลึกนั้น  พอมองแบบนี้ก็หล่ออยู่หรอก  แต่พออ้าปากเท่านั้น

            เฟยห่วงไม่รู้ตัวสักนิดว่านางแบะปาก ก่อนก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้า 

            ต่างจากสายตาคมกริบทอดมองนาง  เขาไม่เข้าใจเสียจริงว่าทำไมนางต้องทำงานพวกนี้ด้วย บ่าวรับใช้ในเรือนมีเยอะแยะ ไยนางต้องมาทำเองเช่นนี้การอยู่กินกับนางจนมีซีห่าว ไม่ได้ช่วยให้เขาคลายความสงสัยเรื่องนี้ไปได้เลยสักนิด  มันกลับตรงกันข้าม สร้างความสงสัยที่เขามีเพิ่มทวีคูณ

          ซีอั่นก้มมองมือน้อย ๆ ของซีห่าวที่สอดประสานเข้ากับฝ่ามือใหญ่ของเขา ก่อนซีห่าวในวัยร่าเริงจะจูงเขา มุ่งหน้าไปหามารดาที่นั่งปลูกผัก

            เฟยห่วงขมวดคิ้วเมื่อเงาของสองพ่อลูก นางกำลังถอนหญ้าอยู่ต้องเงยหน้ามอง ใบหน้าคมเข้มที่ทำท่าเบือนหน้านี้ไม่มองนาง ต่างจากเจ้าก้อนที่ส่งยิ้มหวาน ๆ มาให้นาง

            “ท่านแม่ ข้ากับท่านพ่อมาให้กำลังใจท่านขอรับ...”   

            ความไร้เดียงสาหนอความไร้เดียงสา

            เฟยห่วงยกยิ้มก่อนยื่นมือไปลูบศีรษะ

            “เด็กดี” 

            “เจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้  บ่าวในเรือนออกเยอะแยะ เจ้าจะมาตากแดดให้เหนื่อยทำไม พลอยทำให้ซีห่าวเป็นไข้ไปด้วย” 

            เฟยห่วงเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของเขาตาปริบ ๆ  

            เขาจะด่านางอย่างเดียวเลยใช่ไหม ตัวประกอบประสาอะไร  แต่ช่างเถอะ นางไม่อยากถือสาเขานัก เพราะตอนนี้ขอต่างคนต่างอยู่ และดูแลเจ้าก้อนน้อยก็พอแล้ว

            “ถ้าเจ้าไม่ช่วยข้า เจ้าก็อย่าว่าข้า  ข้าแค่เบื่อกับการอยู่แต่ในเรือนนอนเท่านั้น”   เฟยห่วงเลือกตอบไปแบบนั้น  ใครจะกล้าบอกความจริงว่านางคือนักประพันธ์นิยายแล้วเขาก็เป็นเพียงตัวประกอบ ถูกสร้างมาเพื่อเป็นอุปสรรคของตัวร้ายอย่างเฟยห่วงเท่านั้น

            หมับ!              

        

            มือใหญ่ของเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเฟยห่วงก่อนฉุดนางให้ลุกขึ้นยืน

            “ลุกขึ้น”

            “ท่านพ่อจะทำอะไรท่านแม่หรือขอรับ”   เจ้าก้อนเอ่ยปากถาม

            “ข้าแค่เป็นห่วงนางเท่านั้น”  ซีอั่นอำอึ้ง ๆ  เมื่อบุตรชายถามด้วยความฉงน ก่อนแสร้งตอบออกไปเช่นนั้น   

            “ท่านแม่ไปทานข้าวเถอะ ซีห่าวหิวแล้วขอรับ....” เสียงของเจ้าอ้วนออดอ้อน ดวงตากลมแป๋วจดจ้องมองมารดา 

            “เจ้าเพิ่งกินไปเองนะเสี่ยวห่าว”   เฟยห่วงส่ายหน้าก่อน นางเลยยอมเดินตามสองพ่อลูก  

            เฟยห่วงไม่เข้าใจตัวประกอบผู้นี้เสียจริง ตอนนั้นไม่ใช่ใส่ใจในรายละเอียด   ซีห่าวที่โดนพ่อจูงมือจู่ ๆ ก็หยุดเดิน แล้วเอื้อมมือมาคว้ามือนาง 

            เจ้าอ้วนอยู่ตรงกลางมีพ่อกับแม่เดินเคียงคู่กัน เจ้าหนูน้อย...ไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อน     

            ซีอั่นอึ้งกับใบหน้ากลมป้อมที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาเลี้ยงดูซีห่าวจนโตมาขนาดนี้เขาไม่เคยเห็นรอยยิ้มพริ้มใจเปี่ยมด้วยความสุข มากมายขนาดนี้ ยามนี้เหมือนโลกทั้งโลกแปรเปลี่ยนไปแล้ว.....