Billionaire Daddy, Please Marry My Mommy のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

SENNATatlong araw matapos ma-admit si Ashley, saka lang ako nakahinga nang maayos nang sabihin ng doktor na mas maganda na ang response ng katawan niya sa bagong treatment.Nakatayo ako sa tabi ng hospital bed habang pinagmamasdan siyang kumakain ng mansanas. Mas maayos na ang kulay ng mukha niya kumpara noong unang araw, at kahit halata pa rin ang pagod, mas madalas na rin siyang ngumiti.“Mrs. Chavez, stable sa ngayon ang condition ni Ashley, pero hindi ibig sabihin non na tapos na ang kanyang treatment, maganda din ang response niya nitong mga nakaraang araw.” paliwanag ng doktor habang tinitingnan ang chart niya. “Kaya puwede na natin siyang i-discharge mamayang hapon.”Parang biglang gumaan ang dibdib ko.“Talaga po, Doc?” tanong ko habang hindi ko mapigilang mapangiti.Tumango ang doktor bago niya ipinakita sa akin ang discharge instructions.“Yes, pero kailangan nating maging strict sa medications at follow-up schedule niya,” paalala nito. “May laboratory tests pa rin siya sa

SENNAKinabukasan, sinundo ako ni Lucien sa apartment kasi may pupuntahan daw kami. Hindi ko alam kung saan kami pupunta pero ang sabi niya importante daw iyon.Habang nasa byahe kami, napansin kong parang familiar ang daan na binabaybay namin. Papunta ba ito sa bahay namin o nag dedetour lang siya para makaiwas sa traffic. Pero sure talaga ako eh, hindi ako pwedeng magkamali, halos ganito ang nakikita kong view dati noong sa bahay pa ako nakatira. Maya maya natanaw ko ang pamilyar na istraktura na halos ilang buwan ko nang hindi nakikita mula noong huling punta ko rito.Akala ko handa na akong bumalik sa De Alcantara mansion.Hindi pala.“Anong ginagawa natin dito?" tanong ko habang humihinto ang sasakyan ni Lucien sa harap ng malaking gate." We're going to talk to your father about the engagement and tell Cassandra everything.” sagot ni Lucien sa tanong ko.“Why didn't you tell me earlier, para naman sana naka pag prepare ako ng sasabihin ko sa kanila, lalo na kay Cassandra.” sago

SENNAAkala ko pagkatapos ng family meeting ay makakalabas ako sa mansion nang walang panibagong gulo. Pero bago pa ako makarating sa sasakyan ni Lucien, narinig ko ang mabilis na yabag sa likuran ko.“Ate!” tawag ni Cassandra habang mabilis na sumusunod.Huminto ako at lumingon.Wala na ang mahinahon niyang expression na ipinakita niya sa harap ng dalawang pamilya.Galit na galit siya.“Pwede ba tayong mag-usap?” tanong niya habang humihinto sa harapan ko.“Wala na tayong dapat pag usapan pa Cassandra" sagot ko sa kanya habang hindi siya nililingon at dire diretso lang ang paglakad."Anong wala? Ang dami dami nating dapat pag usapan ate” sabi niya na nanggagalaiti na sa galit.Napatingin ako kay Lucien na nasa ilang metro mula sa amin.“I’ll wait in the car,” sabi niya bago tahimik na lumayo.Naiwan kaming dalawa ni Cassandra.“Ano? Ano pa ba ang gusto mong pag usapan natin?” tanong ko habang hinaharap siya.“Masaya ka na?” tanong niya habang malamig ang tingin.Napakunot ang noo ko.

SENNATatlong araw pa lang kaming nakatira ni Ashley sa penthouse ni Lucien, pero parang mas matagal na.Hindi dahil nahihirapan kaming mag-adjust sa lugar. Sa totoo lang, si Ashley yata ang pinaka mabilis naka-adjust sa aming tatlo. Ako ang hindi pa rin sanay na paggising ko sa umaga ay hindi na ang maliit naming apartment ang nakikita ko. Si Lucien naman, mukhang hindi pa rin sanay na may apat na taong gulang na batang malayang gumagala sa tahimik niyang bahay.At si Ashley? Wala siyang pakialam.Para sa kanya, hindi billionaire CEO si Lucien Ellington. Hindi rin ito iyong lalaking kinatatakutan ng halos lahat ng empleyado sa company. Siya lang si Mr. Grumpy na puwede niyang kulitin anumang oras.“Mommy, ayoko po nito,” reklamo ni Ashley habang nakaupo sa dining table at nakatingin sa bowl sa harapan niya.Napatingin ako mula sa coffee maker. “Bakit? Cereal naman ’yan,” tanong ko habang lumalapit sa kanya.“Hindi po masarap,” sagot niya habang itinutulak nang kaunti ang bowl.Bago a

SENNADalawang araw matapos umiyak si Ashley tungkol sa daddy niya, bumalik kami sa ospital para sa scheduled treatment niya.Hindi naman emergency ang appointment, pero gaya ng dati, pagod na pagod siya pagkatapos. Tahimik lang siya sa biyahe pauwi at halos nakasandal sa akin buong oras.Pagdating namin sa penthouse, hindi na siya nagreklamo nang diretso ko siyang dalhin sa kuwarto.“Mommy, I’m so tired po.” bulong niya habang nakahiga.“I know, baby,” sagot ko habang inaayos ang kumot niya. “Rest ka po muna okay?”Hinawakan ko ang noo niya. Wala naman siyang lagnat, pero maputla siya at halatang nanghihina.Kukunin ko sana ang medicine bag niya sa sala nang hawakan niya ang pulso ko.“Mommy, huwag po muna kayong umalis,” pakiusap niya habang nakatingin sa akin.“Kukunin ko lang ang gamot mo,” paliwanag ko habang hinahaplos ang kamay niya. “Babalik agad ako.”Ayaw pa rin niyang bumitaw.Bago pa ako makapagsalita, may kumatok sa bukas na pinto.Napalingon ako at nakita ko si Lucien. K