All Chapters of The Conquences of a Night with a Billionaire : Chapter 41 - Chapter 50

Hindi ko alam kung bakit sobrang kabado ako. Ilang beses kong inayos ang simpleng damit na suot ko habang nakaupo sa loob ng sasakyan ni Lucian. Magkahawak ang mga kamay namin ngunit kahit ganoon ay hindi pa rin nawawala ang kaba sa dibdib ko. "Relax," mahinang sabi niya. Napalingon ako sa kaniya. Madali lang para sabihin niya iyon. Hindi naman siya ang haharap sa pamilya niyang isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa. Hindi siya ang isang ulilang babae na walang apelyidong maipagmamalaki. Hindi siya ang babaeng pakiramdam ay hindi nababagay sa mundong ginagalawan nila. "Ayos lang ako," pagsisinungaling ko. Napangiti siya nang bahagya. "Madison, hindi mo kailangang magpanggap sa akin." Napabuntong-hininga ako. Masyado niya akong kilala. Hindi na ako sumagot. Sa halip ay tumingin na lamang ako sa bintana. Palapit na kami sa malaking mansyon ng mga Stryker. Mula pa lang sa labas ay halatang hindi iyon ordinaryong bahay. Napakalawak ng lupain. Napakataas ng gate.

Hindi ko alam kung ilang beses ko nang binasa ang pangalan niya sa phone ko bago ko tuluyang pinatay ang screen. Lucian. Paulit-ulit. Parang sirang plaka na ayaw tumigil sa ulo ko kahit anong pilit kong kalimutan. Pero wala na akong lakas. Wala na akong kayang ipaglaban. Kaya kinuha ko ang maliit kong bag sa ibabaw ng kama at isa-isang inilagay roon ang mga damit ko. Simple lang lahat—dalawang jeans, tatlong t-shirt, at ilang gamit ng anak ko na hindi pa niya alam na umiiral sa mundong ito. Huminto ako saglit. Napatingin ako sa maliit na crib sa sulok ng kwarto. Tahimik. Walang umiiyak. Pero pakiramdam ko ako ang umiiyak sa loob. “Sorry,” bulong ko habang hinaplos ang hangin sa ibabaw ng crib. “Sorry kung hindi ko kayang ipaglaban tayong dalawa sa kanya.” Hindi ako mahina. Pero pagdating sa kanya… si Lucian Charles Stryker… nawawala lahat ng lakas ko. Parang kahit anong tibay ko sa buhay, natutunaw kapag siya na ang kaharap. Kaya mas lalo akong natatakot. Kasi alam ko

Tahimik ang buong apartment. Iyon na yata ang pinakaayaw ko—kapag sobrang tahimik na para bang kahit hininga ko naririnig ko. Nakaupo ako sa sahig, nakaharap sa bukas na maleta. Nasa paligid ko ang mga damit, gamit, at mga bagay na ilang taon ko ring pinagsamahan sa maliit na espasyong ito. Pero sa bawat pagtingin ko sa kanila, parang mas lalo lang lumalalim ang sakit sa dibdib ko. Parang bawat damit, may alaala. Parang bawat bagay, may “kami.” Pero wala na. Wala na talaga. Dahan-dahan kong pinulot ang isang puting blouse. Ito yung unang beses na sinuot ko noong unang beses akong nag-date kay Lucian. Nakangiti pa ako noon habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin, kinakabahan pero masaya. Ngayon… hindi ko na alam kung ano pa ang nararamdaman ko kapag nakikita ko ito. Mabigat. Sobrang bigat. Tinupi ko ito at inilagay sa maleta. Sunod kong kinuha ang maliit na teddy bear na binigay niya sa akin noong Valentine’s. “Para hindi ka malungkot kapag wala ako,” sabi niya noon

Hindi ko alam kung ilang araw na ang lumipas. Basta ang alam ko lang, gumigising ako sa parehong kisame. Parehong katahimikan. Parehong bigat sa dibdib na parang may nakadagan na hindi ko maialis. Nakaupo ako sa dulo ng kama habang nakatitig sa phone ko. Walang messages. Walang tawag. Walang “kumusta ka?” Wala si Lucian. Napakagat ako sa labi ko para pigilan ang pag-iyak, pero huli na. Sunod-sunod na ang pag-agos ng luha ko kahit hindi ko na gusto. “Bakit ganito?” bulong ko sa sarili ko. Parang paulit-ulit na tanong na walang sagot. Mahal ko siya. Pero bakit pakiramdam ko ako lang ang nagmamahal? Yung mga alaala namin… bigla na lang bumabalik sa isip ko kahit ayokong alalahanin. Yung mga gabing masaya kami. Yung mga simpleng tawanan. Yung yakap niya na akala ko hindi na mawawala. Akala ko totoo. Akala ko ako na. Pero ngayon… parang ako na lang pala yung naniniwala. Napatingin ako sa salamin. Hindi ko na kilala yung sarili ko. Namumugto ang mata ko. Maputla. Pagod. P

Tahimik. Iyon ang unang bagay na napansin ko pagkagising ko. Hindi tahimik na payapa… kundi tahimik na parang may kulang. Parang may hinihintay. Parang may gustong sumabog pero pinipigilan lang ng mundo. Dahan-dahan akong bumangon mula sa manipis na higaan sa lumang apartment na tinutuluyan ko ngayon sa probinsya. Magaspang ang kisame, luma ang dingding, at amoy kahoy ang buong paligid. Malayo sa ingay ng Maynila. Malayo sa lahat. Malayo sa kanya. Napahawak ako sa tiyan ko. Bahagyang umbok na, pero sapat para maramdaman ko ang buhay na unti-unting lumalakas sa loob ko. Ang anak ko. Ang anak namin ni Lucian. Huminga ako nang malalim habang pinipigilan ang bigat sa dibdib ko. Araw-araw ganoon. Araw-araw may gumigising sa akin na takot at saya na magkahalo. Takot… dahil hindi ko alam kung paano ko ito kakayanin mag-isa. Saya… dahil sa kabila ng lahat, may dahilan ako para mabuhay. “Madison, kumain ka muna,” tawag ni Aling Nena mula sa labas ng maliit kong kwarto. Si Aling Ne