Hindi ko alam kung bakit sobrang kabado ako. Ilang beses kong inayos ang simpleng damit na suot ko habang nakaupo sa loob ng sasakyan ni Lucian. Magkahawak ang mga kamay namin ngunit kahit ganoon ay hindi pa rin nawawala ang kaba sa dibdib ko. "Relax," mahinang sabi niya. Napalingon ako sa kaniya. Madali lang para sabihin niya iyon. Hindi naman siya ang haharap sa pamilya niyang isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa. Hindi siya ang isang ulilang babae na walang apelyidong maipagmamalaki. Hindi siya ang babaeng pakiramdam ay hindi nababagay sa mundong ginagalawan nila. "Ayos lang ako," pagsisinungaling ko. Napangiti siya nang bahagya. "Madison, hindi mo kailangang magpanggap sa akin." Napabuntong-hininga ako. Masyado niya akong kilala. Hindi na ako sumagot. Sa halip ay tumingin na lamang ako sa bintana. Palapit na kami sa malaking mansyon ng mga Stryker. Mula pa lang sa labas ay halatang hindi iyon ordinaryong bahay. Napakalawak ng lupain. Napakataas ng gate.
Read more
LOGIN
