All Chapters of The Conquences of a Night with a Billionaire : Chapter 31 - Chapter 40

Hindi ko alam kung bakit sobrang kabado ako nang umagang iyon. Maaga akong nagising kahit puyat mula sa sunod-sunod na klase at trabaho. Tahimik ang maliit kong apartment habang nakaupo ako sa kama at umiinom ng kape. May kakaiba. Parang may mangyayaring hindi maganda. Pinilit kong balewalain ang pakiramdam na iyon. Marami na akong iniisip para dagdagan pa ng kung ano-anong hinala. Pagkatapos kong maghanda, dumiretso ako sa coffee shop kung saan ako nagtatrabaho. Normal lang ang lahat. Parehong customers. Parehong orders. Parehong pagod. Hanggang sa biglang lumapit sa akin si Jenny habang hawak ang cellphone niya. "Madison..." seryoso niyang sabi. Napatingin ako sa kaniya. "Bakit?" Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay iniabot niya sa akin ang cellphone. Nagtaka ako. Pero nang makita ko ang nasa screen, para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nanigas ako. Hindi ako nakapagsalita. Hindi ako makahinga. Nasa harapan ko ang isang online article. At sa article na iy

Minsan, ang pinakamasakit na kasinungalingan ay hindi iyong malinaw mong narinig. Kundi iyong paulit-ulit mong piniling paniwalaan kahit may mga senyales nang nagsasabing mali ang lahat. Tahimik akong nakaupo sa maliit na coffee shop malapit sa university namin habang nakatitig sa cellphone ko. Ilang minuto na ang nakakalipas. Wala pa ring reply si Lucian. Napabuntong-hininga ako. Busy siguro. Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko sa tuwing hindi siya sumasagot. Busy sa negosyo. Busy sa meetings. Busy sa pamilya. Busy sa lahat ng bagay. Maliban sa akin. Napailing ako sa sariling isip. Hindi. Hindi dapat ganoon. Mahal ako ni Lucian. Alam ko iyon. Paulit-ulit niyang pinapatunayan sa akin. Hindi ba? Bigla akong napatingin sa screen nang mag-vibrate ang cellphone ko. Lucian Calling... Agad akong napangiti. Parang bata. Parang tanga. Isang tawag lang niya, nawawala lahat ng sama ng loob ko. "Hello?" sagot ko agad. Narinig ko ang mahinang paghinga niya s

Minsan, kahit anong pilit mong magtiwala sa isang tao, may mga bagay na kusa na lang sisira sa paniniwalang matagal mong iningatan. At para sa akin, nagsimula iyon sa isang simpleng litrato. Tahimik akong nakaupo sa loob ng coffee shop habang hinihintay ang pagtatapos ng shift ko. Hindi gaanong maraming customer noong araw na iyon kaya nagkaroon ako ng pagkakataong silipin ang social media gamit ang cellphone ko. Karaniwan ay hindi ko naman ginagawa iyon. Pero ewan ko. Parang may kung anong kaba sa dibdib ko mula pa paggising. Parang may masamang mangyayari. Napabuntong-hininga ako habang binubuksan ang isang entertainment page. At doon... Parang tumigil ang mundo ko. Nanlamig ang mga kamay ko. Nanikip ang dibdib ko. Nang makita ko ang litrato ni Lucian. Kasama si Scarlett Santillanes. Magkatabi silang lumalabas mula sa isang mamahaling restaurant. Nakasuot ng eleganteng damit si Scarlett habang nakahawak sa braso ni Lucian. Ngumingiti sila sa harap ng camera. Mukhang

May mga bagay talagang kahit gaano mo kamahal, darating ang araw na kailangan mong tanungin ang sarili mo kung sapat pa ba ang pagmamahal para manatili. Tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama habang nakatitig sa cellphone ko. Alas-onse na ng gabi. Mula pa kaninang umaga, wala man lang mensahe si Lucian. Hindi naman ito ang unang pagkakataon. Sa nakalipas na ilang buwan, unti-unti ko nang napapansin ang pagbabago. Noong una, siya ang laging nauunang mag-message. Siya ang unang tumatawag. Siya ang unang naghahanap. Ngunit ngayon... Pakiramdam ko ako na lang ang lumalaban para sa relasyon naming dalawa. Napabuntong-hininga ako bago muling ibinaba ang cellphone sa kama. "Busy lang siya." Iyon ang paulit-ulit kong dahilan para hindi mag-overthink. Business meetings. Business trips. Family gatherings. Napakarami niyang responsibilidad. At sino ba naman ako para magreklamo? Isa lang akong simpleng babae. Isang working student. Samantalang siya... Si Lucian Charles Stryk

Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako. Ilang minuto na akong nakatayo sa harap ng salamin habang paulit-ulit na inaayos ang simpleng damit na suot ko. Hindi ito mamahalin. Hindi ito designer dress na kagaya ng madalas kong makita sa mga magazine. Isa lamang itong simpleng kulay cream na bestida na binili ko gamit ang ilang linggong ipon. Ngunit ngayong gabi, gusto kong maging maayos. Birthday ni Lucian. At sa unang pagkakataon, inimbitahan niya akong dumalo sa isang mahalagang selebrasyon kasama ang pamilya at malalapit niyang kaibigan. "Huminga ka, Madison," bulong ko sa sarili ko. Hindi ko maintindihan kung bakit parang may mabigat na pakiramdam sa dibdib ko. Mahal ko si Lucian. Alam ko iyon. At alam kong mahal niya rin ako. Ngunit may bahagi sa akin na natatakot pa rin. Natatakot sa mundong kinabibilangan niya. Natatakot sa mga taong nakapaligid sa kanya. Natatakot na baka isang araw ay mapatunayan kong tama ang lahat ng insecurities ko. Naputol ang pag-iisip ko n