The Conquences of a Night with a Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat ang dibdib ko ngayon kaysa noong unang beses akong sumampa sa runway. Nakaupo ako sa passenger seat ng itim na luxury car ni Lucian habang tahimik na pinagmamasdan ang mga ilaw sa labas ng bintana. Ilang minuto na kaming nasa biyahe ngunit pakiramdam ko ay ilang oras na ang lumipas dahil sa kaba. Nakatikom ang labi ko habang mahigpit na nakahawak sa maliit kong handbag. "Relax." Napalingon ako kay Lucian. Isang kamay lang ang nasa manibela nito habang ang isa ay marahang hinawakan ang kamay ko. Ngumiti siya. "Parang pupunta ka sa execution." Napabuntong-hininga ako. "Mas nakakatakot pa yata ito." Natawa siya nang mahina. "Madison." "Hmm?" "Wala kang dapat ikatakot." Madali lang para sabihin iyon. Siya si Lucian Charles Stryker. Anak siya ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa. Ako? Isa lang akong ulila. Isang working student na nagtatrabaho sa coffee shop at kumukuha ng modeling

POV: Madison Georgette Fortunato May mga araw talagang pakiramdam mo ay maayos ang lahat. Iyong tipong kahit gaano kahirap ang buhay, may isang tao na kayang gawing magaan ang lahat ng pagod mo. Para sa akin, si Lucian ang taong iyon. Dalawang buwan na mula nang opisyal kaming maging magkasintahan. Sa kabila ng pagiging abala niya sa negosyo at sa trabaho ko bilang coffee shop crew at freelance model, nagagawa pa rin naming maglaan ng oras para sa isa't isa. Hindi perpekto ang relasyon namin. May mga tampuhan. May mga hindi pagkakaintindihan. Pero sa tuwing kasama ko siya, pakiramdam ko may taong handang manatili. At iyon ang bagay na matagal ko nang hinahanap. Kaya nang sabihin ni Lucian na gusto niya akong samahan sa isa sa mga corporate events ng kumpanya nila, hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kakabahan. "Relax ka lang," sabi niya habang nakaupo kami sa loob ng sasakyan. Napatingin ako sa suot kong simpleng navy blue dress. "Madaling sabihin 'yan para

POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ko alam kung ilang beses ko nang pinagsisihan ang pagsama kay Lucian ngayong gabi. Tahimik akong nakaupo sa loob ng mamahaling sasakyan habang pinagmamasdan ang mga ilaw sa labas ng bintana. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa maliit kong bag habang paulit-ulit na pinapaalalahanan ang sarili na huminga nang maayos. Katabi ko si Lucian. Relaxed siya. Parang normal na araw lang ito para sa kanya. Samantalang ako? Pakiramdam ko ay papunta ako sa isang lugar kung saan hindi ako nababagay. "You're quiet." Napalingon ako sa kanya. Nakatitig siya sa akin habang nakasandal sa upuan. Ngumiti ako nang pilit. "Kinakabahan lang." Bahagya siyang natawa. "Why?" Hindi ako agad nakasagot. Paano ko ba sasabihin? Pupunta kami sa mansion ng pamilya niya. Pamilya ng mga Stryker. Isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa. At ako? Isang ulila. Isang working student. Isang babaeng walang apelyidong kilala. Walang pamilya

Hindi ko alam kung bakit parang mas malamig ang hangin sa mansyon ng mga Stryker. Marahil dahil sa bawat hakbang ko sa loob ng bahay na iyon, pakiramdam ko ay hindi ako kabilang. Tahimik akong nakaupo sa isang mahabang sofa habang hinihintay si Lucian na matapos sa pakikipag-usap sa ama niya sa opisina nito. Mahigpit kong hawak ang maliit kong bag sa kandungan habang palihim na pinagmamasdan ang paligid. Napakalaki ng mansyon. Mula sa kristal na chandelier hanggang sa mamahaling paintings na nakasabit sa dingding, halatang bawat sulok nito ay sumisigaw ng yaman at kapangyarihan. Kabado akong napalunok. Hindi ito ang mundong kinalakihan ko. Hindi ito ang mundong kinabibilangan ko. At marahil... Hindi rin ito ang mundong para sa akin. "Miss Fortunato." Napataas ako ng tingin nang marinig ang malamig na boses. Nakatayo sa harapan ko si Vivienne Stryker. Ina ni Lucian. Katulad ng dati, elegante at perpekto ang itsura nito. Nakasuot siya ng mamahaling damit at tila sanay na s

Hindi lahat ng magagandang bagay ay nananatiling maganda. Minsan, kapag masyado kang masaya, may darating na taong magpapaalala sa'yo na hindi lahat ng pangarap ay para sa'yo. At iyon ang natutunan ko sa araw na iyon. Tahimik akong nakaupo sa loob ng mamahaling restaurant habang hinihintay si Lucian. Nakatingin lang ako sa baso ng tubig sa harapan ko habang paulit-ulit na inaayos ang simpleng bestida na suot ko. Hindi ako sanay sa mga ganitong lugar. Sa totoo lang, kahit ilang beses na akong naisama ni Lucian sa mga mamahaling restaurant, hindi pa rin nawawala ang pakiramdam na para akong dayuhan sa mundo niya. Masyadong magarbo. Masyadong perpekto. At ako? Isa lamang akong ulilang working student na nagtatrabaho para mabuhay. Naputol ang pag-iisip ko nang bumukas ang pinto ng restaurant. Akala ko si Lucian na. Ngunit hindi. Nanlamig ang katawan ko nang makita kung sino ang pumasok. Si Vivienne Stryker. Kasama si Valerius Stryker. At si Nathaniel. Ang pamilya ni Lucia