Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang sinabihan ang sarili ko na magiging okay ang lahat. Pero habang lumalalim ang gabi, mas lalong sumisikip ang dibdib ko. “Madison… huminga ka lang,” mahinang sabi ng nurse habang hawak ang kamay ko. Pinipilit kong sumunod, pero bawat paghinga ay parang may bumibiyak sa loob ko. Basa na ng pawis ang noo ko, at nanginginig ang buong katawan ko kahit ilang kumot na ang nakabalot sa akin. Isang beses. Dalawang beses. Tatlong beses. “Konti na lang,” sabi ng doktor. Pero para sa akin, parang walang “konti na lang.” Parang walang katapusan ang sakit. Napapikit ako nang mariin habang pilit na inaalala kung bakit ko ito ginagawa. Para sa kanya. Para sa batang hindi kasalanan na dumating sa buhay ko. Para sa maliit na buhay na piniling manatili kahit gusto kong sumuko noon. “Madison, kaya mo ‘yan. Isa pa,” ulit ng nurse. Umiling ako. “Hindi ko na kaya…” halos pabulong kong sabi. Pero sa loob-loob ko, alam kong wala akong karapatang bumita
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
