All Chapters of The Conquences of a Night with a Billionaire : Chapter 51 - Chapter 60

90 Chapters

Chapter 51: Sandigan

Hindi ko alam kung ilang beses ko nang inulit sa sarili ko na kaya ko. Kaya ko kahit mag-isa. Kaya ko kahit walang tumutulong. Kaya ko kahit ang mundo ay tila walang pakialam sa akin. Pero sa bawat gabi na uuwi ako sa maliit na apartment na halos sakto lang sa higaan at lumang electric fan, doon ko nararamdaman ang totoong bigat ng salitang mag-isa. Tahimik ang paligid. Tanging ingay ng kalsada sa labas ang maririnig, kasabay ng mahina kong paghinga habang yakap ko ang sarili ko sa kama. “Baby…” mahina kong bulong, hinahaplos ang tiyan kong bahagyang lumalaki na. Wala pang malinaw na hugis, pero alam kong nandito siya. Buhay. At ako ang tanging proteksyon niya. “Hindi tayo pwedeng sumuko,” sabi ko sa sarili ko habang pilit pinipigilan ang luha ko. Dahil wala nang ibang aasahan. Kinabukasan, maaga akong pumasok sa coffee shop. Parang normal lang ang lahat—mga customer na nagmamadali, amoy ng bagong timplang kape, at ingay ng makina. Pero ako… iba na ako. Mas mabigat na a

Chapter 52: Laban

Gabi na nang tuluyang makatulog ang anak ko. Tahimik ang maliit na kwarto namin sa probinsya, tanging ilaw lang ng lumang bombilya ang nagbibigay ng liwanag. Hawak ko ang manipis niyang kumot habang pinagmamasdan ko ang mahinang paghinga niya. Ang liit niya. Ang inosente. At sa bawat pagtingin ko sa kanya, mas lalo kong naiisip kung gaano kabigat ang mundo na kinakaharap ko ngayon. “Okay lang, anak…” mahinang bulong ko habang hinahaplos ang buhok niya. “Kahit mag-isa tayo, kaya natin.” Ngunit sa loob-loob ko, hindi ako sigurado. Hindi ako sanay mag-isa… pero mas sanay akong walang choice. Mula nang umalis ako sa Maynila, akala ko magiging mas madali ang lahat. Akala ko kapag lumayo ako kay Lucian, mawawala rin ang sakit. Pero hindi pala ganoon. Dala ko pa rin siya. Dala ko pa rin ang alaala niya. At higit sa lahat… dala ko ang bunga ng gabing pilit kong kinakalimutan. Ang anak namin. Huminga ako nang malalim bago tumayo mula sa maliit na higaan. Kailangan ko pa ring magt

Chapter 53: Ako at Siya na lang

Minsan naiisip ko kung gaano ba kalupit ang tadhana sa mga tulad kong walang pamilyang masasandalan. Dahil kahit anong gawin ko… mag-isa pa rin ako. Hinaplos ko ang buhok ng anak ko habang natutulog siya sa maliit naming kwarto. Tahimik ang paligid, tanging humihingang mahina lang niya ang naririnig ko. Sa bawat paghinga niya, parang unti-unti ring bumabalik ang lakas ko na ilang beses nang nawala sa akin. “Wag kang mag-alala,” bulong ko sa kanya kahit alam kong hindi pa niya ako naiintindihan. “Lagi kitang poprotektahan.” Ngumiti ako kahit walang nakatingin. Ako si Madison Georgette Fortunato. Dating ulila. Ngayon… ulila pa rin. Pero may isa na akong responsibilidad na hindi ko kayang talikuran. Siya. Ang anak ko. Ang bunga ng gabing nagpabago sa buong buhay ko. Hindi naging madali ang pagiging single mother. Hindi pala sapat ang pagmamahal lang. Kailangan mo ring maging matatag kahit wala ka nang natitirang lakas. Sa umaga, maaga akong gumigising para magtrabaho. Sa

Chapter 54: Unang Sigaw

Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang sinabihan ang sarili ko na magiging okay ang lahat. Pero habang lumalalim ang gabi, mas lalong sumisikip ang dibdib ko. “Madison… huminga ka lang,” mahinang sabi ng nurse habang hawak ang kamay ko. Pinipilit kong sumunod, pero bawat paghinga ay parang may bumibiyak sa loob ko. Basa na ng pawis ang noo ko, at nanginginig ang buong katawan ko kahit ilang kumot na ang nakabalot sa akin. Isang beses. Dalawang beses. Tatlong beses. “Konti na lang,” sabi ng doktor. Pero para sa akin, parang walang “konti na lang.” Parang walang katapusan ang sakit. Napapikit ako nang mariin habang pilit na inaalala kung bakit ko ito ginagawa. Para sa kanya. Para sa batang hindi kasalanan na dumating sa buhay ko. Para sa maliit na buhay na piniling manatili kahit gusto kong sumuko noon. “Madison, kaya mo ‘yan. Isa pa,” ulit ng nurse. Umiling ako. “Hindi ko na kaya…” halos pabulong kong sabi. Pero sa loob-loob ko, alam kong wala akong karapatang bumita

Chapter 55: Mag-isa

Hindi ko na maalala kung kailan ako huling nakatulog nang mahimbing. Siguro noong araw na hindi ko pa alam kung gaano kahirap maging ina—o noong mga panahong kaya ko pang umiyak nang walang iniisip na gisingin ang isang maliit na bata sa tabi ko. Ngayon kasi, kahit sa pagtulog, laging kalahati ng isip ko gising. Para bang anumang oras may iiyak, may magugutom, o may mangangailangan sa akin. Tahimik ang maliit naming bahay sa probinsya. Simpleng bahay. Kahoy. Mainit kapag tanghali, malamig kapag gabi. Pero dito, natutunan kong maging matatag. Dito ko rin unang naramdaman kung gaano kabigat ang maging ina na mag-isa. Tumingin ako sa maliit na batang mahimbing na natutulog sa lumang banig. Hinawi ko ang buhok niyang nakatakip sa kanyang noo. “Ang ganda mo…” bulong ko. Parang bumalik lahat ng sakit sa dibdib ko. Dahil bawat tingin ko sa kanya, nakikita ko ang lalaking pilit kong kinakalimutan. Lucian Charles Stryker. Hindi niya alam. Hindi niya alam na may anak siya. At

Chapter 56: Pagod at Pag-asa

Tahimik ang gabi sa maliit kong apartment habang nakaupo ako sa harap ng lumang mesa na puno ng mga resibo, bayarin, at listahan ng mga kailangang bayaran sa susunod na linggo. Parang bawat papel na nakalatag sa harapan ko ay paalala ng mga responsibilidad na hindi puwedeng takbuhan. Huminga ako nang malalim. Pagod ako. Pero hindi puwedeng huminto. Sa kabilang kwarto, mahimbing na natutulog ang anak ko. Kahit hindi ko pa siya nakikita ngayon, alam kong payapa siya. At iyon lang ang sapat para sa akin para magpatuloy. Lumapit ako sa pinto ng kwarto niya at marahang binuksan. Nandoon siya, nakabalot sa kumot na luma pero malinis, yakap ang maliit niyang stuffed toy na nabili ko sa ukay-ukay. Napangiti ako nang bahagya. “Mommy’s doing this for you,” bulong ko. Dahan-dahan kong isinara ang pinto bago bumalik sa mesa. Isa lang ang laman ng isip ko ngayon. Kailangan kong maghanap ng mas magandang trabaho. Hindi na sapat ang modeling gigs. Hindi na rin sapat ang part-time na traba

Chapter 57: Pagbangon muli

Hindi lahat ng pagbangon ay may tunog. Minsan, tahimik lang. Parang paghinga na hindi mo napapansin pero nagpapatuloy ka pa rin. Ganon ang buhay ko ngayon. Isang umagang wala nang luha, pero hindi rin buo ang ngiti. Nakatayo ako sa maliit kong kusina habang hinahalo ang gatas na nasa lumang tasa. Tahimik ang paligid, tanging tunog lang ng kutsara na tumatama sa ceramic ang naririnig ko. “Ma…” Napalingon ako sa likod. Nakatayo si Lucas—ang anak ko. Limang taong gulang pa lang siya pero para siyang maliit na bersyon ng isang taong pilit kong kinakalimutan. Yung mga mata niya. Yung kilay. Yung simpleng ngiti na parang alam niya lagi ang iniisip ko. “Gising ka na pala,” mahinang sabi ko habang pinipilit ang ngiti. Tumakbo siya palapit sa akin at niyakap ang bewang ko. “Gutom na po ako.” Napahawak ako sa ulo niya. “Sandali lang, baby. Kakain na tayo.” Habang pinapakain ko siya ng tinapay at gatas, tahimik lang akong nakatingin sa kanya. Siya ang dahilan kung bakit nandit

Chapter 58: Runway

Tahimik na nakatayo si Madison Georgette Fortunato sa harap ng salamin sa dressing room. Hawak niya ang isang puting robe habang inaayos ng makeup artist ang huling detalye sa kanyang mukha. Sa paligid niya, abalang-abala ang lahat—may mga stylist na nag-aayos ng damit, photographer na nagse-set ng lights, at mga model na kabado bago umakyat sa entablado. Pero siya… kalmado. Hindi dahil sanay na siya. Kundi dahil wala na siyang oras matakot. “Madison, five minutes!” sigaw ng assistant ng fashion director. Tumango siya kahit hindi ito nakatingin sa kanya. “Copy.” Paglabas ng dressing room, ramdam niya agad ang lamig ng malamig na hangin sa backstage hall. Nakikita niya sa kabilang dulo ang makikinang na ilaw ng runway—parang isang mahabang daan papunta sa ibang mundo. Isang mundong matagal niyang pinag-ipunan. Isang mundong hindi niya kailanman inakalang maaabot niya. Huminga siya nang malalim. Hindi ito para sa kanya lang. Para ito sa anak niya. Sa bawat hakbang na ginawa

Chapter 59: Matatag

Madilim pa ang paligid nang magising si Madison Georgette Fortunato. Tahimik ang buong maliit na bahay na inuupahan niya sa probinsya. Tanging tunog lang ng kuliglig sa labas at mahinang iyak ng sanggol ang pumupuno sa katahimikan ng gabi. Napapikit siya saglit bago marahang bumangon mula sa pagkakahiga. “Shh… baby, nandito si Mommy,” bulong niya habang dahan-dahang binubuhat ang anak. Mainit ang pakiramdam ng bata, kaya mas lalo siyang nag-alala. Kahit pagod ang katawan niya mula sa maghapong trabaho, hindi siya nagdalawang-isip na yakapin ang anak nang mahigpit. Ito na ang buhay niya ngayon. Walang pahinga. Walang tulog. Walang karapatan mapagod. Dahan-dahan niyang inugoy ang bata habang naglalakad sa maliit nilang silid. Ang sahig ay lumang kahoy na maingay sa bawat hakbang. Ang kisame ay may kaunting tagas tuwing umuulan. Ngunit kahit ganoon, ito ang naging tahanan nila. Isang tahanang siya lang ang bumuo. “Okay lang, anak… andito si Mommy,” paulit-ulit niyang bulong haba

Chapter 60: Alaala

Minsan naiisip ko… may mga alaala talaga na kahit anong gawin mo, hindi mo kayang ibaon sa limot. Parang si Lucian. Parang siya na kahit ilang taon na ang lumipas, kahit ilang beses ko nang sinubukang takbuhan ang nakaraan, laging bumabalik sa isip ko sa mga pinakatahimik na oras ng gabi. Tahimik ang paligid ng maliit kong bahay sa probinsya. Tanging tunog lang ng kuliglig at mahina kong paghinga ang maririnig. Nakatitig ako sa kisame habang katabi ko ang anak ko na mahimbing na natutulog. Ang anak namin ni Lucian. Mahina akong napapikit. Hindi pa rin ako sanay sa bigat ng salitang iyon kahit ilang taon na ang lumipas. Ina. Ako na dating walang pamilya, ngayon ay may isang batang umaasa sa akin sa lahat ng bagay. Siya ang dahilan kung bakit ako bumangon araw-araw kahit pagod na pagod na ang katawan ko. Dahan-dahan kong hinaplos ang buhok ng anak ko. Tahimik siyang humihinga, inosente, walang alam sa mundo na kinalakihan ng kanyang ama. Kung alam lang niya… Kung alam lang ni

...

4 5 6 7 8 9

SCAN CODE TO READ ON APP