All Chapters of The Conquences of a Night with a Billionaire : Chapter 81 - Chapter 90

POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon ay kinakabahan pa rin ako tuwing nakikita ko si Lucian. Akala ko kasi, kapag lumipas na ang ilang taon, mawawala rin ang epekto niya sa akin. Akala ko kapag sapat na ang panahon, magiging ordinaryong tao na lang siya sa paningin ko. Pero nagkamali ako. Dahil sa bawat pagkakataong nagkakasalubong ang mga mata namin, bumabalik ang lahat. Ang masasayang alaala. Ang mga pangako. Ang mga gabing akala ko ay ako lang ang mahal niya. At higit sa lahat... Ang sakit. Tahimik akong nakaupo sa veranda ng inuupahan kong bahay habang pinagmamasdan ang anak kong naglalaro sa bakuran. Masaya itong tumatakbo habang hawak ang maliit na bola. Paminsan-minsan ay naririnig ko ang maliliit nitong tawa. At sa tuwing nakikita ko siya, mas lalo kong napapatunayan na tama ang naging desisyon ko noon. Hindi naging madali. Maraming gabi ang lumipas na umiiyak ako dahil hindi ko alam kung paano kami mabubuhay. Maraming bese

POV: Lucian Charles Stryker Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat ng ganito. Kung kailan ako naging taong laging kontrolado ang lahat—negosyo, tao, emosyon—doon pa ako tuluyang nawalan ng hawak sa sarili ko. Pero ngayon, may mas mahalagang bagay na kailangang ayusin kaysa sa pride ko. Ang pagiging ama. Nakatayo ako sa gilid ng malawak na hardin habang pinapanood ang batang tumatakbo sa damuhan. Siya. Ang anak ko. Hindi ko pa rin lubos maintindihan kung bakit ganoon na lang kabigat sa dibdib ko ang bawat sandali na nakikita ko siya. Parang may humihila sa puso ko papalapit sa kanya. At mas masakit pa roon… parang may parte sa akin na galit sa sarili ko. Dahil ilang taon siyang lumaki na wala ako. “Lucian,” narinig kong tawag ni Madison sa likuran ko. Hindi ko agad nilingon. Kapag tinitingnan ko siya, bumabalik lahat ng sakit. Lahat ng maling desisyon ko. Lahat ng oras na pinili ko ang pride kaysa sa kanya. “Hindi siya mapapagod,” mahinang dagdag niya habang naka

POV: Madison Georgette Fortunato Tahimik. Iyon ang unang bagay na napansin ko pagpasok namin sa malawak na mansyon ng pamilya Stryker. Hindi ito katahimikan na payapa. Kundi katahimikan na nakakatakot. Parang bawat hakbang namin sa marmol na sahig ay may kalakip na bigat—parang hindi kami welcome, parang hindi kami dapat narito. Mahigpit ang hawak ni Lucian sa kamay ko. Pero kahit ganoon, ramdam ko pa rin ang panginginig ng dibdib ko. “Stay behind me,” mahinang sabi niya. Hindi ako sumagot. Hindi dahil ayoko. Kundi dahil alam kong kahit anong sabihin ko, hindi na mababago ang pakiramdam ko ngayon. Galit sila sa akin. At hindi pa nila ako nakikilala nang lubusan. Sa dulo ng malaking sala, nandoon sila. Ang pamilya Stryker. Parang isang larawan ng perpektong mundo na hindi kailanman tatanggap ng tulad ko. Si Valerius Stryker—matigas ang mukha, nakaupo na parang hari. Si Vivienne Stryker—maayos, elegante, malamig ang tingin na parang kaya kang wasakin sa isang sulyap la

POV: Madison Georgette Fortunato Tahimik ang buong mansion ng Stryker. Nakasanayan ko nang makita itong malamig—malaki, magarbo, pero walang tunay na init. Ngayon, mas ramdam ko ang bigat nito. Parang bawat sulok ay may nakatagong sigaw ng mga maling desisyon, kasinungalingan, at mga taong nasaktan. Nasa sala kami. Magkaharap. Si Scarlett Santillanes—nakaupo nang tuwid, nakaayos ang postura, pero halatang nanginginig ang kamay. Sa tabi niya si Nathaniel Stryker, nakatingin sa amin na parang hindi tanggap ang nangyayari. At sa kabilang panig… Si Lucian. Tahimik siya. Pero alam ko ang galit sa likod ng katahimikan niya. Hindi sumisigaw si Lucian kapag galit. Mas delikado siya kapag tahimik. “Hindi niyo na pwedeng ituloy ‘to,” malamig na sabi ni Lucian. Napangiti si Scarlett, pero hindi umabot sa mata niya ang ngiti. “Lucian, you’re making a mistake. She’s nothing compared to—” “Stop,” putol ni Lucian. Isang salita lang. Pero sapat na para mapatahimik ang buong kwarto. N

Tahimik ang buong hardin. Hindi tulad ng mga nakasanayan kong ingay ng lungsod, dito parang huminto ang oras—malamig ang simoy ng hangin, banayad ang sikat ng araw, at ang mga dahon ng puno ay marahang sumasayaw na para bang sumasang-ayon sa kung ano mang mangyayari ngayon. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan. Ako si Madison Georgette Fortunato. Sanay na ako sa hirap, sanay na ako sa pagod, sanay na ako sa mga desisyong mag-isa kong tinatanggap. Pero ngayon… iba. Iba dahil alam kong may mangyayari. Hindi ko lang alam kung ano. Sa di kalayuan, tumatakbo ang anak ko sa damuhan. Masaya siyang tumatawa habang hinahabol ang maliit na paru-paro. Hawig na hawig niya ang taong pilit kong kinalimutan noon—ang mga mata, ang ngiti, pati ang paraan ng pagtawa. Lucian Charles Stryker. Huminga ako nang malalim. Hanggang ngayon, hindi pa rin nawawala ang bigat sa dibdib ko tuwing naiisip ko siya. Pero hindi na iyon kasing sakit noon. Mas kalmado na. Parang sugat na naghilom pero may pe