All Chapters of The Conquences of a Night with a Billionaire : Chapter 61 - Chapter 70

POV: Lucian Charles Stryker Hindi ako sanay sa tahimik. Mas sanay ako sa ingay ng mundo—telepono, meeting, babae, alak, at utos na sinusunod agad dahil sa apelyidong dala ko. Stryker. Isang pangalan na sapat para yumuko ang halos lahat ng tao sa harap ko. Pero ngayon… kahit ilang beses kong banggitin sa isip ko ang pangalan na ‘yon, wala na akong pakialam. Kasi sa bawat letra nito, may isang mukha akong nakikita. Madison. Isang pangalan na hindi ko na dapat iniisip, pero siya lang ang hindi ko kayang burahin. Nakaupo ako sa loob ng opisina sa tuktok ng gusali ng Stryker Corporation. Malawak ang glass wall sa harapan ko—nakikita ko ang buong siyudad. Maliwanag. Busy. Mabilis ang mundo. Pero ako… nakatigil. Tatlong taon. Tatlong taon na mula nang nawala siya. At hanggang ngayon, hindi ko pa rin maintindihan kung paano nangyari ang lahat. Ipinikit ko ang mga mata ko. Isang gabi lang ang lahat nagsimula. Isang bar. Isang simpleng sulok. Isang babae na hindi dapat luma

POV: Lucian Charles Stryker Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimulang maging walang kulay ang mundo ko. Basta isang araw, paggising ko… wala na siya. Si Madison. Wala na ang boses niya sa mga mensahe ko. Wala na ang simpleng “ingat ka” niya bago ako matulog. Wala na ang mga gabing tahimik lang kaming magkasama kahit walang ginagawa, basta magkatabi. Ang natira na lang sa akin ay katahimikan—at ang nakakasakal na espasyo ng apartment na dati naming pinupuno ng tawa. Pinilit kong tawagan siya. Isa. Dalawa. Sampu. Wala. Out of reach. Or worse… blocked. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. Yung hindi ka na niya ma-contact… O yung sinasadya niyang hindi ka na gustong marinig pa. Napahawak ako sa ulo ko habang nakaupo sa loob ng opisina. Halos hindi ko na rin napapansin ang mga papers na nakalatag sa harap ko. Lahat ng numbers, contracts, deals—parang walang saysay. “Sir, kailangan niyo pong pumirma dito,” sabi ng assistant ko. Hindi ako sumagot. “Sir Lucian—”

Tahimik ang buong mansyon ng mga Stryker, ngunit sa loob ng silid na iyon ay parang sumasabog ang mundo ni Lucian Charles Stryker. Isang basag na baso ang nakakalat sa sahig. Isang mesa na bahagyang natabig. At isang lalaking nakatayo sa gitna ng lahat—hingal, galit, at unti-unting nauubos. “Hindi mo naiintindihan ang sinasabi namin, Lucian!” Boses ni Vivienne Stryker—malamig, matalim, at sanay mag-utos kaysa makiusap. Nakaupo siya sa mahabang sofa, maayos ang postura, parang kahit gumuho ang mundo ay hindi siya gagalaw. Katabi niya si Valerius Stryker, nakakunot ang noo, ang presensya pa lang ay parang batas na hindi puwedeng suwayin. Sa gilid, tahimik ngunit matalim ang tingin, naroon si Nathaniel Stryker—ang nakatatandang kapatid ni Lucian. Hindi siya sumisigaw, pero mas nakakatakot siya kapag tahimik. Si Lucian, nasa harap nila. Magulo ang buhok. Gusot ang suit. At ang mga mata niya—parang hindi na mata ng tagapagmana ng imperyo kundi mata ng isang lalaking pag

POV: Lucian Charles Stryker Mula sa labas, perpekto pa rin ang buhay ko. Malalaking gusali. Mamahaling kotse. Mga taong yumuyuko sa pangalan ko. Mga deal na isang pirma ko lang ay milyon-milyon ang galaw. Pero sa loob ko… Wala na akong pakialam. Wala na akong nararamdaman. O kung meron man—lahat ay magulo, mabigat, at walang direksyon. “Sir, may meeting po kayo in fifteen minutes,” paalala ng secretary ko habang nakatayo sa gilid ng office door. Hindi ako agad sumagot. Nakatitig lang ako sa glass window ng office ko. Nakikita ko ang buong lungsod sa baba—gumagalaw, buhay, maingay. Pero para sa akin, tahimik. Nakakabingi ang katahimikan na ’to. “Cancel it,” malamig kong sabi. Natigilan siya. “Sir? Pero importante po ‘to, tungkol sa—” “Cancel it,” ulit ko, mas matigas. Hindi na siya nagsalita. Alam na nila kapag ganito ako. Wala nang paliwanag. Wala nang tanong. Umalis siya nang tahimik, iniwan akong mag-isa sa malaking opisina. At gaya ng lagi… mas bumigat ang hangin.

POV: Lucian Charles Stryker Tahimik ang buong opisina. Masyadong tahimik para sa isang taong tulad ko na sanay sa ingay ng mundo—mga meeting, tawag, sigawan ng empleyado, at walang katapusang usapan tungkol sa pera at negosyo. Pero ngayon, kahit anong ingay ng mundo, wala akong naririnig. Dahil ang ingay lang sa loob ng ulo ko ay iisa. Madison. Napahawak ako sa sintido ko habang nakatitig sa mga dokumentong nakalatag sa mesa. Tatlong meeting na ang hindi ko pinuntahan ngayong araw. Dalawang tawag mula sa board members. Isang message mula kay Nathaniel na hindi ko binuksan. Wala akong pakialam. Wala na akong pakialam sa kahit ano. Maliban sa kanya. Huminga ako nang malalim at tumayo mula sa swivel chair. Lumapit ako sa glass window ng office ko sa itaas ng Stryker Tower. Tanaw ko ang buong siyudad—maliwanag, maingay, buhay na buhay. Pero ako… Parang patay na. Isang parte ko ang naiwan sa likod. Sa isang babaeng hindi ko na maabot. “Madison…” bulong ko sa hangin. Walang