All Chapters of The Conquences of a Night with a Billionaire : Chapter 71 - Chapter 80

POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakiramdam ko ngayon. Parang may bigat sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Parang may bumabalik na alaala kahit pilit ko nang itinago sa pinakamalalim na bahagi ng isip ko. Tahimik ang buong paligid ng event hall. Maliwanag ang mga ilaw. Kumikinang ang mga camera flashes. Maraming tao—mga negosyante, modelo, at kilalang pangalan sa industriya. Lahat sila may ngiti sa labi, may confidence sa galaw, may mga mundong hindi ko naisip noon na mapapasama ako. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, nananatili akong nakatayo sa gilid. Nakasuot ako ng simple ngunit eleganteng black dress. Hindi ko kailangan ng sobra. Natutunan ko nang maging simple pero matatag. Hawak ko ang baso ng tubig habang nakatingin sa mga taong nag-uusap sa harap ko. “Madison, nandito ka pala.” Napalingon ako at nakita si Chloe. Ngumiti ako kahit pagod ako. “Of course,” sagot ko. “Hindi naman pwede na wala ako.” Tumawa siya. “Ang dami mong trab

POV: Madison Georgette Fortunato May mga sugat na kahit gaano katagal lumipas, hindi kailanman tuluyang naghihilom. At may mga tanong na kahit ilang taon mo nang inilibing, babalik at babalik pa rin para guluhin ang isip mo. Tahimik akong nakaupo sa veranda ng inuupahan naming bahay habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw. Malamig ang hangin, ngunit hindi nito mapawi ang bigat na nararamdaman ko. Tatlong araw na ang nakalipas mula nang muli kaming magkita ni Lucian. Tatlong araw. Tatlong araw na pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na wala na siyang epekto sa akin. Pero bakit ganito? Bakit sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, mukha niya pa rin ang nakikita ko? Bakit hanggang ngayon, parang sariwa pa rin ang sakit na iniwan niya? "Mommy!" Napalingon ako nang marinig ang masayang boses ni Liam. Mabilis itong tumakbo palapit sa akin habang yakap-yakap ang paborito niyang laruan. Napangiti ako. Si Liam. Ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay ko. Ang dahilan ku

POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ko alam kung ilang beses ko nang sinabi sa sarili ko na huwag matakot. Ngunit sa tuwing nakikita ko si Lucian Charles Stryker, parang bumabalik lahat ng takot na matagal ko nang ibinaon sa limot. Takot na masaktan. Takot na mawalan. Takot na muling masira. Tahimik akong nakaupo sa isang bench sa loob ng maliit na parke habang pinapanood si Liam na masayang naglalaro sa swing. Pitong taong gulang na siya. Pitong taon ko na rin itinago ang pinakamalaking sikreto ng buhay ko. Minsan naiisip ko kung tama ba ang ginawa ko. Kung tama bang ilayo ko siya sa ama niya. Pero sa tuwing naaalala ko ang sakit na iniwan sa akin noon ni Lucian, nawawala ang pagdududa ko. Ginawa ko iyon para sa anak ko. Para sa amin. "Mommy! Look!" Napangiti ako nang makita kong masaya siyang kumakaway. "Good job, baby!" Tumawa siya bago muling sumakay sa swing. Hindi ko namalayan ang paglapit ng isang tao sa likuran ko. Hanggang sa maramdaman ko ang pamilyar n

POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ko alam kung bakit ganoon kabilis tumibok ang puso ko nang makita ko ang pangalan ni Lucian sa screen ng cellphone ko. Ilang segundo ko lamang itong tinitigan bago ko pinatay ang tawag. Hindi ito ang unang beses na tumawag siya ngayong linggo. At sigurado akong hindi rin ito ang huli. Napabuntong-hininga ako habang nakaupo sa veranda ng inuupahan naming bahay. Sa harapan ko ay masayang naglalaro si Liam sa damuhan. Anim na taong gulang na siya ngayon. Anim na taon na rin simula nang iwan ko ang lalaking minsang naging sentro ng mundo ko. Anim na taon na rin akong nabubuhay nang hindi umaasa sa kahit sino. At anim na taon ko ring itinago ang pinakamalaking sikreto ng buhay ko. "Mommy! Tingnan mo!" Napangiti ako nang itaas ni Liam ang hawak niyang saranggola. "Very good, baby." Tumawa siya bago muling tumakbo. Ngunit kasabay ng ngiti ko ay ang paninikip ng dibdib ko. Dahil alam kong hindi na magtatagal bago mabunyag ang lahat. Masy

POV: Lucian Charles Stryker Hindi ako makatulog. Alas-dos na ng madaling-araw ngunit nakaupo pa rin ako sa opisina ko habang nakatitig sa isang litrato na ilang oras nang hawak ng mga kamay ko. Litrato ng isang bata. Litrato ng batang ilang linggo nang gumugulo sa isip ko. Hindi ko alam kung bakit. Sa tuwing nakikita ko siya, parang may kung anong humihila sa akin. Parang may pamilyar. Parang may koneksyon. At habang mas tinititigan ko ang litrato, mas lalo kong nakikita ang sarili ko. Ang mga mata. Ang ilong. Pati ang paraan ng pagngiti nito. Para akong nakatingin sa mas batang bersyon ng sarili ko. Napahawak ako sa noo ko. "Impossible..." Hindi pwede. Hindi dapat. Pero bakit pakiramdam ko may katotohanang pilit kong iniiwasan? Ilang taon kong hinanap si Madison. Ilang taon akong nabuhay na puno ng pagsisisi matapos niya akong iwan. Hindi ko alam kung saan ako nagkamali noon. Hindi ko alam kung bakit niya ako iniwan nang walang paliwanag. At ngayon... Pagkatap