All Chapters of ทะลุมิติมาขายตัว: Chapter 21 - Chapter 29

“อ๊ะ อ๊า...”ลลิตาเหลือบมองรอบโต๊ะอย่างกระอักกระอ่วน และพบจอกสุราอยู่ไม่ไกล จึงรีบคว้ามาดื่มเรียกความกล้า อย่างน้อยขอเมาก่อนทีเหลือค่อยว่ากัน!!"..."ทว่ายังไม่ทันได้กลืนของเหลวในปาก เธอก็สังเกตเห็นสายตาแปลกๆ จากเหล่าบ่าวรับใช้รอบตัว โดยเฉพาะเซียวอ๋อง ที่เลิกคิ้วมองมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ"อึก..." ลลิตากลืนเหล้าลงคออย่างยากลำบาก ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด"เจ้าเพิ่งดื่มจอกของข้าเข้าไป""!!!!"ลลิตาแทบสำลัก หันไปมองจอกในมืออีกครั้ง รูปร่างจอกเหมือนกันก็จริง...แต่สีของจอกไม่เหมือนกัน!โอ้บุดด้า! นี่เธอเผลอใช้จอกสุราเดียวกับเซียวอ๋องงั้นรึ?!ลลิตาเงยหน้าขึ้นช้าๆ อย่างหวาดหวั่น เห็นเซียวอ๋องวางศอกพิงโต๊ะ มองมาด้วยสายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีที่จ้องเหยื่อ ลลิตาสะดุ้งเฮือก รีบส่ายหน้าปฏิเสธสุดชีวิต"ข้าขออภัยเพคะ! ข้าแค่... เอ่อ คือ ข้ากระหายน้ำ!"เซียวอ๋องหัวเราะหึๆ ในลำคอ รอยยิ้มนั้นดูเหมือนจะแฝงความขบขันอยู่บ้าง"เช่นนั้นก็ดื่มต่อสิ""!!!"ดื่มต่อ?!ลลิตาหันไปมองจอกในมือด้วยใบหน้าซีดเผือด จะให้ดื่มต่อจริงเหรอ? หรือเขากำลังแกล้งพูดไปงั้น แล้วเดี๋ยวก็จะสั่งลากตัวเธอไปปาดคอลลิตาหันไปมองเซียวอ๋องอี

มุมปากของพระองค์ยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มตามมารยาทแบบที่เคย หากเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่... แทบไม่เคยมีผู้ใดได้เห็น เซียวอ๋องยื่นมือไปจัดเส้นผมที่ปรกใบหน้าลลิตาเบาๆ ปลายนิ้วไล้ไปบนแก้มนวลนั้นช้าๆ มือหยาบกร้านคลึงเคล้นเต้าอวบอิ่ม เขี่ยหัวนมของเธอแล้วดึงแรงๆ จนลลิตาเผลอร้องครางออกมาน่ามันเขี้ยวนักลมหายใจเขาเริ่มติดขัดเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้... ใกล้เสียจนปลายจมูกแตะกับกลุ่มผมนุ่มนิ่มที่ข้างแก้ม เขาหยุดอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง เสียงลมหายใจของนางยังคงนุ่มนวล"แม้แต่ตอนเมา...เจ้าก็ยังน่ารักมากอยู่ดี"พระองค์ควรจะกลับได้แล้วแท้ๆ แต่กลับยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่อาจละสายตาได้นี่มันเรื่องอะไรกัน…ตั้งแต่เมื่อไรที่เขากลายเป็นคนเช่นนี้? ตั้งแต่เมื่อไรที่เขาเอาแต่นึกถึงแม่ตัวดีคนนี้ทั้งวันทั้งคืน จนถึงกับอดทนไม่ไหว ต้องมาที่หอหยกเขียวสองคืนติดๆ เพียงเพื่อพบหน้านาง?พระองค์อยากจะหาเหตุผลมาอธิบายให้ตัวเองฟัง บางทีอาจเป็นเพราะเขาเบื่อกระมัง… เบื่อเรื่องการเมือง เบื่อพวกขุนนางจอมปลิ้นปล้อน เบื่อกระทั่งชีวิตที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแต่พอได้เห็นใบหน้าสดใสของนาง พอได้ยินน้ำเสียงง้องแง้งฟังแล้วขัดหูของ

สุดยอดเลย...ลลิตากระพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากเชื่อ สาวใช้ข้างตัวจึงรีบกระซิบว่า "ห้องนี้เป็นห้องพิเศษ ถ้าแขกคนไหนกระเป๋าหนักก็เปิดห้องนี้สุขสันต์กับคณิกาที่ถูกใจได้ คืนหนึ่งต้องจ่ายถึงสามพันตำลึง! แต่ท่านอ๋องช่างใจกว้างนัก จ่ายล่วงหน้าไว้ให้พี่ใช้นอนเล่นหนึ่งปีเต็ม" ลลิตาสำลักน้ำชาทันที หนึ่งปี!? เธอนึกเถียงในใจ ฉันไม่ได้คิดจะทำอาชีพนี้ไปอีกนานขนาดนั้นเสียหน่อย!แต่เมื่อมองรอบๆ ห้องอีกครั้ง ลลิตาก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจเฮือก ให้ตายเถอะ... นี่มันห้องพักระดับห้าดาวของยุคโบราณชัดๆ!“หึ! อย่าได้ลำพองใจไปนัก” แม่เล้าก้าวเข้ามา สีหน้าเข้มงวด “เดิมทีข้าตั้งใจว่าจะให้เจ้าฝึกหัดสักปีหนึ่งก่อนค่อยเปิดประมูลพรหมจรรย์ แต่ดูเหมือนท่านอ๋องจะถูกพระทัยเจ้า”“หา? เอ่อ ไม่เอาได้มั้ยเจ้าคะ”“เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอกนะ” ห้องหรูของหอหยกเขียวเงียบสงัด แม่เล้านั่งหลังตรง มือหนึ่งถือพัด มือหนึ่งคีบบุหงาแห้งวางลงบนถ้วยชา ลลิตานั่งตรงข้ามเงียบๆ ดวงตากลมโตจับจ้องมือกร้านของหญิงชราอย่างหวาดระแวง กลิ่นยาสมุนไพรคลุ้งทั่วห้องปนกับกลิ่นบางอย่างที่ลลิตาคุ้นเคยดี… กลิ่นของเลือดจางๆ และความตาย"ฟังให้ดีนะ เด็กใหม่อย่างเ

สุดยอดเลย...ลลิตากระพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากเชื่อ สาวใช้ข้างตัวจึงรีบกระซิบว่า "ห้องนี้เป็นห้องพิเศษ ถ้าแขกคนไหนกระเป๋าหนักก็เปิดห้องนี้สุขสันต์กับคณิกาที่ถูกใจได้ คืนหนึ่งต้องจ่ายถึงสามพันตำลึง! แต่ท่านอ๋องช่างใจกว้างนัก จ่ายล่วงหน้าไว้ให้พี่ใช้นอนเล่นหนึ่งปีเต็ม" ลลิตาสำลักน้ำชาทันที หนึ่งปี!?  เธอนึกเถียงในใจ ฉันไม่ได้คิดจะทำอาชีพนี้ไปอีกนานขนาดนั้นเสียหน่อย!แต่เมื่อมองรอบๆ ห้องอีกครั้ง ลลิตาก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจเฮือก ให้ตายเถอะ... นี่มันห้องพักระดับห้าดาวของยุคโบราณชัดๆ!“หึ! อย่าได้ลำพองใจไปนัก” แม่เล้าก้าวเข้ามา สีหน้าเข้มงวด “เดิมทีข้าตั้งใจว่าจะให้เจ้าฝึกหัดสักปีหนึ่งก่อนค่อยเปิดประมูลพรหมจรรย์ แต่ดูเหมือนท่านอ๋องจะถูกพระทัยเจ้า”“หา? เอ่อ ไม่เอาได้มั้ยเจ้าคะ”“เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอกนะ” ห้องหรูของหอหยกเขียวเงียบสงัด แม่เล้านั่งหลังตรง มือหนึ่งถือพัด มือหนึ่งคีบบุหงาแห้งวางลงบนถ้วยชา ลลิตานั่งตรงข้ามเงียบๆ ดวงตากลมโตจับจ้องมือกร้านของหญิงชราอย่างหวาดระแวง กลิ่นยาสมุนไพรคลุ

“ไหนๆ ก็มีพื้นที่เหลือเฟือ เปิดร้านเสริมสวยซะเลยดีกว่า”เมื่อนึกได้ก็ลงมือทันที ลลิตาก็เดินตรงเข้าไปหาแม่เล้าอย่างมั่นใจ หลังจากได้ห้องพักสุดหรูมาครอบครอง เธอก็เริ่มมีความคิดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คราวนี้... เธอจะขอเปิด “ร้านเสริมสวย” ให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียที"ท่านแม่เจ้าคะ ข้ามีเรื่องจะขออนุญาต" ลลิตาเอ่ยด้วยรอยยิ้มพลางยกมือไหว้ แม่เล้าเหลือบตาขึ้นจากการคำนวณรายรับของคืนก่อน"มีธุระอะไรมิทราบ มัวแต่ทำทะเล้น จะพูดก็พูดมา""ข้าอยากขนของจากห้องเก่าไปไว้ที่ห้องใหม่ แล้วก็อยากจะเปิดเป็นร้านทำผม แต่งหน้า ขัดผิวให้สาวๆ เจ้าค่ะ"ยังไม่ทันพูดจบ แม่เล้าก็ยกพัดขึ้นเคาะหัวลลิตา แล้วกล่าวว่า"นังเด็กนี่ชักจะเหิมเกริม เจ้าจะใช้ห้องรับรองชั้นสูงเปิดร้านเสริมสวย... เช่นนั้นรึ?""เจ้าค่ะ" ลลิตายิ้มแหย "มันจะเป็นจุดขายใหม่ของหอเราเลยนะเจ้าคะ! สาวๆ ของเราจะสวยปิ๊งปั๊วะปังกว่าหอนางโลมคู่แข่ง ฮิฮิ"แม่เล้าสะบัดพัดแรงขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเริ่มเยือกเย็น "ห้องนั้นไม่ได้มีไว้ค้ากิจการจิปาถะ และเจ้าก็ยังไม่ถึงขั้นได้สิทธิเปิดร้านด้วยตนเ