All Chapters of ทะลุมิติมาขายตัว: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 5 ติดใจเซียวจิ้นเหยา หรือที่ผู้คนเรียกขานด้วยความเคารพว่าเซียวอ๋อง พระองค์เป็นเชื้อพระวงศ์ที่ได้รับการยอมรับทั้งในแวดวงขุนนางและทหาร พระองค์มิได้เป็นเพียงผู้มีสายเลือดสูงศักดิ์ แต่ยังเป็นนักการทูตผู้สุขุม และเสนาธิการสงครามที่มีไหวพริบเฉียบคมตั้งแต่วัยเยาว์ เซียวอ๋องได้รับการฝึกฝนทั้งศาสตร์ปกครองและพิชัยสงคราม พระองค์เติบโตขึ้นท่ามกลางสนามรบและโต๊ะเจรจา ทรงเชี่ยวชาญทั้งการคำนวณกลยุทธ์และวาทศิลป์ จนเป็นหนึ่งในขุมกำลังสำคัญของราชสำนัก นิสัยโดยทั่วไปของเซียวอ๋องนั้นเป็นคนเคร่งขรึม มักวางตัวสุขุมเยือกเย็น ประหยัดถ้อยคำ รังเกียจเรื่องไร้สาระ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่ใคร่ให้ความสนใจหญิงงามเหมือนเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ หอนางโลมจึงเป็นสถานที่ที่พระองค์แทบจะไม่ย่างกรายแต่คืนนั้น..."เพียงสามจอกเท่านั้น แล้วข้าจะกลับ"พระองค์กล่าวย้ำกับสหายที่คะยั้นคะยอให้พระองค์ร่วมวงสังสรรค์ ในฐานะขุนนางฝ่ายทหาร เซียวอ๋องมักใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับแผนยุทธศาสตร์และการปกครองดินแดน ชีวิตของพระองค์เต็มไปด้วยความรับผิดชอบและความเครียด เพื่อนสนิทจึงพยายามลากพระองค์มาเปิดหูเปิดตาบ้างเซียวอ๋องมิได้คิดอะไรเป็นพิเศษ

แง...เมื่อคืนก็โดนสั่งให้เล่นพิณจนนิ้วแตก แถมโดนตีมือแทบหักแล้ว วันนี้ให้มานั่งเล่นเกมหนีตายอะไรอีกอ่า! ลลิตานั่งแข็งเป็นรูปสลักอยู่ข้างเซียวอ๋อง ทั้งที่รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะหยอกเย้าของแขกเหรื่อและนางคณิกา แต่บรรยากาศตรงนี้กลับเงียบงันราวหลุดมาอีกมิติเซียวอ๋องไม่ได้พูดอะไร แต่กลับจ้องหน้านางนิ่งๆ ขณะที่มือยังคงถือจอกสุราอย่างสง่างามที่นี่คือซ่อง เรียกให้สวยหรูก็คือหอนางโลมนั่นแหละ โต๊ะอื่นนั้น ลูกค้าทั้งล้วงทั้งดูดกันเมามันส์ นางคณิกาเปลื้องผ้าขึ้นไปเต้นโยกเอวบนโต๊ะก็เห็นจนชินตา มีแค่โต๊ะนี้ที่คุณลูกค้านั่งนิ่งเรียบร้อย บรรยากาศเงียบเชียบเสียจนลลิตาเริ่มคิดไปเองว่าหากตนหายใจแรงเกินไป เขาอาจจะใช้สายตาดุๆ นั่นตัดศีรษะนางได้"เอ่อ... เอ้อหูของข้า..." ใช่แล้ว เราต้องเอนเตอร์เทน อย่าให้บรรยากาศเงียบจนหนาวสั่นแบบนี้ ลลิตาเหล่มองเครื่องดนตรีที่ถูกโยนลงพื้นเมื่อครู่ อยากลุกไปเก็บแต่กลัวถูกจับกดให้แข็งทื่ออยู่แบบนี้อีก"คิดจะเล่นอีกหรือ?" น้ำเสียงของเซียวอ๋องเข้มขึ้นเล็กน้อย"แน่นอนเพคะ!" ลลิตาเชิดหน้าอย่างมั่นใจ ทั้งที่เสียงเอ้อหูของตนเมื่อครู่เล่นเอาหลายคนเกือบสำลักสุรา เซียวอ๋องเล

“อูย... อา...”ริมฝีปากหนาจรดลงบนหัวนม ปลายลิ้นเขี่ยเบาๆ แล้วตวัดรับยอดเต้านั้นเข้าอุ้งปากร้อนผ่าวจ๊วบบ จ๊วบบ จ๊วบบ...เซียวอ๋องงับแล้วดึงหัวนมสีชมพูชูชันไปมา พลางใช้นิ้วดีดหัวนมจนมันยิ่งแข็งชัน จากนั้นกอบเต้าข้างหนึ่งให้แอ่นล้น ส่วนอีกข้างก็เขย่าเบาๆ อย่างเร้าใจ“อ๊ะ... อือ.. อูวว...”ร่างกำยำกอดรัดและลูบไล้สองเต้าลามเลื้อยไปตรงกลีบสาวซึ่งเริ่มแฉะฉ่ำ แต่ทั้งหมดไม่มีความหมายสำหรับเธอแล้ว เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่ดึงดูดความสนใจของลลิตาได้ก็คือ...แจกันลายครามใบโตที่ตั้งอยู่มุมโถง"ไง เพื่อน!" ลลิตาอุทานเสียงสั่น กอดแจกันแน่นเหมือนมันเป็นสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิต แถมคุยกับแจกันเป็นวรรคเป็นเวร ทุกคนพากันมองนางอย่างงุนงง รวมถึงเซียวอ๋องที่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ลี่ฮวา”"ไม่เอาาา... อย่ามาแย่งเพื่อนของข้านะ!" ลลิตาสะบัดมือใส่คนที่พยายามเข้ามาใกล้ ก่อนจะซบหน้ากับแจกันแล้วเริ่มสะอื้น"เจ้าก็รู้ ข้าถูกบังคับให้เล่นดนตรี ทั้งที่ข้าเล่นไม่เป็น... ฮึก... แม่เล้าขู่ข้าว่าถ้าไม่เล่นก็จะให้ข้ารับแขก ฮือ... แล้วทุกคนก็มองข้าเหมือนตัวประหลาด!" ลลิตาพูดไปสะอื้นไป "แต่เจ้าไม่เคยตัดสินข้าเลย แจกันน้อยของข้า.

บทที่ 7 ท่านอ๋องสายเปย์ ตอนที่ถูกอุ้มมานอน ก็ไม่เชิงว่าเธอจะหลับสนิทเสียซะทีเดียวในช่วงที่กำลังเมากึ่มๆ ครึ่งหลับครึ่งตื่นนั้นเอง ลลิตารู้สึกถือฝ่ามือของใครบางคนค่อยๆ ลูบไล้สองเต้านุ่มๆ ของเธอ และสอดมือเข้าไปลูบไล้กลีบเนื้อสาว แต่เธอง่วงเกินกว่าจะพิจารณาว่าเป็นแค่ความฝันคิดไปเองหรือเป็นความจริง“อือ...” เธอรู้สึกว่าใครคนนั้นพรมจูบทั่วทุกๆ ที่ที่จะไปถึง เงาวูบวาบนั้นเลียไล้หน้าท้องของเธออย่างเชื่องช้า จากนั้นก็จับสองขาของเธออ้ากว้างแล้วประกบปากลงไปดูดเลียจ๊วบบบ...“อือ...”ทั้งฝ่ามือร้อนผ่าว ทั้งริมฝีปากนุ่มนวลกำลังแตะลงบนกลีบสาว ถ่างอ้าและไล้เลียขึ้นลง ป่ายปัด เม็ดทับทิมสั่นระริก จ๊วบบ... จ๊วบบ... “อา... อา...” จะงอยหัวนมของเธอชูชัน ร่องสาวสั่นระริก หลั่งน้ำหวานออกมาจนฉ่ำร้อนและเรียบลื่น ตอบสนองลิ้นฉ่ำชุ่มเล็กๆ ที่กำลังลากขึ้นลง ลลิตาส่ายหน้ากระสับกระส่าย รสเสียวซ่านชุ่มแฉะกำลังโอบรัดเธอ กลืนกิน ครอบครองเนื้อตัวเธออยู่ในปาก แรงดูดเม้มรุนแรงจนเธอแอ่นสะโพกลอยสูงขึ้นๆ ลงๆ ตามจังหวะดูดเลียแจะๆๆๆๆนิ้วแกร่งโจนจ้วงเข้าไปในรูสาวคับแน่นรัวเร็ว พร้อมกับบีบคลึง

สุดยอดเลย...ลลิตากระพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากเชื่อ สาวใช้ข้างตัวจึงรีบกระซิบว่า "ห้องนี้เป็นห้องพิเศษ ถ้าแขกคนไหนกระเป๋าหนักก็เปิดห้องนี้สุขสันต์กับคณิกาที่ถูกใจได้ คืนหนึ่งต้องจ่ายถึงสามพันตำลึง! แต่ท่านอ๋องช่างใจกว้างนัก จ่ายล่วงหน้าไว้ให้พี่ใช้นอนเล่นหนึ่งปีเต็ม" ลลิตาสำลักน้ำชาทันที หนึ่งปี!? เธอนึกเถียงในใจ ฉันไม่ได้คิดจะทำอาชีพนี้ไปอีกนานขนาดนั้นเสียหน่อย!แต่เมื่อมองรอบๆ ห้องอีกครั้ง ลลิตาก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจเฮือก ให้ตายเถอะ... นี่มันห้องพักระดับห้าดาวของยุคโบราณชัดๆ!“หึ! อย่าได้ลำพองใจไปนัก” แม่เล้าก้าวเข้ามา สีหน้าเข้มงวด “เดิมทีข้าตั้งใจว่าจะให้เจ้าฝึกหัดสักปีหนึ่งก่อนค่อยเปิดประมูลพรหมจรรย์ แต่ดูเหมือนท่านอ๋องจะถูกพระทัยเจ้า”“หา? เอ่อ ไม่เอาได้มั้ยเจ้าคะ”“เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอกนะ” ห้องหรูของหอหยกเขียวเงียบสงัด แม่เล้านั่งหลังตรง มือหนึ่งถือพัด มือหนึ่งคีบบุหงาแห้งวางลงบนถ้วยชา ลลิตานั่งตรงข้ามเงียบๆ ดวงตากลมโตจับจ้องมือกร้านของหญิงชราอย่างหวาดระแวง กลิ่นยาสมุนไพรคลุ้งทั่วห้องปนกับกลิ่นบางอย่างที่ลลิตาคุ้นเคยดี… กลิ่นของเลือดจางๆ และความตาย"ฟังให้ดีนะ เด็กใหม่อย่างเ