ทะลุมิติมาขายตัว のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“เจ้า...เจ้ากล้า...!”ลลิตายังคงนั่งสง่างาม ดวงตาเรียบนิ่งดั่งผิวน้ำในฤดูหนาว แม้จะถูกสาดน้ำชาแต่เครื่องสำอางบนใบหน้ากลับยังติดทน สวยเนียนกริ๊บ ไม่มันเยิ้มเหมือนเครื่องสำอางของคุณหนูหวังเลย“ก็แค่น้ำชา...คุณหนูหวังจะโกรธไปไย? หรือกลัวว่าความงามจะละลายเพราะเพียงหยดน้ำกันเล่า? ในเมื่อเจ้าภาพต้อนรับแขกด้วยน้ำชาชั้นดี แขกอย่างข้าย่อมต้องยกน้ำชาคารวะตอบ” เธอลุกขึ้นอย่างงดงาม พลางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงใสชัดถนัดถนี่“ใบหน้าของคุณหนูสะสวยไม่น้อย น่าเสียดายที่ยังเลือกเครื่องสำอางไม่เข้ากับผิวของท่าน ส่วนข้า...” นางยิ้มและแตะแก้มตัวเองเบาๆ โดยไม่ลืมขายของ“...ไม่ว่าชา น้ำ หรือเหงื่อ ข้าก็ยังดูดีอยู่ดี หากพวกท่านอยากได้เครื่องสำอางดีๆ เครื่องสำอางที่ทำให้ผู้ชายสนใจ ข้าจะแบ่งขายให้ในราคามิตรภาพเจ้าค่ะ”สิ้นคำ ลลิตาเชิดหน้าน้อย ๆ เดินออกจากศาลาด้วยท่วงท่าสง่างาม ท่ามกลางความตะลึงงันของผู้คนและเสียงกลั้นหัวเราะจากสาวใช้บางคนที่อดไม่ได้-----------อีแม่ย้อย! รู้จักนังลลิตาน้อยไป

“อ๊าๆๆ เสียว อูวว... ซี้ดด... เสียวมากเลย” เซียวอ๋องลืมตัวกระเด้งเอวกระแทกสวนจนปากน้อยๆ คับแน่น“อ่อกก... อ่อกก...”“อา... อา... จะแตกแล้ว อา... น้ำจะออกแล้ว”“อะ...อืมม จ๊วบบ” ลลิตาพยายามเย้าแหย่ปลายลิ้นและดูดดึงจนพระองค์ร้องอู้อี้ กระเด้าเอวขึ้นๆ ลงๆ ใช้ปากของเธอระบายความใคร่“อุ่ก.. อือ...”พรวดด.... พรวดด...น้ำกามทะลักเต็มปาก ลลิตาไอสำลักนิดหน่อยแต่ปาดลิ้นกลืนน้ำกามลงคอจนหมด แววตาของทั้งคู่หยาดเยิ้ม เต็มไปด้วยความต้องการเสียวกระสัน“นี่เป็นรางวัลที่ท่านอ๋องมารับข้าไปเที่ยวนะเพคะ”“อยากทำแบบไหนก็ทำได้เลย”ร่างกำยำนอนลง ท่อนเอ็นอวบตั้งเป็นแท่ง ลลิตาข่มความอาย คร่อมท่อนลึงค์ใหญ่ยาวนั้น จับแท่งมังกรอวบยักษ์มาถูไถปากรูจนแฉะเยิ้ม จากนั้นก็ประกบเสียดสี เอาท่อนหอกแข็งๆ มาทิ่มไปทิ่มมา แข้งขาของเธออ่อนยวบไปหมดแล้วแต่ก็กัดฟันกดเอวลงมา รูเสียวบานแบะกลืนกินท่อนเอ็นแข็งชันเข้าไปจนมิดด้ามสวบบ...“อา... ลงมาช้าๆ” เซียวอ๋อง

ข้างริมลำธาร เซียวอ๋องยืนกอดอกอยู่ใต้ต้นไม้ ทอดสายตามองนางอย่างระวัง มือประสานแน่น ไม่ยอมขยับ“อย่าไปไกลนัก” น้ำเสียงต่ำแต่ห่วงใย “ลื่นล้มจมน้ำขึ้นมาจะยุ่ง”“ข้าไม่ใช่เด็กเสียหน่อย!” ลลิตาหัวเราะ เอียงคอแล้วจู่ๆ ก็ร้องขึ้น “ท่านอ๋อง น้ำใสขนาดนี้ ท่านไม่อยากเล่นบ้างหรือเพคะ?”“ไม่” เขาตอบทันที แววตามีแววระแวงระคนแปลกใจอยู่ลึกๆ ลลิตากระพริบตาปริบ ๆ แล้วส่งเสียงอ้อน“แค่ลงมาให้เท้าเปียกก็ยังดี หรือว่าท่านกลัวน้ำ?”“หลันลี่ฮวา”“เพคะ?” ลลิตายิ้มตาหยี ขณะตักน้ำสาดใส่ตัวเองเล็กน้อย เซียวอ๋องขมวดคิ้ว ก่อนจะสะดุ้งนิดๆ เมื่อหยดน้ำเปียกปอนเนื้อตัวอิ่มงาม รัดรึงและเห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน“ท่านอุตส่าห์พาข้ามาเที่ยวน้ำตกสวยๆ แต่ให้ข้าสนุกอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกนะเพคะ เราสองคนต้องสนุกด้วยกันถึงจะถูก”“อย่าให้ต้อง...”“ข้าไม่ทำอะไรหรอก” ว่าแล้วลลิตาก็เล่นทีเผลอ ตักน้ำสาดใส่ท่านอ๋องอย่างตั้งใจพรึ่บ!

“อา... ลี่ฮวา น่ารักมาก ข้า... ใคร่สมสู่เจ้าเสียเดี๋ยวนี้”“เพคะ ข้าเองก็ต้องการท่าน” ลลิตายิ้มกว้างออกมาอย่างเป็นสุข เซียวอ๋องบดเบียดสะโพกอย่างหิวกระหาย ร่างกายทั่วสรรพางค์แข็งเครียดและร้อนเป็นไฟ เสียดสีและพยายามดุนดันกระแทกกระทั้น ความร้อนในกายกระสับกระส่าย ยินดีที่รู้ว่าเธอเต็มใจ ยินดีที่พระองค์เป็นที่ปรารถนาของเธอเช่นกันเซียวอ๋องกระหายอยากเหลือเกิน กลิ่นเนื้อสาวหอมหวานเย้ายวนจนหยุดไม่ได้ ทรงชำเราด้วยนิ้วพลางขยับข้อมือรัวๆ เพื่อรีดน้ำอีก“ข้าชอบดูเจ้าน้ำแตกที่สุด”“อ๊ะ อร๊าง อ๊าๆ” ลลิตาเผยอริมฝีปาก แอ่นกายโค้งร้องครวญคราง แล้วพระองค์ก็ประกบริมฝีปากลงไปจุมพิตลิ้มรสความหอมหวาน บดเบียดริมฝีปากทีละน้อยจนกระทั่งทาบทับแนบสนิท มันช่างเนิ่นนาน เชื่องช้าและเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งอ่อนโยน ยิ่งเธอขยับ อ้อมแขนกำยำยิ่งรัดแน่นสวรรค์... เซียวอ๋องครางกระหึ่มด้วยความรวดร้าว พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายไว้แต่ทว่าไอร้อนผ่าวจากร่างนุ่มนิ่มนั้นฉุดพระองค์จมดิ่งลงไป ก่อให้เกิดกระแสไฟฟ้าแรงสูง ปลุกเร้าลมหายใจให้หนักหน่

“เจ้าไม่รู้จักระวังเลยจริง ๆ” เสียงทุ้มตำหนินุ่มๆ“ท่านอ๋อง ข้าไม่เปียกมากสักหน่อย แค่...หนาวนิดหน่อยเองเจ้าค่ะ”“หนาวนิดหน่อยของเจ้า...อาจทำเจ้าล้มป่วยหนัก” ทรงตอบนิ่งๆ แต่มือยังเช็ดปลายผมให้อย่างเบามือ ลลิตานิ่ง มองแววตาเขาอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย แล้วจู่ๆ ก็เอียงหัวไปพิงเข่าเขาอย่างออดอ้อน“ข้าขอโทษ...แต่ข้าชอบที่ท่านอ๋องอ่อนโยนกับข้ามากเลยนะเจ้าคะ”เซียวอ๋องชะงักเล็กน้อย มองลลิตาด้วยสายตาเหนื่อยใจปนเอ็นดู “ถ้าข้าไม่อ่อนโยนกับเจ้า...แล้วจะให้ข้าอ่อนโยนกับใคร”น้ำเสียงนั้นเรียบ...แต่ทำให้หัวใจของลลิตาเต้นแรง ลลิตาแอบยิ้ม ยกมือจับชายแขนเสื้อของเขาไว้แน่นเซียวอ๋องทอดถอนใจ แล้วยกมืออีกข้างแตะหลังมือเธอเบาๆ “ข้าเป็นห่วงเจ้า”“เพคะ” ลลิตากระซิบเบา ก่อนจะพูดต่อ “แต่ครั้งนี้ข้าไปเจอเรื่องสนุกมากเลย ท่านอยากฟังไหม?”“อยากสิ”ลลิตาหัวเราะคิก แล้วเล่าเรื่องการสาดน้ำชาคืนใส่คุณหนูหวังให้ฟังอย่างร่าเริง เซียวอ๋องเงียบไปชั่วคร