“เจ้าไม่รู้จักระวังเลยจริง ๆ” เสียงทุ้มตำหนินุ่มๆ“ท่านอ๋อง ข้าไม่เปียกมากสักหน่อย แค่...หนาวนิดหน่อยเองเจ้าค่ะ”“หนาวนิดหน่อยของเจ้า...อาจทำเจ้าล้มป่วยหนัก” ทรงตอบนิ่งๆ แต่มือยังเช็ดปลายผมให้อย่างเบามือ ลลิตานิ่ง มองแววตาเขาอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย แล้วจู่ๆ ก็เอียงหัวไปพิงเข่าเขาอย่างออดอ้อน“ข้าขอโทษ...แต่ข้าชอบที่ท่านอ๋องอ่อนโยนกับข้ามากเลยนะเจ้าคะ”เซียวอ๋องชะงักเล็กน้อย มองลลิตาด้วยสายตาเหนื่อยใจปนเอ็นดู “ถ้าข้าไม่อ่อนโยนกับเจ้า...แล้วจะให้ข้าอ่อนโยนกับใคร”น้ำเสียงนั้นเรียบ...แต่ทำให้หัวใจของลลิตาเต้นแรง ลลิตาแอบยิ้ม ยกมือจับชายแขนเสื้อของเขาไว้แน่นเซียวอ๋องทอดถอนใจ แล้วยกมืออีกข้างแตะหลังมือเธอเบาๆ “ข้าเป็นห่วงเจ้า”“เพคะ” ลลิตากระซิบเบา ก่อนจะพูดต่อ “แต่ครั้งนี้ข้าไปเจอเรื่องสนุกมากเลย ท่านอยากฟังไหม?”“อยากสิ”ลลิตาหัวเราะคิก แล้วเล่าเรื่องการสาดน้ำชาคืนใส่คุณหนูหวังให้ฟังอย่างร่าเริง เซียวอ๋องเงียบไปชั่วคร
Ler mais