ท่านอ๋องยืนอยู่ตรงประตู มองไปที่เธออย่างเฉียบขาด “ทำไมถึงอยู่กับกับเขา? เจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้หรือ?”พระองค์พูดเสียงเย็นเยียบ ลึกๆ นั้นกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองอยู่ ลลิตาอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะทำให้สถานการณ์ผ่อนคลาย“ท่านอ๋อง…” เธอพยายามจะอธิบาย แต่เสียงของท่านอ๋องก็ดังขึ้นมาก่อนที่เธอจะได้พูดจบ“ครั้งแรกข้ายังพอทำใจ แต่ครั้งที่สองนั่นแปลว่าเจ้าตั้งใจ อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่ได้รู้สึกอะไรที่เขาทำเช่นนั้นต่อเจ้า!”ลลิตารู้สึกถึงความกดดัน ถึงแม้พระองค์จะพยายามข่มอารมณ์ แต่ความรู้สึกที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงก็ไม่อาจปิดบังได้ “ข้าไม่ชอบเห็นเจ้าทำตัวตามใจคนอื่นโดยไม่คิดถึงตัวเอง...”ท่านชายอวิ๋นหลงมองทั้งสองนิ่งๆ แล้วกล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อน“ดูเหมือนข้าจะทำให้พวกท่านผิดใจกันเสียแล้ว ท่านอ๋อง ท่านไม่มีสิทธิ์โกรธนางหรอกนะ ในเมื่อท่านเองก็ไม่สามารถทำให้นางมั่นใจในตัวท่านได้”เซียวอ๋องยังคงนิ่ง ดวงหน้าเคร่งขรึมคล้ายไม่เชื่อคำใดทั้งสิ้น กรีดลึกยิ่งกว่าเดิม
อ่านเพิ่มเติม
