All Chapters of Kalampag Sa Gabi (SPG): Chapter 211 - Chapter 220

ANDREAKinabukasan, hindi pa rin ako pumasok sa Étoile Maison. Wala naman talaga akong importanteng meeting na kailangang asikasuhin kaya hindi rin naman malaking problema kung magpahinga muna ako ng isang araw, pero alam kong hindi iyon ang tunay na dahilan kung bakit ayaw kong lumabas ng mansion. Ayoko lang munang makita si Renjie pagkatapos ng nakita ko kahapon. Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin nang hindi ko ipinapakita na nasaktan ako, lalo na at wala naman akong karapatang magtanong tungkol kay Rona.Kinuha ko ang cellphone ko habang nakahiga ako at nakita kong may ilang messages si Renjie. Binuksan ko ang pinakahuli niyang message at napabuntong-hininga ako nang mabasa ko ang tanong niya kung okay lang ba ako at kung bakit parang ayaw ko siyang kausapin. Ilang minuto akong nag-isip kung sasabihin ko ba sa kanya ang totoong dahilan, pero hindi ko alam kung paano ko sisimulan. Sa huli, nag-type na lang ako ng maikling sagot bago ko tuluyang ibaba ang cellphone.ANDREA: [

RENJIEMakalipas ang ilang araw, mas naging abala ang schedule ni Andrea sa kumpanya. At napansin kong bumalik na naman siya sa madalas na paglabas kasama si Ysa. Hindi ko na siya masyadong tinatanong kung saan sila pupunta dahil ayokong isipin niyang nangingialam ako sa personal niyang buhay. Pero aminado akong hindi na ako ganoon kadaling maging kampante kapag hindi ko alam kung sino ang kasama niya. Nang gabing iyon, nagpasundo siya sa akin at sinabi niyang ihahatid ko raw sila ni Ysa sa isang exclusive club sa Makati. Tahimik lang akong nagmaneho habang silang dalawa ay nagkukuwentuhan sa likod. Pero ilang beses ko pa ring napatingin sa rearview mirror kay Andrea.“Tsk…club na naman,” mahina kong bulong.Pagdating namin sa club, bumaba silang dalawa at inayos ni Andrea ang dala niyang maliit na bag bago niya ako nilapitan sa driver's side. Nakasuot siya ng fitted black dress at simple lang ang makeup niya. Pero hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya nang ilang segundo bago ko ibin

RENJIEKINABUKASAN, maaga akong nagising kahit halos hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Andrea bago kami umalis sa club. Alam kong tama naman siya dahil wala talaga akong karapatang magselos sa kanya, pero hindi ko maiwasang masaktan dahil parang ang dali para sa kanya na sabihin iyon sa akin. Kaya pagdating ko sa mansyon, nagdesisyon akong huwag muna siyang pansinin kahit ilang beses pa niya akong kausapin.Nadatnan ko siya sa sala habang umiinom ng kape. Pagdaan ko sa harapan niya ay agad niya akong tinawag.“Renjie, sandali. May sasabihin sana ako tungkol kagabi. Alam kong nagalit ka sa akin, pero gusto kong ipaliwanag kung bakit ko nasabi iyon,” sabi niya.Nagpatuloy lang ako sa paglalakad na parang wala akong narinig. Hindi ako lumingon kahit narinig kong tumayo siya mula sa sofa at sumunod sa akin.“Renjie, naririnig mo ba ako? Huwag mo naman akong iwasan nang ganiyan. Kung may nagawa akong mali kagabi, sabihin mo sa akin pa

ANDREA Ilang segundo ring walang sinabi si Renjie pagkatapos kong itanong tungkol kay Rona. Nakatingin lang siya sa akin habang nakaupo kami sa damuhan. At dahil hindi siya agad sumagot, lalo akong napaisip kung bakit parang ang hirap para sa kanya na sagutin ang simpleng tanong ko. Hindi ko naman hinihingi na ipaliwanag niya ang buong buhay niya kay Rona. Gusto ko lang malaman kung may ibig bang sabihin sa kanya ang babaeng iyon. Dahil ilang araw ko nang iniisip ang nangyari sa harap ng bahay nila. “Kaibigan ko lang si Rona, Andrea. Matagal na kaming magkakilala dahil magkapitbahay kami noon pa at lumaki kaming halos magkasama. Pdro wala akong feelings para sa kanya at hindi ko rin siya kailanman niligawan. Alam niyang kaibigan lang ang tingin ko sa kanya kaya wala rin akong ibang intensiyon kapag kasama ko siya,” sabi ni Renjie sa wakas. “Kung ganoon, bakit noong isang beses na pupunta sana ako sa bahay ninyo ay nakita kitang niyayakap ni Rona at niyakap mo rin siya pabalik? Hindi

RENJIEMakalipas ang dalawang araw mula noong date namin ni Andrea, day off ko naman ngayon kaya wala akong kailangang ihatid o sunduin at wala rin akong kailangang puntahan para sa trabaho. Pero kahit day off ko, hindi ako sanay na tanghali na kung kailan ako bumabangon. Madaling-araw pa lang ay gising na ako at matapos kong maligo ay tahimik akong lumabas ng bahay para mamalengke. Gusto kong maaga akong makabalik dahil alam kong maraming ginagawa si Mama sa bahay at ayokong siya lang ang kumilos habang ako ay nagpapahinga.Pagdating ko sa palengke ay marami nang tao kahit madilim pa sa labas. Sanay na ako sa ganoong oras kaya mabilis akong nakapamili ng mga kailangan namin. Bumili ako ng isda, manok, baboy, gulay, itlog at ilang prutas, pati na rin ng mga sangkap na gagamitin ni Mama sa pagluluto. Hindi ko rin nakalimutang bumili ng ilang pagkain na paborito ng mga kapatid ko. Dahil kapag may dala akong pagkain pag-uwi ay siguradong magiging masaya ang mga iyon.Habang naglalakad ak