Home / Romance / Kalampag Sa Gabi (SPG) / Chapter 201 - Chapter 210

All Chapters of Kalampag Sa Gabi (SPG): Chapter 201 - Chapter 210

229 Chapters

201

ANDREAMakalipas ang ilang araw mula nang kumain kami ni Renjie sa labas, bumalik na naman sa normal ang schedule namin. Pumapasok ako sa Étoile Maison nang maaga, umaattend ng meetings, nagbabasa ng reports at gumagawa ng mga desisyon para sa mga bagong proposal, habang si Renjie naman ang palaging naghihintay sa akin sa labas kapag oras na ng uwian. Pero kahit ganoon lang ang routine namin, napansin kong hindi na pareho ang pakiramdam ko kapag kasama ko siya. Mas madalas ko na siyang napapansin ngayon. Lalo na kapag nakikita kong nakangiti siya habang nagmamaneho o kaya naman ay kapag tahimik lang itong nakikinig sa mga reklamo ko tungkol sa trabaho.Hindi ko rin maintindihan kung kailan nagsimulang maging ganoon ang lahat. Dati, ang tingin ko sa kanya ay isang makulit na driver na walang ibang alam gawin kundi asarin ako. Ngayon, kapag hindi siya nang-aasar, parang may kulang sa biyahe namin. At kapag hindi ko siya nakikitang nakasandal sa sasakyan habang hinihintay ako, kusa kong

202

ANDREAKinabukasan, maaga kaming umalis ng bahay dahil may meeting ako sa Étoile Maison. Tahimik lang ako sa passenger seat habang nagmamaneho si Renjie, at gaya ng dati ay relaxed lang siya habang nakatutok sa daan. Hindi ko alam kung bakit mula nang mangyari ang tungkol kay Rona kagabi, parang may tanong na paulit-ulit na umiikot sa isip ko.Ilang minuto na kaming nasa biyahe nang hindi ko na napigilan ang sarili ko."Naayos mo ba yung motor ni Rona?" tanong ko.Napatingin siya sa akin sandali bago muling tumingin sa daan."Oo, naayos ko naman. Starter lang pala ang problema kaya hindi naman ako masyadong nahirapan, at pagkatapos kong ayusin ay pinaandar ko muna para masigurong okay na talaga," sagot niya."Ah."Tumango ako at muling tumingin sa labas ng bintana. Akala ko sapat na iyon, pero ilang segundo lang ay may isa na naman akong naisip na tanong."Ano naman ang ginagawa ni Rona habang inaayos mo yung motor niya?" tanong ko.Napatingin na naman sa akin si Renjie sa rearview mi

203

ANDREAHindi ako pumasok sa kumpanya ngayong araw. Wala naman akong importanteng meeting at natapos ko na rin ang mga dokumentong kailangan kong pirmahan noong nakaraang araw, kaya naisip kong gamitin ang oras para magpahinga. Pero habang nakahiga ako sa kama at nag-iisip kung ano ang gagawin ko buong araw, bigla kong naalala si Renjie. Kahit palagi kong nakikita si Renjie, wala pa akong pagkakataong makita kung saan talaga siya nakatira. At kung paano ang buhay niya kapag wala siya sa trabaho.Hindi ko rin alam kung bakit bigla kong naisipang puntahan siya.Una kong naisip na baka dahil gusto ko lang malaman kung maayos ba ang pamilya niya. Alam kong nagtatrabaho siya para matulungan ang kapatid niya. At madalas niyang ikuwento na inuuwi niya sa kanila ang mga pagkaing natitira o anumang bagay na makatutulong sa bahay. Kaya habang nag-aalmusal ako, naisip kong bumili na rin ng ilang grocery para sa kanila.Hindi naman iyon malaking bagay para sa akin. Iyon ang paulit-ulit kong sinas

204

ANDREAPagkaalis ni Rona, sinubukan kong ibalik ang dating mood ko. Nakipagkwentuhan pa ako sa mga kapatid ni Renjie at ngumiti kapag may sinasabi silang nakakatawa. Pero kahit anong pilit ko, hindi ko na maibalik ang gaan ng pakiramdam ko kanina. Ilang minuto lang ang lumipas ay nagsipagpasok na rin sa ibang bahagi ng bahay ang mga kapatid niya, kaya kaming dalawa na lang ni Renjie ang naiwan sa sala.Tahimik siyang naupo sa kabilang bahagi ng sofa habang ako naman ay kunwari abala sa cellphone ko. Ilang beses kong binuksan ang mga notification ko kahit wala naman akong hinihintay, at paminsan-minsan ay napapatingin ako sa screen para lang hindi ko kailangang tumingin sa kanya. Pero alam kong napapansin niya ang pagbabago ko dahil ilang minuto pa lang ay nagsalita na siya."Ma'am Andrea, bakit parang bigla kang natahimik pagkatapos umalis ni Rona? Kanina ang daldal mo pa kasama ng mga kapatid ko, tapos ngayon parang ayaw mo nang magsalita," tanong niya."Wala lang. Siguro napagod lan

205

ANDREAHindi ko namalayan kung gaano katagal kaming nanatili sa sala pagkatapos ng halik niya. Pareho kaming naging tahimik, at kahit ilang beses kong sinubukang mag-isip ng ibang bagay, bumabalik pa rin sa isip ko ang nangyari. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Renjie pagkatapos noon, lalo na't ilang oras na rin akong nasa bahay nila at hindi ko rin napansing lumalim na pala ang gabi.“Ahm…. Sorry,” halos pabulong niyang sabi.“Ayos lang,” tanging nasabi ko.Napakamot siya sa ulo bago nagsalita.“Ang sarap mo kasing halikan.”Natawa ako bago siya pinalo sa braso. Napalunok pa nga ako ng laway dahil matigas iyon. Pagkatapos ay nagkuwentuhan ulit kami.Nang tingnan ko ang oras sa cellphone ko, halos alas-diyes na ng gabi."Renjie, gabi na pala. Hindi ko napansin na ganitong oras na," sabi ko habang tinitingnan ang screen ng cellphone ko."Oo nga. Sandali, titingnan ko muna kung nasaan si mama," sagot niya.Tumayo siya at nagpunta sa kusina para hanapin ang cellphone niya. Mayama

206

ANDREA KUNG SAAN-SAAN NA gumapang ang kamay niya. Napanganga ako nang lamasìn niya ang sus0 ko. Kahit may suot pa akong bra, damang-dama ko na ang init ng palad niya. Ang sarap sa pakiramdam ng paglamás niya sa dibdib ko. Maingat at may halong lambing.Yumakap ako sa kanya at mas diniin pa ang sarili ko habang magkalapat ang aming mga labi. Ang sarap sa pakiramdam ng ganito. Ngayon ko lang naranasan ang ganitong init. Ang ganitong tawag ng laman. Bumaba ang halik niya sa leeg ko, kaya inalis na niya ang damit ko pang itaas. Mabilis niya lang ding inalis ang suot kong bra. Nakita ko sa kaunting liwanag ang ngiti sa kanyang labi bago dinilaan ang buong paligid ng sus0 ko. Napaung0l ako dahil ang init ng dila niya. Nakakakiliti at lalo akong nag-iinit sa ginagawa niya."Renjie..."Parehas niyang dinilaan ang magkabilang sus0 ko. At ang ang kanan kong sus0, sinis1psip niya ang ut0ng nito habang ang kamay niya sa kaliwa ay abala sa paghalupirot ng ut0ng ko. Napaliyad ako sa sarap ng ginag

207

ANDREA Alas-dose na ng tanghali nang tuluyan akong magising. Ilang segundo akong nakahiga. Habang nakatingin sa kisame at sinusubukang alalahanin kung anong oras na, hanggang sa tuluyang bumalik sa isip ko ang nangyari kagabi. Napapikit ako at napahawak sa mukha ko dahil doon ko lang naalala na hindi pala ako nakauwi sa mansion. At hindi rin ako nakapasok sa kumpanya ngayong araw. Dahan-dahan akong bumangon at inayos ang buhok ko bago lumabas ng kuwarto. Pagbukas ko pa lang ng p***o, agad akong natigilan nang makita ko ang isang pamilyar na babae sa sala. Si Aling Cecelia ang naroon. Nanlaki ang mga mata ko nang makita siyang nakaupo habang may inaayos na mga gulay sa maliit na mesa. Pagkakita niya sa akin, agad siyang ngumiti at tumayo. "Go-Good morning, Tita Cecelia," bati ko kahit halos hindi ko maiharap nang maayos ang mukha ko sa kanya. "Pasensya na po at ngayon lang ako nagising." "Good morning, Andrea. Huwag kang mahiya, anak. Alam kong pagod ka kaya hinayaan ka lang namin

208

ANDREAPagsapit ng hapon, matapos kong maligo at mag-ayos, napagpasyahan ko nang umuwi sa mansion. Suot ko pa rin ang damit na hiniram ko kay Renjie dahil wala naman akong ibang damit na dala, at kahit medyo maluwag sa akin ang T-shirt niya, hindi ko iyon masyadong pinansin. Ang mahalaga sa akin ay nakapagpalit ako at nakapagpahinga bago bumalik sa bahay.Habang nasa biyahe kami, tahimik lang ako sa passenger seat. Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa suot kong damit at hindi ko maiwasang mapangiti nang kaunti. Amoy Renjie pa rin iyon at hindi ko alam kung bakit parang ayaw kong isipin kung gaano ako kasaya sa simpleng bagay na iyon.Nang makarating kami sa mansion, agad akong bumaba ng sasakyan. Hindi ko na hinintay na buksan ni Renjie ang pinto para sa akin dahil gusto ko nang makapasok bago pa may makakita sa akin na suot ang damit niya."Salamat sa paghatid sa akin, Renjie. Salamat din sa lahat ng ginawa mo nitong mga nakaraang araw, lalo na sa pag-aasikaso sa akin at sa pamilya

209

ANDREAKinabukasan, naghanda ako para sa event sa Étoile Maison. Simula pa lang ng umaga ay busy na ang buong kumpanya dahil maraming bisita ang darating, kaya kailangan kong makapunta roon nang mas maaga kaysa sa normal kong schedule. Habang pababa ako ng hagdan, nakita ko agad si Renjie na naghihintay sa labas ng mansion.Pagkasakay ko sa sasakyan, napansin niya agad ang suot kong damit."Ma'am Andrea, mukhang ready ka na para sa event. Akala ko kailangan ka pang hintayin nang matagal dahil ang dami mong gamit kanina," sabi niya."Marami lang akong kailangang dalhin. At huwag mo na akong tawaging Ma'am Andrea nang ganyan kapag tayo lang, para namang hindi tayo nagbembangan niyan,” sagot ko.Natawa siya ng malakas sabay kamot sa ulo."Eh ano bang gusto mong itawag ko sa iyo? Andrea?" tanong niya."Kapag tayo lang, oo.""Okay, Andrea," sagot niya.Hindi ko alam kung bakit iba ang dating sa akin nang marinig ko ang pangalan ko mula sa kanya. Napangiti ako nang bahagya bago ko agad ibin

210

ANDREAMakalipas ang dalawang araw, wala akong pasok sa kumpanya dahil wala naman akong importanteng kailangang asikasuhin. Kagabi pa lang ay sinabi ko na kay Renjie na magpahinga muna siya dahil sunod-sunod din ang mga naging schedule niya nitong mga nakaraang araw. Hindi ko naman sinabi sa kanya na pupunta ako sa bahay nila. Gusto ko sanang sorpresahin siya, kaya maaga akong nagpahatid sa driver ni Mommy Eve.Habang nasa biyahe, hindi ko maiwasang isipin kung ano ang gagawin namin kapag nakita ko siya. Wala naman akong partikular na dahilan para pumunta roon, pero gusto ko lang siyang makita. Simula nang mangyari ang mga bagay-bagay sa pagitan namin, parang mas madalas ko na siyang hinahanap kaysa dati.Nang malapit na kami sa bahay nila, napatingin ako sa bintana. At doon ko nakita si Renjie na nakatayo sa tapat ng bahay. May kausap siyang babae.Hindi ko agad nakilala kung sino iyon. Pero nang bumagal ang sasakyan, nakita ko ang mukha niya.Si Rona.Agad akong nakaramdam ng inis.

PREV

...

18 19 20 21 22 23

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status