บททั้งหมดของ Kalampag Sa Gabi (SPG): บทที่ 191 - บทที่ 200

ANDREAMALAKULOG ang boses ni Renjie habang nakatitig sa lalaking kaharap niya. Halata sa mukha niya ang galit at hindi man lang siya natinag nang makita niyang nakatayo ang lalaki sa harapan niya. Sa halip, bahagya pa siyang sumulong at muling hinawakan sa kuwelyo ang lalaki."Anong problema mo? Hindi mo ba narinig na ayaw sa iyo ng babae? Kailangan mo pa bang masapak bago ka tumigil?" mariing tanong ni Renjie habang mahigpit ang pagkakahawak sa damit nito.Agad namang napailing ang lalaki at tumawa nang mayabang. Itinulak niya ang kamay ni Renjie at inayos ang gusot niyang damit, na para bang hindi siya natakot sa ginawa nito."Who the hell are you? Huwag kang makialam sa amin. Hindi mo alam kung sino ang binabangga mo, kaya mas mabuting umalis ka na habang maayos pa ang mukha mo."Napataas ang kilay ni Renjie at napangisi. Sa halip na umatras, lalo pa siyang lumapit sa lalaki at bahagyang yumuko upang magtama ang kanilang mga mata."Talaga? Akala mo ba matatakot ako sa yabang mo? K

ANDREAHINDI KO alam ang gagawin ko sa mga oras na iyon. Nagtatalo ang isip ko at parang gusto ko na lang patigilin si Renjie. Pero hindi iyon ang sinasabi ng katawan ko. Sa bawat haplos niya sa balat ko, halos manginig ako sa sarap. Ang init ng palad niya. Ang sarap sa pakiramdam. Gustong-gusto ng katawan kong hinahaplos niya ako ng ganoon."Renjie..."Napatili ako nang kalikutin niya ang mani ko. Ang bilis ng daliri niyang nilalaro ang mani ko. Ang sarap sa pakiramdam na hindi ko maintindihan. Para akong maiihi sa sarap at kiliti. At habang ginagawa niya iyon, ang kanyang bibig ay nakasubsob na sa sus0 ko. Hindi ko namalayan kung kailan niya ako hinubáran. Basta ang alam ko lang, wala na akong suot na pang itaas ngayon. At tanging panty ko na lang ang naroon sa katawan ko."Ugh!"Napaliyad ako matapos niyang supsupïn ang ut0ng ko. Paulit-ulit niyang ginagawa iyon. Naninigas at tayong-tayo na ang ut0ng ko. Kinakabahan ako sa mga oras na iyon. Pero sa loob-loob ko, ayokong tumigil si

ANDREA“MAGLUTO ka na nga,” irap ko bago ko muling ibinalik ang kumot sa katawan ko. “At huwag mo akong pagmumukhaing may utang na loob sa iyo dahil lang ipinagluto mo ako. Ikaw naman ang may kagagawan kung bakit ganito ang katawan ko ngayon.”Tumawa lang si Renjie habang tumatayo mula sa gilid ng kama. Mabilis siyang kumilos papunta sa labas ng kwarto, pero bago siya tuluyang lumabas ay saglit siyang lumingon sa akin.“Alam ko, alam ko. At saka nakapagluto na talaga ako kaya ihahanda ko na lang. Kumain ka muna bago mo ako pagalitan ng todo. Pagkatapos mong kumain, saka mo ako murahin kung gusto mo. Pero Huwag kang masyadong matuwa dahil ipaghahanda kita ng pagkain mo.”“Letsé! Tantanan mo ako!”“Sus! Kinikilig ka lang sa akin!” aniya bago lumabas ng kuwarto.Napailing ako habang naririnig ang tawa niya mula sa kusina. Ilang minuto lang ang lumipas ay sunod-sunod ko nang narinig ang pagbukas ng mga cabinet at refrigerator. Mabilis ang kilos niya pero hindi maingay, at paminsan-minsan

RENJIEPAGKASAKAY ni Andrea sa sasakyan, agad niyang isinara ang pinto at umayos ng upo. Hindi ko na kailangang tanungin kung bakit siya tahimik, dahil kanina pa ako natatawa sa itsura niya nang makita niya akong bumaba para sunduin siya. Kitang-kita ko kung paano siya natulala sa bagong gupit kong buhok bago biglang umiwas ng tingin.Ilang minuto na kaming nagmamaneho nang hindi ko na napigilang asarin siya."Ba't ka kanina nakatitig sa akin? Ilang segundo ka ring nakatayo roon bago ka sumakay."Mabilis siyang umiling. "Hindi ako nakatitig sa iyo. Huwag kang feeling masyado, Renjie. Mukha kang tukmol.""Talaga? Eh bakit parang hindi mo maalis ang tingin mo sa akin? Nagpagupit lang ako pero parang nagustuhan mo yata. Naguwapuhan ka ba sa akin?” mayabang kong sabi."Ang yabang mo talaga. Huwag mong isipin na dahil bagong gupit ka, gwapo ka na."Napangiti ako habang nakatingin sa daan. "Hindi ko naman sinabi na gwapo ako, ma'am. Sinabi ko lang na baka nagaguwapuhan ka na sa akin.”"Man

ANDREAILANG araw na rin ang lumipas mula ng mag-s3x kami ni Renjie. Sa totoo lang, hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung paano ko dapat siya pakitunguhan kapag kaming dalawa na lang. Ang nakakainis, siya naman ay parang walang ipinagbago. Ganoon pa rin siya. Makulit, ganoon pa rin ang mga joke niya, at kung minsan ay parang nakakalimutan niyang may nangyari sa amin.Noong araw na iyon, nasa byahe kami patungo sa kumpanya. Habang nasa loob kami ng sasakyan, panay lang ang kuwento niya tungkol sa mga nangyari sa bahay nila at kung paano inubos ng mga kapatid niya ang pagkain na dala niya noong nakaraang gabi. Nakikinig lang ako habang nakatingin sa labas ng bintana at paminsan-minsan ay sumasagot kapag may tinatanong siya.Pagdating namin sa building, bumaba ako at isinara ang pinto. Naglakad na ako papunta sa entrance habang hawak ang bag ko, pero ilang hakbang pa lang ay bigla akong napahinto. Hindi ko alam kung bakit, pero napalingon ako sa direksyon ni Renjie.Nandoon pa ri