All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 101 - Chapter 110

หลินซีอินโกรธแทบคลั่ง แต่เธอก็รู้ดีว่าท่าทีของเผยมู่เหยี่ยเป็นแบบนี้ เขาคงไม่ยอมกลับไปแน่ ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่มีทางยอมนอนเตียงเดียวกับเขาเด็ดขาด ทว่าเสื้อผ้าของเผยมู่เหยี่ยที่เปียกปอน ทำเอาโซฟาเปียกชุ่มไปหมด เดิมทีหลินซีอินก็เหนื่อยล้ามากพอแล้ว พอไม่มีที่นอนก็ยิ่งพาลให้อารมณ์เสีย เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวตัวข้าง ๆ กะว่าจะทนนอนหลับไปทั้งอย่างนี้สักคืน แต่พอเธอเพิ่งจะนั่งลงได้ไม่ทันไร เผยมู่เหยี่ยก็เดินออกมาจากห้องนอน: “คุณทำอะไรน่ะ ทำไมยังไม่นอนอีก” “คุณยึดเตียงฉันไปแล้ว จะให้ฉันไปนอนที่ไหนล่ะ” เผยมู่เหยี่ยยืนอยู่ข้างโซฟา ทอดสายตามองเธอจากมุมสูง: “เดี๋ยวนี้คุณ... ถึงขั้นไม่อยากนอนเตียงเดียวกับผมแล้วเหรอ” “เรากำลังจะหย่ากันแล้ว” “แต่ก็ยังไม่ได้หย่า” “ฉันไม่อยากนอนเตียงเดียวกับคุณ” หลินซีอินช้อนตาขึ้นมองเขา: “เมื่อก่อนก็ไม่อยาก ตอนนี้ยิ่งไม่อยากเข้าไปใหญ่” เผยมู่เหยี่ยเอาแต่มองจ้องเธออยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไรอีก หลินซีอินเบือนหน้าหนี: “คืนนี้ช่างมันเถอะ พรุ่งนี้เช้าคุณก็ให้คนเอาเสื้อผ้ามาส่งแล้วกัน” พูดจบเธอก็หลับตาลง ไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับเขาอีก ทว่าวินาท

เวลานี้ เผยมู่เหยี่ยยังไม่ได้สวมเสื้อ เขาเปลือยท่อนบน ท่อนล่างพันเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเอาไว้ เมื่อขยับตัวเสียดสีไปมาเช่นนี้ ปมผ้าเช็ดตัวจึงเริ่มคลายออก หลินซีอินก้มหน้าลงไปมอง พลันรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าขึ้นมาทันที หญิงสาวเอื้อมมือไปยันแผงอกของชายหนุ่มเอาไว้: “เผยมู่เหยี่ย!”สัมผัสจากแผงอกภายใต้ฝ่ามือของเธอก็ร้อนรุ่มไม่แพ้กัน เธอราวกับถูกของร้อนลวก รีบชักมือกลับอย่างลุกลี้ลุกลน จากนั้นก็เตรียมจะลุกขึ้น ทว่าเผยมู่เหยี่ยกลับรวบเอวเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้ขยับเขยื้อน แม้จะเป็นฤดูหนาว ทว่านี่คือภายในบ้านที่มีเครื่องทำความร้อน ชุดลำลองของหลินซีอินแม้จะดูมิดชิด ทว่าเนื้อผ้ากลับบางเบา ไออุ่นจากฝ่ามือของเผยมู่เหยี่ยแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ทาบทับลงบนผิวบริเวณเอวคอดของหลินซีอินจนรู้สึกร้อนผ่าว “คุณจะทำอะไร!” น้ำเสียงของหลินซีอินทวีความกรุ่นโกรธ: “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” “เมื่อวานบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าวันนี้เราจะคุยเรื่องข้อตกลงการหย่ากัน” น้ำเสียงเนิบนาบไม่สะทกสะท้านของชายหนุ่ม ทำให้หลินซีอินฟังแล้วรู้สึกระคายหูเป็นอย่างยิ่ง ทำไมไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรืออยู่ที่ไหน เขาก็มักจะดูสง่างา

หลินซีอินพูดขึ้นมาตรง ๆ ว่า: “ฉันไม่มีความคิดเห็นหรือข้อโต้แย้งอะไรทั้งนั้น และฉันก็ไม่ต้องการเงินของคุณด้วย หุ้น ทรัพย์สิน รถยนต์ หรือเครื่องประดับ ฉันไม่เอาอะไรเลย ฉันว่าหนังสือหย่าฉบับนี้น่าจะร่างได้ไม่ยากนะคะ” “มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิดหรอก” เผยมู่เหยี่ยขยับจัดกระดุมข้อมือให้เข้าที่ ก่อนจะสวมเสื้อคลุมทับ: “เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ ตอนเย็นผมจะมารับคุณออกไปทานข้าว”หลินซีอินมองเขาโดยไม่พูดอะไร จู่ ๆ เผยมู่เหยี่ยก็ก้าวเข้ามาหา ก้มหน้าลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอแผ่วเบา: “รอผมกลับมานะ” เมื่อเขาเดินจากไปแล้ว หลินซีอินยังคงยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม เนิ่นนานกว่าจะเรียกสติกลับคืนมาได้ เผยมู่เหยี่ย...บ้าไปแล้วหรือไง? หรือว่าไปโดนใครกระตุ้นต่อมอะไรเข้า? ไม่อย่างนั้นจะอธิบายพฤติกรรมผิดปกติพวกนี้ของเขาได้อย่างไร? บ่ายวันนี้หลินซีอินยังต้องไปที่โรงงาน ช่วงหลายวันมานี้ ถังอี่เซินถามเธอทุกวันว่าจะเข้าไปไหม แต่เธอก็ปฏิเสธไปตลอด ความจริงคือเธอไม่อยากไปพร้อมกับถังอี่เซิน เมื่อวานเธอยังจงใจกำชับอาจารย์ไว้เป็นพิเศษด้วยว่า อย่าบอกเรื่องที่เธอหย่าให้ถังอี่เซินรู้ เพียงแต่เรื่องนี้...เกรงว่าค

ประการแรก ดูเหมือนว่าพักหลังมานี้เธอจะชักกล้าต่อกรกับเผยมู่เหยี่ยมากขึ้นทุกที ใครมอบความกล้าให้เธอกันนะ? ประการที่สอง ช่วงสองสามวันมานี้เธออารมณ์อ่อนไหวมากจนผิดปกติ เมื่อก่อนเธอไม่เคยเป็นแบบนี้เลย แถมยังกินเก่ง แล้วก็เอาแต่ง่วงนอน... นึกดูสิ เมื่อวานเธอกินข้าวไปตั้งสองชาม แถมยังฟาดซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานไปอีกค่อนจาน วันนี้ก็ยังหลับเป็นตายอีก ถึงหลินซีอินจะยังไม่เคยมีลูก แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่รู้เรื่องพื้นฐานของร่างกายพวกนี้ อาการทั้งหมดทั้งมวลนี้... ฟังดูเหมือนคนกำลังตั้งครรภ์ไม่มีผิด ท้องงั้นเหรอ? หญิงสาวตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด เธอถึงค่อย ๆ ก้มหน้าลงและเอื้อมมือไปลูบหน้าท้องของตัวเองเบา ๆ ท้องจริง ๆ น่ะเหรอ? ในนี้... มีลูกของเธอกับเผยมู่เหยี่ยอย่างนั้นหรือ? หากเป็นเมื่อก่อน ตอนที่ได้รู้ข่าวนี้ เธอคงจะดีใจจนเนื้อเต้น ต่อให้หัวใจของเผยมู่เหยี่ยจะเย็นชาสลักน้ำแข็งเพียงใด แต่การมีลูกก็ถือเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจสำหรับเธอ ดีไม่ดี... เด็กคนนี้อาจจะกลายเป็นสายใยรักที่เชื่อมโยงความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาเอาไว้ได้ ทว่าต

หลินซีอินเอ่ยขึ้น: “กลับไปคราวนี้ แม่น่าจะพูดเรื่องที่หลินจื่อหาวอยากสอบข้าราชการนะ” “ผมรู้แล้ว” หลินซีอินตกใจมาก: “คุณรู้ได้ยังไง? แม่ฉันบอกคุณเหรอ?” “หลินจื่อหาวเป็นคนบอกผมเอง” หลินซีอินโกรธจัด: “แล้วเขาพูดอะไรอีก?” “ก็แค่ถามว่าผมรู้จักใครบ้างไหม ให้ช่วยฝากฝังเส้นสายให้หน่อย” “ห้ามนะ!” หลินซีอินโมโหจนแทบจะบ้าตาย: “คุณไม่ได้ตกลงใช่ไหม?” เผยมู่เหยี่ยนิ่งเงียบ ก่อนหน้านี้หลินซีอินยังสงสัยอยู่เลยว่า ทำไมพักนี้ตัวเองถึงได้อารมณ์ร้อนนัก แถมยังอ่อนไหวและขี้ระแวงไปหมด ตอนนี้เธอรู้คำตอบแล้ว เป็นเพราะเธอท้องนั่นเอง อย่างเช่นตอนนี้ เธอรู้สึกได้เลยว่ามีไฟโทสะพุ่งพล่านขึ้นมาในอก “เผยมู่เหยี่ย! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!” หลินซีอินกัดฟันพูด: “ฉันเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าห้ามไปยุ่งเรื่องของเขาอีก!” “แต่เขาเป็นน้องชายคุณนะ” “เขาไม่ใช่น้องชายแท้ ๆ ของฉัน! อีกอย่าง เรากำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว คุณกับเขาก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันอีก!” “แล้วคุณอยากให้ผมทำยังไง?” “ฉันพูดแล้วคุณจะฟังเหรอ?” หลินซีอินรู้สึกเหนื่อยใจจริง ๆ: “ฉันเคยบอกไปแล้ว ว่าไม่ว่าเขาจะพูดอะไร คุณก็ไม่ต้องไปฟัง ไ