All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 111 - Chapter 120

หลินซีอินอดสงสัยไม่ได้ว่า เผยมู่เหยี่ยไปพูดอะไรกับเผยเย่าไห่หรือเปล่า เขาถึงได้โทรมาหาเธอแบบนี้ แต่เธอก็ไม่อาจรู้ได้ ทว่าที่ผ่านมาเผยเย่าไห่ก็ดีกับเธอมาโดยตลอด แถมตอนที่เธอบอกว่าจะย้ายออกมา เขาก็ไม่ได้ขัดขวางหรือทำให้เธอลำบากใจเลยสักนิด ดังนั้นคำขอร้องของเขาในเวลานี้จึงถือว่าสมเหตุสมผลมาก หลินซีอินจึงไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรดี เผยเย่าไห่พูดเสริมขึ้นอีกว่า: “อีกอย่าง ช่วงตรุษจีนยังมีงานอีกตั้งหลายอย่างที่หนูต้องช่วยแม่ของอวิ๋นชิงจัดการนะ”หลินซีอินจึงจำใจตอบรับ: “ถ้าอย่างนั้น... ขอหนูกลับช้าไปอีกสักสองสามวันนะคะ” เผยเย่าไห่ย้ำ: “อย่างช้าที่สุดก็ต้องกลับมาภายในวันที่ยี่สิบแปดล่ะ” “ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว”หลินซีอินหลุบตาลง รู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย ทว่าทว่าพอก้มลงมองหน้าท้องของตัวเอง เธอก็กลับมาอารมณ์ดีขึ้นในพริบตา ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมา มือเล็กยกขึ้นลูบหน้าท้องอย่างทะนุถนอม อาหารมื้อเที่ยงเป็นของที่เพื่อนของเซียวรั่วอีนำมาส่งให้ เป็นกับข้าวสามอย่างและซุปหนึ่งถ้วย ปริมาณไม่มากนัก พอให้หลินซีอินอิ่มกำลังดี อีกทั้งยังสอบถามรสชาติที่ชอบไว้ล่วงหน้าแล้ว อาหารที่ทำออกมาจึงถู

หลินซีอินสะดุ้งตกใจ หันไปมองปฏิกิริยาของเผยมู่เหยี่ยตามสัญชาตญาณ สายตาของเผยมู่เหยี่ยทอดมองมาที่ใบหน้าของเธอ ก่อนจะหันไปยิ้มบาง ๆ ให้กับลู่เสวี่ยเหมย: “ช่วงนี้เรายังไม่มีแพลนจะมีลูกครับ” หากหลินซีอินไม่ได้กำลังตั้งครรภ์อยู่ ในเวลานี้เธอคงจะรู้สึกขอบคุณเผยมู่เหยี่ยที่ช่วยพูดแก้สถานการณ์ให้ ทว่า... เธอกำลังท้องอยู่ สามีของเธอกลับไปบอกคนอื่นว่าพวกเขาไม่มีแผนที่จะมีลูก ช่างตลกร้ายสิ้นดี ระหว่างทางกลับ หลินซีอินเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว เมื่อเผยมู่เหยี่ยขับรถมาส่งเธอที่ใต้ตึก เธอเอ่ยคำว่าขอบคุณออกไปอย่างแกน ๆ ราวกับหุ่นยนต์ แล้วผลักประตูลงจากรถ ระหว่างที่ยืนรอลิฟต์ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างกาย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก พอเดินเข้าลิฟต์ เงาร่างสายหนึ่งก็ทาบทับลงมาตรงหน้า พร้อมกับกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ ที่ลอยมาเตะจมูก หลินซีอินถึงเพิ่งได้สติ เธอช้อนตาขึ้นมองก่อนจะเอ่ยอย่างประหลาดใจ: “คุณตามฉันมาทำไมคะ? ไหนบอกว่ามีธุระไง?” ตอนอยู่ที่บ้านตระกูลหลิน เขาใช้ข้ออ้างว่ามีธุระต้องไปจัดการ เพื่อพาหลินซีอินปลีกตัวออกมา “อืม มีธุระ” เผยมู่เห

ทว่าพอเปิดประตูออกไป คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นเผยมู่เหยี่ยเธอประหลาดใจมาก หลังจากที่สาดคำพูดเหล่านั้นใส่เขาไปเมื่อคืนจนเขายอมกลับไปแต่โดยดี เธอคิดว่าอย่างน้อยในช่วงนี้คงจะไม่ได้เห็นหน้าผู้ชายคนนี้อีก “คุณมาทำไมอีก?” น้ำเสียงของหลินซีอินบ่งบอกถึงความระอาและรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด เผยมู่เหยี่ยไม่พูดไม่จา เขาถือวิสาสะหิ้วข้าวของเดินดุ่ม ๆ เข้ามาในห้อง หลินซีอินสู้แรงเขาไม่ได้ หากคิดจะใช้กำลังเข้าขวางก็คงรังแต่จะล้มเหลว เรื่องที่ควรพูดเธอก็พูดไปหมดแล้วเมื่อวาน หากเขาเก็บไปใส่ใจ วันนี้ก็คงไม่โผล่มาให้เห็นหน้า เห็นได้ชัดว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยคิดจะให้เกียรติเธอเลย นึกอยากจะทำอะไรก็ทำตามอำเภอใจตัวเองเสมอ หลินซีอินเดินกลับมาขดตัวอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เมินหน้าหนีราวกับว่าเขาไร้ตัวตน แต่ใครจะไปคิดว่าเผยมู่เหยี่ยจะเดินเข้าครัวไป เขาเอาวัตถุดิบติดมือมาด้วยส่วนหนึ่ง และหยิบข้าวของบางอย่างออกมาจากตู้เย็นของเธอ ถึงหลินซีอินจะไม่ได้หันไปมอง แต่ด้วยขนาดห้องที่เล็กแคบเพียงนี้ แค่ฟังจากเสียงก็เดาออกแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่... ซึ่งมันทำให้เธอไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้เ

หลินซีอินเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังโกหก และเมื่อเหลือบมองผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ ก็พอจะเดาเหตุผลได้ไม่ยาก เธอคลี่ยิ้มพลางเอ่ย: “ไม่เป็นไรหรอก พอดีฉันมีนัด วันนี้คงไม่ได้คุยกันต่อนะ” ชวีจิงโยวจำใจต้องโบกมือลาอย่างอ้อยอิ่ง: “ถ้าอย่างนั้น ไว้เจอกันโอกาสหน้านะคะพี่สาว ที่บอกว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน ตอนนี้พอจะระบุวันเวลาได้ไหมคะ” หลินซีอินปรายตามองชายหนุ่มด้านหลังอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า: “ไว้หลังปีใหม่ก็แล้วกัน ช่วงนี้ฉันค่อนข้างยุ่งน่ะ” ชวีจิงโยวเดินจากไปพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียดาย ทว่าก่อนจากไป ผู้ชายคนนั้นกลับมองหลินซีอินด้วยสายตาที่มีความหมายแฝงเร้น หลินซีอินรีบละสายตา แล้วหันหลังเดินจากไปทันที เธอเดินเล่นในสวนสาธารณะใจกลางเมืองอยู่ราวครึ่งชั่วโมง ก็ได้รับสายจากเซียวรั่วอีที่โทรมาชวนไปทานมื้อค่ำด้วยกัน “มีร้านอาหารเพื่อสุขภาพเปิดใหม่ ฉันจะพาเธอไปบำรุงสักหน่อย!” หลินซีอินตกปากรับคำ เมื่อดูเวลาแล้วเห็นว่ายังเช้าอยู่จึงไม่ได้เร่งรีบอะไร เธอเดินเล่นต่ออีกสักยี่สิบนาที ก่อนจะขับรถตรงไปยังจุดหมาย ทว่าบนถนนดันมีอุบัติเหตุจนทำให้รถติด กว่าเธอ

เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเผยเย่าไห่ ก็ทำเอาหลินซีอินนอนแทบไม่หลับทั้งคืน เธอไม่อยากกลับไปบ้านตระกูลเผย ไม่อยากนอนห้องเดียวกับเผยมู่เหยี่ย และยิ่งไม่อยากเห็นหน้าหมิงชิงหว่าน ยิ่งตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ อารมณ์ก็เลยอ่อนไหวง่ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้เวลามีเรื่องให้ต้องน้อยเนื้อต่ำใจ เธอทนได้ก็ทนมาตลอด ตัวเธอเองยอมลำบากน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เธอทำใจไม่ได้หรอกที่จะให้ลูกต้องมาพลอยรับเคราะห์ทนรองรับอารมณ์ใครไปด้วย แต่พอลองคิดดูอีกที ยังไงเธอก็กำลังจะหย่าอยู่แล้ว ทำไมต้องยอมให้ตัวเองถูกรังแกด้วยล่ะ? ถึงตอนนั้นเธอจะงัดข้อกับหมิงชิงหว่านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ไม่แน่ว่าพอเผยมู่เหยี่ยมาเห็นเข้า แล้วกลัวว่าเธอจะรังแกหมิงชิงหว่านของเขา เขาอาจจะยิ่งเร่งเดินเรื่องหย่าให้เร็วขึ้นก็ได้ พอคิดได้แบบนี้ การกลับไปบ้านตระกูลเผยก็ดูเหมือนจะเป็นผลดีกับเธอเหมือนกัน หลินซีอินจึงมีแรงฮึดขึ้นมาทันที ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น วันรุ่งขึ้นเธอก็ยังมัวแต่อิดออดไม่อยากไปอยู่ดี กว่าจะยอมเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเป้สะพายหลังแล้วมุ่งหน้าไปบ้านตระกูลเผย เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงช่วงบ่าย ตอนที่เธอไปถึง ทั้งโจ