Semua Bab ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Bab 91 - Bab 100

หลินซีอินกอดสัญญาหย่าไว้แน่นไม่ยอมปล่อยนี่เป็นสิ่งที่เธอได้มาโดยใช้เล่ห์เหลี่ยมเพทุบาย จริง ๆ แล้วเธอก็รู้ดีว่าวิธีการเช่นนี้ของเธอ มันไม่ได้เที่ยงธรรมและผ่าเผยสักเท่าไรแต่เธอก็ไร้ซึ่งทางเลือก ในเมื่อเผยมู่เหยี่ยเอาแต่ถ่วงเวลาอยู่นั่นตอนนี้สัญญาหย่าก็อยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว ขั้นตอนต่อไป ก็คือการบอกเรื่องนี้ให้เผยมู่เหยี่ยรับรู้ส่วนจะพูดอย่างไรไม่ให้เขาโมโหนั้น...หลินซีอินรู้สึกว่าเธอเองคงต้องนำกลับไปครุ่นคิดพิจารณาให้รอบคอบเสียหน่อยเมื่อนึกถึงชีวิตใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวันข้างหน้า ในใจของเธอก็โล่งอกราวกับได้ยกภูเขาออกจากอกแม้กระทั่งยามหลับใหลในยามค่ำคืนก็ยังหลับสนิทกว่าที่เคยเช้าวันรุ่งขึ้นเธอถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น พอกดรับสาย เสียงของเธอยังคงแฝงไว้ด้วยความงัวเงีย “ฮัลโหลคะ?”เสียงของถังอี่เซินดังมาจากปลายสาย “ยังนอนอยู่อีกเหรอ?”หลินซีอินได้สติขึ้นมาทันที น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นสดใสและกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก “รุ่นพี่ เช้าขนาดนี้เลยเหรอคะ?”“แปดโมงกว่าแล้ว ฉันนึกว่าเธอจะตื่นตั้งนานแล้วเสียอีก”หลินซีอินตกใจตื่นเต็มตา เธอนอนหลับสบายจนถึงแปดโมงกว่าเลยหรือนี่?นับ

หลินซีอินจะพูดอะไรได้อีก?ทำได้เพียงพยักหน้ารับและแล้ว ฉือเทียนหลินก็เสนอหน้าตามมาด้วยความหน้าด้านหน้าทนเมื่อมาถึงหมู่บ้านที่เซียวรั่วอีพักอาศัย ยืนรออยู่ไม่ถึงสองนาที เธอก็เดินตรงเข้ามาหลินซีอินก้าวลงจากรถไปนานแล้ว พอเห็นหญิงสาวผมยาวสลวยถึงเอวเดินมาแต่ไกล เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปกอดไว้แน่นเซียวรั่วอีกอดตอบเธอเช่นกัน พลางลูบหลังเบา ๆ “เอาล่ะ ๆ ฉันกลับมาแล้ว ไม่มีใครมารังแกเธอได้อีกแล้วนะ”หลินซีอินสูดจมูกพลางตอบ “อืม”เซียวรั่วอีมีเครื่องหน้าสวยโดดเด่น ดูแพง ผมดัดลอนใหญ่พลิ้วไหว แฝงด้วยเสน่ห์แปลกตาขณะที่หลินซีอินมีใบหน้างดงามเย็นชาและประณีต เรือนร่างกายเปล่งประกายด้วยออร่าสุขุมและบริสุทธิ์ผุดผ่องฉือเทียนหลินที่อยู่ในรถเอ่ยขึ้น “สาวสวยทั้งสองคนนี้ ช่างงดงามราวกับนางในตำนาน ต่างคนต่างมีเสน่ห์ไปคนละแบบจริง ๆ”ฮั่วเซียนหยางตวัดสายตาค้อนใส่เขาอย่างเย็นชา “หุบปากไปเลย! แล้วก็รีบไสหัวลงไปได้แล้ว!”“ฉันไม่ลง” ฉือเทียนหลินเอ่ย “พวกนายไปกินข้าว เพิ่มฉันเข้าไปอีกคนก็ไม่ได้ทำให้ต่างอะไร”“ขาดนายไปสักคนก็ไม่ได้ทำให้ต่างอะไร!” ฮั่วเซียนหยางพูดจบก็เปิดประตูลงจากรถทันทีเขาเดินเข้าไปหาหญ

ฮั่วเซียนหยางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เดิมทีเธอไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราเสียหน่อย”“เดิมทีเธอไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?” ฉือเทียนหลินพูด “แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะรักษาระยะห่างจากนายสักหน่อย เห็นได้ชัดว่าชีวิตคู่พวกเขากำลังจะล่มแล้ว”ฮั่วเซียนหยางดับบุหรี่ในมือ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย? อย่ามายุ่งกับลูกความของฉัน!”พูดจบ ฮั่วเซียนหยางก็เดินกลับเข้าห้องส่วนตัวไปฉือเทียนหลินลูบคางพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินตามกลับเข้าห้องส่วนตัวไปเช่นกันหลังจากนั้นก็ไม่ได้เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรอีก ฉือเทียนหลินเองก็วางตัวอยู่ในระเบียบเรียบร้อย พอทานข้าวเสร็จ เขาก็เอ่ยลาแล้วขอตัวกลับไปก่อนพอเขาไป หลินซีอินก็แอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกเธอไม่อยากมีความเกี่ยวข้องหรือมีปฏิสัมพันธ์กับฉือเทียนหลินจริง ๆฮั่วเซียนหยางขับรถพาหญิงสาวทั้งสองกลับมาที่สำนักงานทนายความ หลินซีอินก็เตรียมตัวจะขอตัวกลับฮั่วเซียนหยางจึงเอ่ยขึ้น “อีอียังไม่เคยเข้าไปข้างในเลย เข้าไปนั่งเล่นข้างในก่อนไหมครับ?”หลินซีอินเป็นคนค่อนข้างไม่ทันเรื่องความรัก แต่ทว่าในฐานะคนนอกที่มองเข้าไป เธอมักรู้สึกว่า ส

หลินซีอินมีใบหน้าสวยหรูทรงเสน่ห์ ยามที่ไม่พูดไม่จานั้น ดูสุขุมเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่งนิสัยส่วนตัวของเธอเองก็ไม่ใช่สาวน้อยสายออดอ้อนออเซาะแต่อย่างใดทว่าจี้หมิงถังและภรรยามีบุญคุณหยิบยื่นโอกาสให้เธอ ทั้งยังปฏิบัติต่อเธอด้วยความจริงใจเมื่อเปรียบเทียบกับหลินอี้หมิงและภรรยาแล้ว หลินซีอินกลับรู้สึกว่า อาจารย์และอาจารย์แม่ดูสนิทสนมและใกล้ชิดมากกว่าเสียอีกด้วยเหตุนี้เธอจึงกล้าเอ่ยปากขออย่างหน้าด้าน ๆ โดยไม่คาดคิดว่าอาจารย์หลี่จะยินดีเป็นอย่างยิ่ง “อุ๊ย! งั้นฉันจะรีบไปซื้อซี่โครงหมูเดี๋ยวนี้เลยนะ! หร่วนหร่วน หนูรีบมาเร็ว ๆ นะ!”หลินซีอินก็หลุดยิ้มออกมาเช่นกัน “ขอบพระคุณค่ะอาจารย์แม่”เธอกระเด้งตัวลุกขึ้น เปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบกุญแจรถ แล้วตรงออกจากบ้านทันทีอาจารย์และอาจารย์แม่ดีกับเธอขนาดนี้ เธอไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน ได้แต่ตั้งจิตอธิษฐานอยู่ในใจว่าจะคอยกตัญญูและดูแลพวกท่านให้ดีในวันข้างหน้าระหว่างทางขับผ่านซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้านำเข้า เธอจึงแวะซื้อเชอร์รี่และส้มลูกโตที่ปกติแม้แต่ตัวเองก็ยังเสียดายที่จะซื้อกิน จากนั้นจึงเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยไห่ต้าจี้หมิงถังพักอาศัยอยู่ในบ้านพักอาจารย์

เผยมู่เหยี่ยลดสายตาลง แพขนตาหนาดกคล้ายจะสั่นระริกเบา ๆหลินซีอินถอนสายตากลับมา ไม่อยากมองหน้าเขาอีกต่อไปเผยมู่เหยี่ยเอ่ยขึ้น “ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมแค่จะบอกว่า พวกเรายังไม่ได้หย่ากัน คุณไม่ยอมกลับไปบ้านต้นตระกูล แล้วการที่ผมมาหาคุณ มันไม่ใช่เรื่องถูกต้องชอบธรรมหรอกเหรอ?”“มีธุระอะไรคะ?” หลินซีอินเอ่ยถาม “พูดมาสิ”“คุณจะไม่ให้ผมเข้าไปข้างในหน่อยเหรอ?”หลินซีอินเอ่ยตัดบท “ดึกมากแล้ว ไม่สะดวกค่ะ”“พวกเรายืนคุยเรื่องสัญญาหย่ากันหน้าประตู คุณคิดว่ามันเหมาะสมแล้วเหรอ?”หลินซีอินจนปัญญา จึงทำได้เพียงเชิญเขาเข้าไปข้างในแต่พอเผยมู่เหยี่ยเดินเข้าไปข้างในแล้ว เขากลับไม่เอ่ยถึงเรื่องสัญญาหย่าเลยแม้แต่น้อย ก้าวยาว ๆ ตรงไปยังห้องน้ำทันทีหลินซีอินยืนขวางเขาไว้ “คุณจะทำอะไรคะ?”“อาบน้ำ” เผยมู่เหยี่ยเอ่ย “คืนนี้ผมจะนอนที่นี่ ผมเหนื่อยมาก พอตื่นขึ้นมา พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยกัน”“ไม่ได้!” หลินซีอินไม่ยอมถอย “ฉันไม่อนุญาต!”เผยมู่เหยี่ยไม่พูดจา จ้องมองเธออยู่หลายวินาที ก่อนจะลงมือถอดเสื้อผ้าของตัวเองหลินซีอินไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าทำเรื่องหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้เพียงชั่วครู่เดียว เ