ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

“ถ้าสมเหตุสมผล ผมก็จะจ่ายให้” เผยมู่เหยี่ยเอ่ย “โดยมีเงื่อนไขว่า คุณต้องไม่ละอายใจหรือรู้สึกผิด”“ทำไมฉันต้องรู้สึกผิดด้วยคะ?” หลินซีอินไม่อยากจะโต้แย้งหรือหาเหตุผลกับเขาอีกแล้ว “ฉันไม่ได้รู้สึกผิดหรือละอายใจอะไรทั้งนั้น แล้วฉันก็ไม่อยากได้ของของคุณด้วย เพราะนั่นคือเงินที่คุณหามาได้ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลย”“หลินซีอิน” เผยมู่เหยี่ยจ้องมองเธอ “เธอรู้ไหมว่าคำว่าสามีภรรยาคืออะไร?”หลินซีอินย่อมรู้อยู่แล้วทว่า ระหว่างเธอกับเผยมู่เหยี่ยนั้น ไม่อาจนิยามความหมายที่แท้จริงของคำว่าสามีภรรยาได้เลยจริง ๆเธอเอ่ยขึ้น “บางที การเริ่มต้นของพวกเรา มันก็คือความผิดพลาดตั้งแต่แรกแล้ว ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้...”เธอนึกย้อนไปถึงตอนที่ตัวเองเพิ่งแต่งงานกับเผยมู่เหยี่ยใหม่ ๆในเวลานั้น ในใจของเธอคาดหวังและเปี่ยมไปด้วยความฝัน แม้จะมีความเกรงกลัวในการสัมผัสหรือเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้อยู่บ้าง แต่เธอก็เปี่ยมไปด้วยความหวังต่อชีวิตคู่ที่เกรงกลัว ก็เพียงเพราะ... เพราะปมด้อยในใจล่ะมั้งครอบครัวของเธอกับเขานั้น แตกต่างราวฟ้ากับดินคนที่เขาได้ปฏิสัมพันธ์ด้วยล้วนแล้วแต่เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์จากตระกูลร่ำร

เมื่อหลินซีอินเดินทางมาถึงสำนักงานกฎหมาย หลังจากพูดคุยกับฮั่วเซียนหยางเรียบร้อยแล้ว ฮั่วเซียนหยางก็เดินออกมาส่งเธอที่หน้าประตูเมื่อมาถึงชั้นหนึ่ง ทันทีที่ก้าวลงจากบันได ประตูใหญ่ก็ถูกเปิดออกหลินซีอินช้อนสายตาขึ้นไปมองเห็นเพียงฉือเทียนหลินสวมชุดจงซานสีเทา เสยผมไปด้านหลัง เผยให้เห็นโครงหน้าอันหล่อเหลาประณีตด้วยรูปหน้าอันโดดเด่น จึงทำให้ออร่าทั่วทั้งร่างของเขายิ่งเจิดจรัสมากขึ้นทั้งตัวเขาให้ความรู้สึกราวกับเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์แห่งยุคสาธารณรัฐจีนคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว หากมาเห็นเข้า คงนึกว่ากำลังถ่ายทำภาพยนตร์อยู่เป็นแน่ทว่า ดาราภาพยนตร์คงไม่มีออร่าความสูงศักดิ์ติดตัวเหมือนเช่นเขาหากไม่นับเรื่องนิสัยและความประพฤติ ฉือเทียนหลินก็มีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาที่สุดในบรรดาผู้ชายทั้งหมดที่หลินซีอินเคยพบจริง ๆหลินซีอินชะงักไปครู่หนึ่ง ทำไมถึงมาเจอฉือเทียนหลินที่นี่ได้?นึกย้อนไปถึงการพบเจอกันในคราวก่อน ๆ ฉือเทียนหลินพูดจาปากไม่มีหูรูดมาก หลินซีอินจึงรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่า ครั้งนี้บางทีอาจเป็นฉือเทียนหลินที่ตั้งใจสร้างสถานการณ์บังเอิญเจอกันก็เป็นได้แล้วเขาต้องการจะทำอะไรกันแน่?แ

ถังอี่เซินซดซุปไปหนึ่งถ้วยก่อน ถึงค่อยหันมามองหลินซีอิน “การบ้านที่อาจารย์มอบหมายให้ รู้สึกยังไงบ้าง?”หลินซีอินทำหน้าอมทุกข์ตวัดสายตามองอาจารย์แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก “รุ่นพี่คะ เมื่อกี้อาจารย์เพิ่งจะดุฉันอย่างหนักไปเอง พี่อย่ามาจี้ใจดำได้ไหม ถือว่าฉันขอร้องล่ะ!”ผู้คนบนโต๊ะอาหารต่างถูกเธอเย้าแหย่จนหัวเราะออกมาทันทีจี้หมิงถังเอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้เธอเหนื่อยหน่อย ลำบากหน่อย วันหน้าก็จะสบายขึ้นเยอะ เส้นทางสายนี้ของพวกเรา เดิมทีก็ไม่ได้ราบรื่นอยู่แล้ว คนที่เรียนฟิสิกส์ เรียนเคมีตั้งมากมายขนาดนั้น แต่จะมีสักกี่คนที่ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก? แล้วจะมีสักกี่คนที่วิจัยค้นพบผลงานใหม่ ๆ ออกมาได้?”“อาจารย์คะ หนูทราบดีค่ะ” หลินซีอินเอ่ยตอบอย่างว่าง่าย “หนูไม่ได้ดาดหวังว่าจะวิจัยค้นพบอะไรยิ่งใหญ่ แต่หนูก็จะไม่ดูถูกตัวเองเหมือนกัน อาจารย์วางใจได้เลยนะคะ หนูไม่กลัวความยากลำบากหรอกค่ะ”สำหรับลูกศิษย์คนนี้ จี้หมิงถังย่อมพึงพอใจมาโดยตลอดทั้งเจ้าภาพและแขกต่างรับประทานอาหารมื้อนี้กันมีความสุขและสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ หลังจากทานอาหารเสร็จก็พูดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง หลินซีอินเอ่ยปากขอตัวกลับ ถังอี่

ตอนที่หลินซีอินได้เห็น จิตใจของเธอก็นิ่งสงบดั่งสายน้ำได้แล้วตอนนี้เธอไม่ได้มีความคาดหวังหรือความฝันใด ๆ ในตัวเผยมู่เหยี่ยอีกต่อไปหวังเพียงแค่ว่าเขาจะรีบเซ็นชื่อลงในสัญญาหย่าให้เรียบร้อยถึงตอนนั้นทั้งสองคนก็แค่เดินทางไปจดทะเบียนหย่าด้วยกันก็เป็นอันสิ้นเรื่องเพียงแต่ คนอย่างเผยมู่เหยี่ย... หลินซีอินก็ยังคงมองเขาไม่ทะลุจนกระทั่งถึงบัดนี้ ไม่รู้ว่าเหตุผลที่เขายื้อเวลาไม่อยากหย่านั้นคืออะไรกันแน่ทว่าหลินซีอินไม่อยากสูญเสียพลังงานและเรี่ยวแรงไปกับตัวเขาอีกแล้วหลินซีอินเดินทางไปสำนักงานกฎหมายอีกครั้ง และจากไปพร้อมกับสัญญาหย่าในมือการพบเจอกันเมื่อครั้งก่อน เธอได้เอ่ยความจริงกับฮั่วเซียนหยางไปแล้วเผยมู่เหยี่ยเอ่ยยินยอมหย่าแต่เพียงวาจา ทว่ากลับชักช้าไม่ยอมนำสัญญาหย่าออกมาเสียทีฮั่วเซียนหยางเสนอทางออกไว้สองสามวิธี ทว่ากลับถูกหลินซีอินปฏิเสธทั้งหมดสุดท้าย ฮั่วเซียนหยางจึงเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแค่ทางเดียวแล้วล่ะครับ”“ทางไหนคะ?”หลังจากออกจากสำนักงานของฮั่วเซียนหยาง หลินซีอินก็เดินทางไปบริษัทประกันภัยทันทีช่วงบ่าย เธอโทรศัพท์หาเผยมู่เหยี่ยเผยมู่เหยี่ยกดรับสายอย่างรวด

หัวใจของหลินซีอินแทบจะกระเด็นขึ้นมาจุกที่คอหอยแต่เธอยังคงยิ้มอย่างสงบนิ่งแล้วถามว่า “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”“เปล่า” เผยมู่เหยี่ยตวัดปลายปากกาเซ็นลงไปอย่างฉับไวหลินซีอินพลิกเปิดไปอีกหน้าหนึ่ง “ตรงนี้ยังมีอีกค่ะ”หลังจากเผยมู่เหยี่ยจรดปากกาเซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ว หลินซีอินก็เก็บปากกาและเอกสารลงกระเป๋า “งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”เผยมู่เหยี่ยเหลือบมองเธออย่างเฉยเมย “ใช้ประโยชน์เสร็จแล้วก็ทิ้งเลยงั้นเหรอ??”ตอนนี้หัวใจของหลินซีอินเต้นระรัว ไม่อาจไปใส่ใจเรื่องอื่นใดได้อีกแล้วทว่า จู่ ๆ ลู่จั่วฝานที่อยู่ข้างกายกลับเอ่ยขึ้นมาว่า “หลินซีอินเอ๋ย เธอทำแบบนี้มันต่างอะไรกับการได้แล้วทิ้งเลยนะ?”หลินซีอินขมวดคิ้วเผยมู่เหยี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ประเคนแม่เท้าเตะออกไปทันที “นายหุบปากไปเลย!”ลู่จั่วฝานเอี้ยวตัวหลบได้ทัน “เฮ้ย! นายนี่มันเห็นแก่หญิงลืมเพื่อนจริง ๆ!”เผยมู่เหยี่ยไม่สนใจเขา หันมามองหลินซีอิน “กลับไปเพราะมีธุระเหรอ?”หลินซีอินเพียงแค่อยากจะออกจากที่นี่ไปให้เร็วที่สุด เพื่อสงบสติอารมณ์และปรับสภาพจิตใจของตัวเองเธอพยักหน้าอย่างส่งเดช “กลับไปเพราะยังมีข้อมูลบางอย่างต้องดูค่ะ”เผยมู่เหยี