All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 121 - Chapter 130

โจวอวี้ซู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “หล่อนเห็นบ้านนี้เป็นอะไร? มาทำวางมาดใส่ใครกัน?” เผยมู่เหยี่ยปรายตามองหล่อน: “ตาข้างไหนของคุณที่เห็นว่าเธอวางมาดไม่ทราบ?”โจวอวี้ซู่ไม่กล้าปะทะกับเผยมู่เหยี่ยตรง ๆ จึงได้แต่หันไปหาเผยเย่าไห่: “คุณฟังที่เขาพูดสิคะ! นี่มันใช่ท่าทีและน้ำเสียงที่ควรใช้พูดกับผู้ใหญ่หรือไง?” เผยเย่าไห่เอ่ย: “คุณก็อย่าอคติกับซีอินให้มันมากนักเลย” พูดจบเขาก็หันไปมองเผยมู่เหยี่ย: “พูดจากับน้าเขาดี ๆ หน่อย” เผยมู่เหยี่ยลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่สนใจ โจวอวี้ซู่ร้องอย่างหัวเสีย: “คุณดูเขาสิคะ!” เผยเย่าไห่ขมวดคิ้ว: “เขาก็นิสัยแบบนี้ คุณเองก็รู้ วันหลังก็อย่าไปยั่วโมโหเขาอีก!” เผยมู่เหยี่ยเดินขึ้นมาบนห้องนอน หลินซีอินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ชายหนุ่มเดินไปที่ข้างเตียงแล้วก้มมองเธอ: “เพิ่งกินอิ่มก็นอนเลยหรือไง?” “ฉันง่วง” หลินซีอินตอบ: “อยากนอนแล้ว” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยถาม: “ประจำเดือนหมดแล้วหรือยัง?” หลินซีอินมองเขาอย่างระแวดระวังขึ้นมาทันที: “คุณจะทำอะไร? เผยมู่เหยี่ย เรากำลังจะหย่ากันแล้วนะ ฉันไม่มีทางยอมให้คุณมาแตะต้องตัวฉันอีกแน่!”“ผม

“แม่คะ ฉันขึ้นไปดูเธอหน่อยนะคะ” โจวอวี้ซู่พูดขึ้น: “จะไปดูทำไมกัน ท่าทีที่หล่อนทำกับเธอมันเป็นขนาดนั้น เธอยังจะไปยอมเธออยู่อีก!” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” “เธอเนี่ยนะ ใจอ่อนเกินไปแล้ว” หมิงชิงหว่านเดินขึ้นไปชั้นบน เธอไม่ได้เคาะประตู แต่ผลักบานประตูห้องนอนเข้าไปตรง ๆ ภายในห้องนอนปิดผ้าม่านเอาไว้ ทำให้พอมองเห็นร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงได้อย่างเลือนราง หมิงชิงหว่านเอ่ยเรียกเสียงเบา: “หลินซีอิน?” ผ่านไปไม่นาน เธอก็ปิดประตูห้อง แล้วเดินกลับลงไปข้างล่าง หลินซีอินหลับสนิทจนลืมวันลืมคืน หลังจากตื่นขึ้นมา เธอก็นั่งเหม่ออยู่บนเตียงพักใหญ่ ถึงได้เดินลงไปข้างล่าง เธอตั้งใจจะไปเดินเล่นยืดเส้นยืดสายในสวนสักหน่อย แต่พอลงมาถึงชั้นล่าง หมิงชิงหว่านก็พูดกับเธอว่า: “พี่ซีอินคะ ที่บ้านฉันส่งปูมาให้ พี่อยากทานแบบไหนคะ ฉันจะได้ให้ในครัวทำให้” ปูเหรอ? คนท้องกินปูมันไม่ค่อยดีไม่ใช่หรือไง? หลินซีอินตอบกลับไปตรง ๆ: “ฉันไม่กิน ขอบใจนะ” “ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนพี่ชอบกินปูนี่นา” หมิงชิงหว่านเดินเข้ามาหา ทำท่าจะควงแขนเธอ: “ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอกค่ะ” หลินซีอินเบี่ยงตัวหลบมือของอีกฝ่ายทันที: “ที่นี

หลินซีอินรีบออกตัว: “ช่วงสองวันนี้กระเพาะฉันไม่ค่อยดีค่ะ เลยไม่กล้าทานของที่มีฤทธิ์เย็นมากนัก” โจวอวี้ซู่สวนกลับ: “แต่ยำเธอก็ทานไปไม่น้อยเลยนี่ ฉันว่าเธอตั้งแง่กับชิงหว่านมากกว่ามั้ง...” “คุณแม่คะ” หมิงชิงหว่านยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า: “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ในเมื่อพี่ซีอินไม่ทานปู เดี๋ยวหนูคีบอย่างอื่นให้พี่เขาก็ได้ค่ะ” พูดจบ เธอก็ตักน้ำซุปใส่ถ้วยแล้วนำไปวางไว้ตรงหน้าหลินซีอิน หลินซีอินไม่รู้ว่าหมิงชิงหว่านไปกินยาผิดขวดมาหรืออย่างไร หรือบางทีเธออาจจะชินกับการเสแสร้งทำดีกับเธอต่อหน้าคนบ้านตระกูลเผยเสียแล้ว ทว่าหลินซีอินขี้เกียจแม้แต่จะรักษาภาพลักษณ์ เธอตอบกลับไปตรง ๆ ว่า: “ขอบคุณนะ แต่ฉันไม่ชอบทานซุปนี้น่ะ” สิ้นเสียงของเธอ เผยมู่เหยี่ยก็เอื้อมมือมายกถ้วยซุปนั้นออกไปทันที หลินซีอินตวัดสายตามองเขาแวบหนึ่ง หมิงชิงหว่านรีบพูดขึ้นมาทันที: “พี่มู่เหยี่ยคะ ถ้าอยากทานซุปฝีมือฉัน บอกกันตรง ๆ ก็ได้นี่คะ มีหรือที่ฉันจะไม่ตักให้ ทำไมต้องไปแย่งถ้วยของพี่ซีอินด้วยล่ะคะเนี่ย คนไม่รู้คงนึกว่าพี่ไม่อยากให้ฉันตักซุปให้พี่ซีอินซะอีก” ระหว่างที่พูด หมิงชิงหว่านก็ตักซุปเพิ่มอีกสองถ้

ฝ่ามือใหญ่ของเขาอุ่นวาบ กอบกุมมือเธอเอาไว้ หลินซีอินจึงไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด ครู่ต่อมา เขาก็ดึงมือเธอเข้าไปซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตของเขาด้วยกัน ทำให้อบอุ่นยิ่งกว่าเดิม เธอไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ส่วนเผยมู่เหยี่ยเองก็เอาแต่เงียบงัน เขาเพียงแค่อบอุ่นมือของเธอไว้อย่างนั้น แล้วเดินไปตามทางในสวนเรื่อย ๆ หลินซีอินจมจ่อมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง เธอคิดว่าหลังหย่าขาดกันไป เธอคงต้องเลี้ยงดูลูกเพียงลำพัง ในอนาคตคงไม่มีโอกาสได้ออกมาเดินเล่นพร้อมหน้าพร้อมตาสามคนพ่อแม่ลูกแบบนี้อีก แม้ว่าตอนนี้ลูกจะยังตัวเล็กจิ๋วเท่าเม็ดถั่ว ยังไม่เป็นรูปร่างเลยด้วยซ้ำ แต่นี่ก็ถือเสียว่าให้เขาได้สัมผัสความสุขของการที่พ่อกับแม่พามาเดินเล่นล่วงหน้าก็แล้วกัน พอคิดมาถึงตรงนี้ หลินซีอินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าหมอง ลูกยังไม่ทันลืมตาดูโลก เธอก็รู้สึกติดค้างและรู้สึกผิดต่อเขาเสียแล้ว ทว่าเธอจะทำอย่างไรได้ล่ะ? หญิงสาวหมดอารมณ์จะเดินเล่นอีกต่อไป จึงเอ่ยปากขึ้น: “กลับกันเถอะ ฉันหนาวแล้ว” “หนาวเหรอ?” เผยมู่เหยี่ยชะงักฝีเท้ากะทันหัน แล้วยอมปล่อยมือหลินซีอินออก เมื่อต้องหลุดพ้นจากกระเป๋าเสื้ออันแสนอบอุ่น

พลางคิดสงสัยว่าฮั่วเซียนหยางมาหาเธอด้วยเรื่องอะไรกันแน่ ในหัววุ่นวายตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ไม่ได้พักสงบเลยสักวินาทีเดียว จู่ ๆ รถก็จอดสนิท หลินซีอินลืมตาขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ: “ยังไม่ถึงนี่นา” “คุณไม่กินข้าวเช้าหรือไง” หลินซีอินหิวมาตั้งนานแล้ว เดิมทีเธอวางแผนไว้ว่าจะออกมากินมื้อเช้าก่อนแล้วค่อยไปพบคน “คุณก็ยังไม่ได้กินเหมือนกันเหรอคะ” คำพูดที่มาจ่ออยู่ตรงริมฝีปากถูกเผยมู่เหยี่ยกลืนลงคอไป เขาเพียงแต่ส่งเสียง “อืม” ตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ “จะกินอะไรดีล่ะคะ” เธอถาม: “แถวนี้มีร้านขายมื้อเช้าด้วยเหรอ” “ที่โรงแรมมีบุฟเฟต์อาหารเช้า” เผยมู่เหยี่ยบอก หลินซีอินร้อง “อ้อ” ออกมาคำหนึ่ง เผยมู่เหยี่ยหันมามองเธอ: “เป็นอะไรไป” หลินซีอินย่นจมูก ใบหน้าเล็กมุ่ยลง: “ไม่อยากกินค่ะ” “ไม่หิวหรือไง” หลินซีอินตอบ: “หิวค่ะ แต่ไม่อยากไปกินที่โรงแรม” “แล้วอยากกินอะไร” “อยากกิน... เสี่ยวหลงเปาร้านข้าง ๆ มหาวิทยาลัยไห่ต้าค่ะ” เผยมู่เหยี่ยปรายตามองเธอแวบหนึ่ง หลินซีอินนึกในใจว่าตัวเองชักจะใจกล้าเกินไปแล้ว ให้เขามารับบทคนขับรถให้ก็แล้วไปเถอะ นี่ยังกล้าไปออกคำสั่งเขาอีก เธอรีบพูดขึ้นว