All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 131 - Chapter 140

ฮั่วเซียนหยางรู้นิสัยของฉือเทียนหลินดีว่าเขาเป็นคนยังไง เขาตอบรับว่า: “ได้ เรื่องนี้ฉันจัดการให้เอง” อันที่จริงทั้งสองคนไม่ได้สนิทสนมกันนัก และไม่ได้กะจะไปกินข้าวด้วยกันตั้งแต่แรก คุยธุระเสร็จจึงแยกย้ายกันไป พอขึ้นรถปุ๊บ ฮั่วเซียนหยางก็ต่อสายหาฉือเทียนหลินทันที: “วัน ๆ นายหัดทำตัวเป็นชิ้นเป็นอันบ้างได้ไหม!” ปลายสายอย่างฉือเทียนหลินถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก: “ฉันไปทำอะไรให้อีกเนี่ย? ถึงนายจะเป็นพี่ แต่จะมาด่ากันลอย ๆ ไม่มีสาเหตุแบบนี้ไม่ได้นะ!” “ฉันเคยปรักปรำนายหรือไง? ขอถามหน่อยเถอะ เรื่องที่หลินซีอินหย่า นายไปแส่หาเรื่องอะไรด้วย? แล้วอีกอย่าง นายไปสนิทกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? ว่างจัดจนไม่มีอะไรทำแล้วใช่ไหม!”ฉือเทียนหลินแค่นเสียงเหอะ: “ยัยนั่นไปฟ้องนายล่ะสิ? ความสามารถอื่นไม่มี เก่งแต่เรื่องฟ้องชาวบ้านนี่แหละ!” ฮั่วเซียนหยางนวดขมับด้วยความปวดหัว: “นายอย่าไปรังควานเขา เข้าใจไหม? แล้วก็เรื่องหย่า... ห้ามเอาไปแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาด” “ฉันไม่ได้ว่างขนาดจะไปป่าวประกาศเรื่องยัยนั่นหย่าไปทั่วหรอกนะ” ฉือเทียนหลินเถียง: “ว่าแต่นายเอาตาข้างไหนมาดูว่าฉันไปหาเรื่องเธอ? ฉันต่างหากที่ต้อ

แจกันลายครามทรงโบราณสูงท่วมหัวตรงหน้าประตูถูก หมิงชิงหว่านเผลอชนเข้าจนล้มลงมาแตกกระจายไม่มีชิ้นดี เสียงดังสนั่นนั่นทำเอาหลินซีอินตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ วินาทีนั้นเธอได้แต่ตื่นตระหนก ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวแรงไม่เป็นจังหวะ ตัวเธอจะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ แต่เธอหวาดกลัวว่าเด็กในท้องจะเป็นอันตราย โชคดีที่เป็นแค่การตื่นตูมไปเองเท่านั้น เสียงของหมิงชิงหว่านดังขึ้น: “พี่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?” หลินซีอินถึงเพิ่งเรียกสติกลับมาได้ เธอส่ายหน้าพร้อมกับใบหน้าที่ยังคงซีดเผือด: “ไม่เป็นไร” สายตาของหมิงชิงหว่านละไปจากหน้าท้องของเธอ และไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก หลินซีอินเดินเลี่ยงเศษกระเบื้องบนพื้นอย่างระมัดระวัง แล้วรีบจ้ำอ้าวขึ้นไปชั้นบน เมื่อขึ้นมาถึงห้องและอยู่กับความเงียบสงบ เธอถึงเพิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง แจกันใบใหญ่ขนาดนั้น หมิงชิงหว่านต้องไม่ระวังตัวเบอร์ไหน หรือต้องออกแรงมากแค่ไหนกันถึงจะชนมันจนล้มคว่ำได้ แต่ถ้าจะบอกว่าเธอจงใจผลักแจกันให้ล้มเพื่อหวังจะฟาดใส่เธอ มันก็ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ เพราะแจกันใบเบ้อเริ่มเป็นเป้าสายตาขนาดนั้น แค่ขยับนิดเดียวหลินซีอินก็ต้องรู้ตัวแล้ว

เธอยังพูดไม่ทันจบ เผยมู่เหยี่ยก็เอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ถ้าอยากมีหลานนัก ก็ให้อวิ๋นชิงเป็นคนมีสิ” สิ้นคำพูดของเขา หมิงชิงหว่านก็วางชามข้าวลงพลางร้องปรามเสียงขุ่น: “พี่มู่เหยี่ย!”หลินซีอินอดแปลกใจไม่ได้ว่าที่เผยมู่เหยี่ยพูดแบบนี้...เขาตั้งใจประชด หรือแฝงความหมายอะไรกันแน่? เขามีใจให้หมิงชิงหว่าน หากหย่าขาดจากเธอเมื่อไหร่ ร้อยทั้งร้อยเขาก็คงลงเอยกับหมิงชิงหว่านอยู่ดี ถึงอย่างไรเผยอวิ๋นชิงก็เป็นแค่น้องชายต่างมารดา ความสัมพันธ์ของพี่น้องคู่นี้ก็ระหองระแหงกันอยู่แล้ว การแย่งคู่หมั้นของน้องชายมา คงไม่ได้ทำให้คนอย่างเผยมู่เหยี่ยรู้สึกผิดบาปอะไรหรอก ที่พูดว่าให้เผยอวิ๋นชิงมีลูก คงเป็นแค่คำพูดประชดประชันเท่านั้นแหละ หลินซีอินก้มหน้าก้มตาสงบปากสงบคำ ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักแอะ เอาแต่กินข้าวของตัวเองไปเงียบ ๆ “พี่มู่เหยี่ยคะ ทำไมพวกพี่ถึงไม่อยากมีลูกล่ะคะ แล้วถ้าพี่ซีอินเกิดพลาดท้องขึ้นมาจะทำยังไง?” คำถามของหมิงชิงหว่านทำให้หลินซีอินเงยหน้าขึ้นมาทันที และหันไปมองเผยมู่เหยี่ยโดยสัญชาตญาณ หากเป็นคนอื่นมาเซ้าซี้เรื่องนี้ เผยมู่เหยี่ยคงระเบิดอารมณ์ใส่ไปแล้ว แต่คนที่ถา

กว่าเธอจะตื่นนอนและลงมาข้างล่าง คนบ้านตระกูลเผยก็เตรียมตัวทานมื้อค่ำกันแล้ว มื้อเที่ยงหลินซีอินไม่ได้ทานอะไร ตอนนี้จึงรู้สึกหิวจริง ๆ มื้อค่ำเธอเลยทานไปไม่น้อย เผยมู่เหยี่ยยังไม่กลับมา ได้ยินว่าเขาติดงานเลี้ยงรับรอง หลังจากทานข้าวเสร็จ หลินซีอินก็ออกไปเดินเล่นที่สวนตามลำพัง เธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะบังเอิญเจอฉือเทียนหลินเข้าอีกแล้ว เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนี ทว่าฉือเทียนหลินกลับพูดขึ้นว่า: “ยัยขี้ฟ้อง เชื่อไหมว่าผมจะตามคุณเข้าไปถึงในบ้านตระกูลเผยเลย” หลินซีอินเหลืออด หันขวับกลับไปมองเขา น้ำเสียงเจือความกรุ่นโกรธ: “คุณจะเอายังไงกันแน่?” “ก็คุณมาหาเรื่องผมก่อนไม่ใช่หรือไง” ฉือเทียนหลินพูด: “คุณไม่ได้ไปฟ้องฮั่วเซียนหยางก่อนหรอกเหรอ” “ฉันไม่ได้ฟ้อง” หลินซีอินเถียง: “ฉันก็แค่อยากจะรักษาระยะห่างจากคุณ”“คุณนี่มันใจร้ายจริง ๆ ผมอุตส่าห์อยากผูกมิตรด้วย แต่คุณกลับอยากตีตัวออกห่างผมเนี่ยนะ”“ทำไมการที่คุณอยากเป็นเพื่อนกับฉัน ฉันต้องยอมเป็นเพื่อนคุณด้วยล่ะ?” หลินซีอินพูด: “ฉันไม่อยากเป็น”เธอไม่ได้รู้สึกถูกชะตากับฉือเทียนหลินเลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่แค่เพราะเผยมู่เหยี่ยกับฉือเท

ฮั่วเซียนหยางทนไม่ไหวอีกต่อไป: “นี่นายประสาทหรือเปล่าเนี่ย?” ฉือเทียนหลินสวนกลับ: “นายนั่นแหละที่ประสาท! ฉันจะทำอะไรมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย? ฉันแค่จะคบเพื่อนใหม่ นายยังจะมาคอยป่วนอีก!” เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนทำท่าจะเปิดศึกกันอีกรอบ เซียวรั่วอีก็ลุกพรวดขึ้นแล้วเอื้อมมือไปคว้าแขนหลินซีอิน: “พวกเราไปกันเถอะ” ฮั่วเซียนหยางลุกพรวดตามขึ้นมาทันที ฉือเทียนหลินพูดลอยหน้าลอยตา: “เอาสิ จะไปก็ไป แต่ถ้าเดินออกไปตอนนี้ ถือว่าอาหารมื้อนี้เป็นโมฆะนะ” ฮั่วเซียนหยางชี้หน้าเขา: “นายจะไม่จบใช่ไหม?” หลินซีอินรั้งแขนเซียวรั่วอีไว้: “กินข้าวกันก่อนเถอะ” พร้อมกับส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้เพื่อนช่วยห้ามทัพฮั่วเซียนหยางที ท้ายที่สุด ทั้งสี่คนก็ยอมสงบศึกและเริ่มลงมือทานอาหาร เซียวรั่วอีเปิดบทสนทนา: “พวกคุณมีอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันดีกว่าค่ะ ทะเลาะกันไปก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้ ประธานฉือคะ คุณเองก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ทำไมถึงยังทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้ล่ะคะ” ฉือเทียนหลินหัวเราะเบา ๆ: “คุณคิดว่าผมอยากเอาแต่ใจงั้นเหรอ? ผมอยากผูกมิตรกับเธอ แต่เธอไม่ยอมให้ความร่วมมือเอาเสียเลย ถ้าผมไม่เล่นบทเอาแต่ใจสักหน่อย ก็คง