All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 141 - Chapter 150

ทันทีที่เธอทรงตัวได้มั่น รถคันหนึ่งก็แล่นฉิวผ่านหลังไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวยังคงใจหายวาบ ยกมือขึ้นทาบอกด้วยความหวาดหวั่นไม่หาย เธอหันไปมองฉือเทียนหลิน ชายหนุ่มล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทางยังคงหยิ่งยโสอวดดีไม่เปลี่ยน หลินซีอินเอ่ยปากอย่างจริงใจ: “ขอบคุณนะ”ฉือเทียนหลินแค่นเสียงหยัน “ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนี้ เดินถนนไม่รู้จักชิดริมหรือไง” หลินซีอินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลเผย เธอก็นอนพักกลางวันตามปกติ เดิมทีเธอก็ไม่คิดจะเอาเด็กคนนี้ออกอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้เพิ่งเริ่มตั้งครรภ์ แต่อาการแพ้ท้องที่สตรีมีครรภ์ส่วนใหญ่มักจะเป็นกัน เธอกลับไม่มีเลยสักนิด เธอจึงยิ่งรู้สึกรักใคร่และผูกพันกับลูกในท้องคนนี้มากขึ้นไปอีก เด็กดีที่อยู่ในท้องแม่ ว่านอนสอนง่ายไม่ทรมานคนเป็นแม่แบบนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่รัก? ระหว่างที่หลับสนิท จู่ ๆ หลินซีอินก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก คล้ายมีหินก้อนใหญ่มากดทับที่หน้าอก ซ้ำยังมีคนมาปิดปากเธอเอาไว้ เธอออกแรงดิ้นรนสุดกำลัง วินาทีต่อมาก็เบิกตาโพลง เผยมู่เหยี่ยกำลังทาบทับอยู่บนร่างของเธอ แ

เธอไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายแทรกซ้อนขึ้นมาก่อนการหย่าร้างจริง ๆ รีบรับมือฉือเทียนหลินให้จบ ๆ ไปเสียที จะได้หมดเรื่องกวนใจไปอีกเปราะหนึ่ง อันที่จริง เธอพอจะเดาออกว่าฉือเทียนหลินจงใจเข้าหาเธอเพราะอะไร เขาไม่ถูกกับเผยมู่เหยี่ย หากหลินซีอินมีท่าทีสนิทสนมกับฉือเทียนหลิน เผยมู่เหยี่ยคงชักสีหน้าไม่พอใจแน่ ๆ ไม่ว่าเขาจะชอบหลินซีอินหรือไม่ก็ตาม ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย ย่อมต้องห่วงหน้าตาและศักดิ์ศรีของตัวเองทั้งนั้น โลเคชันที่ฉือเทียนหลินส่งมาให้คือไพรเวตคลับแห่งหนึ่ง แน่นอนว่าไพรเวตคลับหรูระดับไฮเอนด์ในเมืองไห่เฉิงไม่ได้มีแค่ที่นี่ที่เดียว แต่หลินซีอินจำได้ว่า เผยมู่เหยี่ยก็เคยมาที่คลับแห่งนี้เหมือนกัน ว่ากันว่าที่นี่คือแหล่งผลาญเงินชั้นดี บางคนสามารถโปรยเงินทิ้งเป็นล้านได้ภายในชั่วข้ามคืน แม้หลินซีอินจะแต่งงานกับเผยมู่เหยี่ยแล้ว แต่วิถีชีวิตของเธอกลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย เผยมู่เหยี่ยไม่เคยพาเธอไปช้อปปิ้งล้างผลาญ และไม่เคยซื้อคฤหาสน์หรือเกาะส่วนตัวให้เธอ วิถีชีวิตแบบสะใภ้เศรษฐี ยังคงเป็นเรื่องไกลตัวเธอมากอยู่ดี เธอจึงไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมบางคนถึงสามารถผลาญเงินมูลค่าเท่

“คิดซะว่าคบเพื่อนเพิ่มอีกคนเถอะน่า ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลย” ฉือเทียนหลินดึงแขนเสื้อเธอ กึ่งลากกึ่งจูงพาไปที่โต๊ะอาหาร: “ลองชิมซุปไก่ร้านนี้ดูสิ อร่อยมากเลยนะ” พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น หลินซีอินก็รู้สึกหิวขึ้นมาตงิด ๆ ทันที ฉือเทียนหลินเห็นเธอมีท่าทีสนใจ จึงหยิบเมนูอาหารปั๊มฟอยล์ทองส่งให้: “ลองดูสิว่าอยากทานอะไร” หลินซีอินก็ไม่เกรงใจ สั่งเมนูโปรดของตัวเองไปสองอย่าง เมื่อเห็นว่าเธอพอแค่นั้น ฉือเทียนหลินก็เป็นฝ่ายสั่งเพิ่มไปอีกสี่ห้าอย่าง หลินซีอินถามขึ้นว่า: “มีคนอื่นมาเพิ่มอีกเหรอคะ” ฉือเทียนหลินย้อนถาม: “ทำไมล่ะ หรือว่าคุณมีกำลังเสริม?” “ถ้ามีแค่เราสองคน สั่งมาเยอะขนาดนี้กินไม่หมดหรอกค่ะ” “กินไม่หมดก็เหลือทิ้งไว้สิ” ฉือเทียนหลินตอบสบาย ๆ: “อาหารพวกนี้รสชาติดีทีเดียว ผมแค่อยากให้คุณลองชิมดู” “เหลือก็เสียของสิคะ” หลินซีอินแย้ง: “สั่งแค่สามอย่างก็พอแล้ว” “ไม่ต้องมาช่วยผมประหยัดหรอก...” “ไม่ได้ช่วยประหยัดค่ะ” หลินซีอินพูดต่อ: “แต่เรากินไม่หมดจริง ๆ แล้วจะกินทิ้งกินขว้างทำไมคะ” “ไม่เห็นต้องมาเถียงกันเรื่องนี้เลยนะ” ฉือเทียนหลินขมวดคิ้ว: “ปกติผมกินข้าวคนเดียวก็สั่ง

หลินซีอินพูดขึ้น: “เอาไว้พ้นข้อตกลงเดิมพันหนึ่งเดือนนี้ไปก่อนค่อยว่ากันเถอะค่ะ” “ผมว่าคืนนี้เราก็คุยกันถูกคอดีนะ ยังไงก็นับว่าเป็นเพื่อนกันได้แล้วไม่ใช่หรือไง”หลินซีอินปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร แต่ทุกอย่างล้วนกระจ่างแจ้งโดยไม่ต้องเอ่ยคำ ฉือเทียนหลินรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างแรง เขาเลิกคิ้วถาม: “มาตรฐานการคบเพื่อนของคุณคืออะไรกันแน่? ขนาดผมคุณยังไม่เข้าตา นี่กะจะหาเทวดาที่ไหนมาเป็นเพื่อนหรือไง” “ถ้ามาตรฐานการคบเพื่อนของฉันคือความรวย ประธานฉือก็คงเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ฉันมีนั่นแหละค่ะ” “พอเลย ไม่ต้องพูดแล้ว ที่คุณพูดมามันหมายความว่านอกจากรวยแล้ว ผมก็ไม่มีดีอะไรเลยใช่มั้ยล่ะ” “ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย”“คุณหมายความแบบนั้นแหละ อย่าคิดว่าผมโง่จนฟังไม่ออกนะ”หลินซีอินนึกอยากจะหัวเราะออกมาดื้อ ๆ ฉือเทียนหลินตีหน้าขรึม ทั้งที่ใบหน้ายังหล่อเหลา: “คิดไม่ถึงเลยนะว่าพวกนักวิจัยอย่างคุณจะปากคอเราะร้ายขนาดนี้!” “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ดูท่าแล้วเราคงไม่เหมาะจะเป็นเพื่อนกันหรอกค่ะ” “เพื่อจะสลัดผมให้พ้น คุณนี่งัดมาใช้ทุกวิถีทางเลยนะ” อันที่จริงหลินซีอินไม่ได้หมา

วันรุ่งขึ้นคือวันส่งท้ายปีเก่า วันนี้ที่บ้านไม่มีแขก คนรับใช้ต่างก็พากันลางานหยุดพักผ่อน ตอนที่หลินซีอินเดินลงมาข้างล่าง โจวอวี้ซู่และหมิงชิงหว่านกำลังง่วนอยู่ในห้องครัว หลินซีอินตื่นขึ้นมาเพราะความหิว ทว่าพอลงมาถึง อาหารเช้ากลับยังไม่เสร็จ สำหรับมื้อค่ำวันสิ้นปี ทางภัตตาคารจะจัดส่งมาให้ที่บ้าน แต่มื้อเช้ากับมื้อเที่ยงต้องจัดการกันเอาเอง หลินซีอินทำอาหารไม่เป็นเลยสักนิด ตั้งแต่เด็กเธอมีผลการเรียนดีเยี่ยม ลู่เสวี่ยเหมยผู้เป็นแม่จึงไม่เคยคิดจะให้ลูกสาวเฉียดกรายเข้าครัว ประโยคที่แม่พร่ำบอกเธอมากที่สุดก็คือไปอ่านหนังสือเถอะดังนั้นเมื่อพูดถึงเรื่องงานครัวแล้ว หลินซีอินจึงไม่ประสีประสาเลยแม้แต่น้อย เมื่อโจวอวี้ซู่หันมาเห็นเธอ สีหน้าก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที: “ยังรู้จักตื่นอีกเหรอ! ชิงหว่านลุกมาเตรียมอาหารเช้าตั้งแต่เช้าตรู่ คนเป็นพี่สะใภ้อย่างเธอเอาแต่ทำอะไรอยู่ ยังไม่รีบมาช่วยงานอีก!” หลินซีอินรู้ดีว่าแม่สามีไม่ชอบขี้หน้าตน หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงยอมทนกลืนความขมขื่นลงคอ ทว่าตอนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องฝืนทนให้ตัวเองอึดอัดอีกต่อไปแล้ว เธอจึงตอบกลับไปตรง ๆ ว่า: “ฉันทำอาหารไม่เป็นค่ะ