Semua Bab ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Bab 11 - Bab 20

ในวินาทีนี้ เธอตระหนักรู้ถึงเรื่องหนึ่งได้อย่างแจ่มชัดเหลือเกินเผยมู่เหยี่ยไม่มีความรักให้เธอเลย ที่มีก็เพียงแค่ความต้องการที่สามีมีต่อภรรยา และข้อเรียกร้องที่ตระกูลเผยมีต่อสะใภ้เท่านั้นเขาเป็นพวกที่อยู่สูงส่งเหนือใครและไม่อาจเอื้อมถึงมาโดยตลอดทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเองก็รู้ซึ้งถึงข้อนี้ดี แต่พอเผยมู่เหยี่ยแค่กระดิกนิ้วเรียก เธอก็ยอมทิ้งหลักการทุกอย่างไปจนหมดสิ้นหากจะบอกว่าเมื่อคืนนี้หลินซีอินเกิดความลังเลเรื่องหย่าขึ้นมาบ้างเช่นนั้นตอนนี้ เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขาจากชั้นล่าง หัวใจของเธอก็เจ็บปวดจนไม่รู้จะบรรยายออกมาอย่างไรแล้วใบหน้าของเธอซีดเผือด ปลายนิ้วสั่นเทา ภายในอกราวกับถูกบางสิ่งที่มองไม่เห็นกดทับเอาไว้ กดทับจนเธอแทบจะหายใจไม่ออกเผยมู่เหยี่ยช้อนตาขึ้น ทันทีที่เห็นเธอยืนอยู่ตรงหัวบันไดก็เอ่ยขึ้นว่า“ซีอิน ต่างหูเมื่อวานล่ะ? เอามาให้ชิงหว่านเถอะ”นัยน์ตาที่ดำขลับของหลินซีอิน ยิ่งขับให้ใบหน้าของเธอดูซีดเซียวลงไปอีกเธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่หันหลังกลับเข้าห้องนอน แล้วหยิบกล่องเครื่องประดับของเมื่อวานออกมาเธอเดินลงบันได ก้าวเข้าไปหาทีละก้าว ทุกย่างก้าวราวกับกำลังเห

หลินซีอินข่มความปวดร้าวและขมขื่นทั้งหมดเอาไว้ พยายามบังคับตัวเองให้ยืนหลังตรงเธอเห็นเผยมู่เหยี่ยเดินขึ้นไปชั้นบนส่วนหมิงชิงหว่านที่ยืนอยู่ข้างกายเผยมู่เหยี่ยก็แสร้งทำทีพูดขึ้น “ฉันคิดว่า พี่ซีอินก็คงแค่พูดไปอย่างนั้น เธอจะกล้าทำอะไรเล่อเล่อได้จริง ๆ หรือคะ?”โจวอวี้ซู่ที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ใครจะไปรู้ล่ะ! ไม่แน่ว่าเล่อเล่ออาจจะสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายจากตัวเธอ ถึงได้เกลียดเธอขนาดนี้!”ครั้งนี้ ในที่สุดหลินซีอินก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน “เผยมู่เหยี่ย เรามาคุยกันหน่อย”ทั้งสองคนกลับมาที่ห้องนอนด้วยกัน หลินซีอินแสดงจุดยืนอย่างตรงไปตรงมา “เรื่องหย่า...”เผยมู่เหยี่ยมีท่าทีเรียบเฉยราวกับมีภูมิคุ้มกันต่อเรื่องที่เธอขอหย่า “หลินซีอิน ผมไม่ใช่คุณ ผมจะไม่ขอหย่าซี้ซั้วเด็ดขาด ใต้อาณัติผมมีบริษัทหลายสิบแห่ง เครือบริษัทเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ หุ้นมีความผันผวน การแต่งงานของผม พัวพันกับปากท้องและชีวิตของผู้คนอีกไม่รู้เท่าไร การหย่า ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนอย่างที่คุณคิดหรอกนะ”หลินซีอินชะงักไปก่อนหน้านี้เธอไม่ได้คิดอะไรมากมายขนาดนี้เลยที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เองเธอเงียบไปไม

หลายวันมานี้เธอพักผ่อนไม่เพียงพอ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เอนหลังพิงหัวเตียงแล้วเผลอหลับไปไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เธอถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกรีดร้องเธอลืมตาขึ้น รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงร้องไห้และเสียงเอะอะโวยวายเธอเดินออกจากห้องนอนแล้วลงไปชั้นล่าง“หลินซีอิน!”เมื่อหลินซีอินลงมาถึงชั้นล่าง หมิงชิงหว่านก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ “เล่อเล่อล่ะ? เล่อเล่อของฉันอยู่ไหน?”หลินซีอินขมวดคิ้ว รู้สึกแค่ว่าผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เหตุผล “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? ฉันไม่เห็น”หมิงชิงหว่านร้องไห้จนตาแดงก่ำ “พี่จะไม่รู้ได้ยังไง! ในบ้านมีแค่พี่คนเดียวนะ! พี่ทำอะไรกับเล่อเล่อของฉัน? พูดมาสิ!”โจวอวี้ซู่ที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน “หลินซีอิน รีบส่งตัวเล่อเล่อออกมาเถอะ เล่อเล่อสำคัญกับชิงหว่านมากนะ”เผยเย่าไห่ที่เพิ่งกลับมาก็ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ซีอิน เรื่องนี้เอามาล้อเล่นไม่ได้นะ เล่อเล่อสำคัญกับพวกเรามาก รีบบอกมาเถอะว่าเล่อเล่ออยู่ที่ไหน”ความรู้สึกอัปยศและไร้เรี่ยวแรงตีตื้นขึ้นมาในใจของหลินซีอินพวกเขาพูดเป็นเสียงเดียวกัน ราวกับปักใจเชื่อไปแล้วว่าเธอเป็นคนซ่อนเล่อเล่อเอาไว้“ฉันไม่ได้ทำ” เธอเอ่ย

“ซีอินเธอรู้ตัวว่าผิดแล้ว เธอไม่ได้ตั้งใจ และจะขอโทษเธอ” เผยมู่เหยี่ยมองเธอ “เธอเลิกร้องไห้ แล้วก็เลิกอาละวาดเสียที”โจวอวี้ซู่พูดขึ้น “ขอโทษแล้วจะได้อะไร! สุนัขก็ตายไปแล้ว!”เผยมู่เหยี่ยนิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที แล้วเอ่ยว่า “ถ้างั้น ก็ไปซื้อมาใหม่สักตัว”หมิงชิงหว่านส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ฉันไม่เอาแล้ว เล่อเล่อมีแค่ตัวเดียว...ถ้าเกิดซื้อมา แล้วปล่อยให้เธอทำตายอีกจะทำยังไง?”หลินซีอินที่เดินตามเผยมู่เหยี่ยมาจนถึงหน้าประตูทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอ่ยปากขึ้น “เล่อเล่อไม่ได้ตายเพราะฉันเสียหน่อย”ทุกคนต่างหันไปมองเธอหลินซีอินพยายามยืดหลังให้ตรง “การตัดสินความผิดนักโทษประหารยังต้องมีหลักฐานเลยไม่ใช่หรือไง? พวกคุณไม่มีหลักฐาน เอาอะไรมาบอกว่าฉันเป็นคนฆ่าสุนัขกัน?”หมิงชิงหว่านพอเห็นเธอ ก็ร้องไห้โฮขึ้นมาอีก ไหล่สั่นสะท้าน ทำท่าจะเอนซบลงในอ้อมอกของเผยมู่เหยี่ยเผยมู่เหยี่ยลุกขึ้นยืนตัวตรง หันมองมาทางหลินซีอิน “ซีอิน เลิกอาละวาดได้แล้ว”หลินซีอินร่างเซวูบ แทบจะยืนไม่อยู่เธอไม่รู้ว่าที่เผยมู่เหยี่ยบอกว่าเลิกอาละวาดนั้น หมายถึงเลิกเรียกร้องเรื่องหย่า หรือเลิกโวยวายเรื่องในตอนนี้กันแน่แต่ช่างเถ

หลินซีอินอยู่ที่สถาบันวิจัยจนถึงสองทุ่มกว่าหลี่อวิ๋นซีถูกย้ายไปแล้ว ข้อมูลบางอย่างเธอไม่สามารถยืนยันได้ ทั้งสองคนจึงโทรคุยกันนานกว่าหนึ่งชั่วโมงหลังจากวางสาย ถึงเพิ่งพบว่าเผยมู่เหยี่ยส่งข้อความหาเธอมีเพียงสองคำว่า: กลับบ้านบ้าน?บ้านคือที่หลบภัย เป็นสถานที่ที่อบอุ่น อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยความสุขนั่นคือบ้านของเธออย่างนั้นหรือ?หลินซีอินเคยคิดว่า ที่ใดมีเผยมู่เหยี่ย ที่นั่นก็คือบ้านของเธอแต่ตอนนี้ สิ่งที่เผยมู่เหยี่ยนำมาให้เธอ มีเพียงความเจ็บปวดและความบอบช้ำเธอไม่มีบ้านอีกต่อไปแล้วเก็บของเสร็จแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ผลปรากฏว่าเธอได้เห็นเผยมู่เหยี่ยอีกครั้งหลินซีอินมองเห็นเขา ไม่มีความประหลาดใจยินดี มีเพียงความปวดใจคราวก่อนเขามารับเธอ มอบของขวัญให้เธอ แล้วก็ง้อเธอสำเร็จด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำเมื่อกลับไปใช้ชีวิตสามีภรรยา เธอยังตอบสนองเขาอย่างเร่าร้อนเขาคงคิดว่าเธอหลอกง่ายมากสินะ?ไม่ใช่แค่ง้อง่าย แต่ยังไร้ค่ามากอีกด้วยดังนั้น เขาจึงมาอีกแล้วเพียงแต่ครั้งนี้ หลินซีอินไม่แม้แต่จะปรายตามอง เธอเดินตรงไปขึ้นรถของตัวเองเผยมู่เหยี่ยยืนอยู่ข้างรถของเธอ แล้วเคาะกระจกหน้