Semua Bab ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Bab 41 - Bab 50

เพราะเหตุนี้เอง เขาถึงยังไม่อยากหย่าในตอนนี้เมื่อคิดได้ว่าพ่อแม่ของเธอเองเป็นฝ่ายนัดเขาออกมาพูดคุย ซึ่งเนื้อความคงหนีไม่พ้นการปรักปรำว่าเธอเป็นคนไม่มีเหตุผล ไม่รู้ความ ทั้งยังบีบบังคับให้เธอเป็นฝ่ายยอมก้มหัวขอโทษ หลินซีอินก็ยิ่งรู้สึกถึงความอัปยศอดสูและอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ยามอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ เธอรู้สึกต่ำต้อยจนไม่เหลือชิ้นดีแววตาของเผยมู่เหยี่ยที่มองมาในยามนี้ เหมือนกับแฝงแววเยาะหยันอยู่หลายส่วนหลินซีอินรู้สึกเหมือนถูกของแหลมทิ่มแทงหัวใจอย่างรุนแรง ความสุขุมเยือกเย็นที่เธอพยายามแสร้งทำมาตลอดแทบจะพังทลายลงในพริบตา ขอบตาของเธอเริ่มแดงก่ำ และน้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “พ่อคะ แม่คะ เรื่องของหนู หนูขอเป็นคนตัดสินใจเองค่ะ”หลินอี้หมิงระเบิดอารมณ์โกรธขึ้นมาทันที “แกตัดสินใจเองงั้นเหรอ? แกจะไปตัดสินใจอะไรได้! การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ! แกอายุเท่าไหร่แล้ว ยังจะมาทำตัวเจ้าอารมณ์ไร้เหตุผลอีก ช่างน่าขายหน้าสิ้นดี!”ลู่เสวี่ยเหมยก็ร่วมสมทบด้วย “นั่นสิ มู่เหยี่ยเป็นเด็กดีขนาดนี้ ทำไมลูกถึงได้ทำตัวไม่รู้จักโตแบบนี้ล่ะ?” พอพูดจบท่านก็หันไปส่งรอยยิ้มประจบเอาใจเผยมู่เหยี่ย “มู

กว่าที่หลินซีอินจะโทรศัพท์ติดต่อได้สำเร็จ และรีบรุดมาถึงโรงพยาบาล เธอก็ได้พบลู่เสวี่ยเหมยที่แผนกฉุกเฉินลู่เสวี่ยเหมยยืนอยู่หน้าห้องกู้ชีพ ท่านยืนพิงผนังพลางร้องไห้ ร่างกายสั่นเทาจนแทบจะทรงตัวยืนไม่ไหว เมื่อเห็นหลินซีอินเดินเข้ามา ท่านก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำตานองหน้าว่า “หร่วนหร่วน พ่อของลูก...”หลินซีอินถลาเข้าไปโอบกอดมารดาเอาไว้แน่น “พ่อต้องไม่เป็นอะไรค่ะแม่”ต่อให้ในใจจะมีความขุ่นเคืองหรือตัดพ้อพวกท่านมากเพียงใด แต่ทว่าคนตรงหน้าก็คือครอบครัวที่มีสายเลือดเดียวกันอย่างไม่อาจตัดขาดได้ หลินซีอินโอบกอดมารดาเอาไว้ น้ำตาก็ไหลบ่าลงมาอย่างไม่อาจกักกั้นได้เช่นกันการมาถึงของหลินซีอิน ช่วยประคองอารมณ์ของลู่เสวี่ยเหมยให้ค่อย ๆ สงบลงได้บ้างย้อนกลับไปปีนั้น ตอนที่หลินอี้หมิงป่วยเป็นโรคมะเร็งลำไส้ หลังจากเข้ารับการผ่าตัดและพักฟื้นอยู่สามเดือน ก็เริ่มทำเคมีบำบัด ทว่าร่างกายของเขากลับมีผลข้างเคียงที่รุนแรงมาก ต่อให้กินยาที่นำเข้าจากต่างประเทศที่ดีที่สุดเพื่อช่วยระงับอาการแทรกซ้อนแล้วก็ตาม เขาก็ยังไม่อาจทนทานต่อความทรมานทางร่างกายนั้นได้ สุดท้ายคุณหมอจึงต้องสั่งระงับการทำคีโม และเปลี่ยนมาจ่าย

“ถ้าอย่างนั้นแกต้องรับปากพ่อว่าจะไม่หย่า!”หลินซีอินตกอยู่ในความเงียบงันไปหลายวินาที ก่อนจะยอมเปิดปากเอ่ย “ค่ะ ไม่หย่า”เธอคิดทบทวนดูดีแล้ว เรื่องทางฝั่งของหลินอี้หมิง อย่างไรก็ต้องปลอบประโลมเพื่อประคองอาการของเขาไว้ก่อน ส่วนเรื่องหย่า... อย่างไรเธอก็ต้องหย่าอย่างแน่นอน ต่อให้เธอจะเอ่ยคำเท็จออกมา ตอนนี้หลินอี้หมิงก็ไม่มีทางล่วงรู้ได้แต่หลินอี้หมิงกลับยังไม่วางใจ “แกอย่าดีแต่พูดส่ง ๆ... เอาแบบนี้ แกต่อสายโทรหาเผยมู่เหยี่ยต่อหน้าต่อตาพ่อเดี๋ยวนี้เลย”“พ่อคะ!”“หร่วนหร่วน แกตั้งใจจะทำให้พ่อต้องตายตาไม่หลับจริง ๆ ใช่ไหม?”หลินซีอินถึงกับชะงักอึ้งไปเธอขยับปากเอ่ยอย่างเต็มใจว่า “กะ...ก็ได้ค่ะ หนูจะโทร”เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์ของเผยมู่เหยี่ย เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นสามสี่ครั้ง ปลายสายถึงกดรับทว่ากลับเป็นน้ำเสียงของหมิงชิงหว่าน “ฮัลโหล พี่ซีอินเหรอคะ?”หลินซีอินขมวดคิ้วมุ่นทันที “เผยมู่เหยี่ยล่ะ?”“อ๋อ พี่มู่เหยี่ยกำลังอาบน้ำอยู่น่ะค่ะ” ในน้ำเสียงของหมิงชิงหว่านแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มหยัน “พี่มีธุระอะไรกับเขาหรือเป

และนับตั้งแต่กดโทรหาเผยมู่เหยี่ยจนถึงตอนนี้ เวลาก็ผ่านไปไม่นานเช่นกันถือว่าเขาเดินทางมาถึงได้ค่อนข้างรวดเร็วทีเดียวหลินซีอินเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายเขาก่อน “มาแล้วเหรอคะ”เผยมู่เหยี่ยสาวเท้าก้าวเดินเข้ามาหาพลางเอ่ยถามเธอ “ตอนนี้อาการเป็นอย่างไรบ้าง? คุณหมอว่ายังไง?”“มะเร็งลุกลามแล้วค่ะ” หลินซีอินเอ่ยตามความจริง “ทำได้เพียงแค่เคมีบำบัด ไม่มีหนทางอื่นแล้ว”ริมฝีปากบางของเผยมู่เหยี่ยขยับไหวเหมือนอยากจะเอ่ยคำใด ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้เปล่งเสียงอะไรออกมาหลินซีอินนึกถึงประโยคที่เธอพูดไปในสายโทรศัพท์ จึงอธิบายเพิ่มเติมว่า “ที่ฉันบอกว่าไม่หย่าแล้ว เป็นเพราะพ่อของฉันค่ะ ตอนนี้สภาพร่างกายของท่านยังไม่คงที่ ฉันไม่อยากให้เขาต้องมีเรื่องให้กังวลใจ เรื่องหย่ายังไงก็ต้องหย่าแน่นอนค่ะ แต่ว่า รบกวนคุณช่วยร่วมมือกับฉันปิดบังเรื่องนี้ไม่ให้พ่อรู้ก่อนได้ไหมคะ?”“หลินซีอิน” เผยมู่เหยี่ยจ้องมองเธอด้วยแววตาเย็นเฉียบ “ตอนคุณบอกจะหย่า ผมก็ต้องเตรียมร่างสัญญาหย่า พอคุณบอกไม่หย่าแล้ว ก็จะให้ผมมาเล่นละครตบตาเป็นเพื่อนคุณอีก คุณเห็นผมเป็นตัวอะไรกันแน่?”ประโยคนี้ เดิมทีเคยเป็นถ้อยคำที่หลินซีอินใช้คาดคั้นถามเขามา

เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่สองสามครั้ง ปลายสายถึงกดรับหลินซีอินถึงกับแอบคิดในใจว่า คนที่รับสายคงไม่ใช่หมิงชิงหว่านอีกหรอกนะโชคดีที่น้ำเสียงทุ้มต่ำของเผยมู่เหยี่ยดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เขาเอ่ยคำว่าฮัลโหลคำหนึ่งหลินซีอินนิ่งเงียบ ไม่ได้เอ่ยตอบในทันทีน้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยเริ่มแฝงแววไม่สบอารมณ์ “หลินซีอิน?”หลินซีอินถึงได้สติและเอ่ยว่า “คืออย่างนี้ค่ะ เมื่อคืนที่คุณมาที่โรงพยาบาล คุณได้เป็นคนไปจ่ายเงินค่าแอดมิดให้พ่อของฉันหรือเปล่าคะ?”“พวกเรายังไม่ได้หย่ากัน” เผยมู่เหยี่ยกล่าวเสียงเรียบ “เขาถือเป็นผู้ใหญ่”เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้ หลินซีอินก็เข้าใจความหมายของเขาได้ในทันทีมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น นี่เป็นเพียงแค่หน้าที่ตามมารยาททางสังคมที่เผยมู่เหยี่ยพึงกระทำก็เท่านั้น อีกอย่าง สิ่งที่ผู้ชายคนนี้ไม่เคยขาดแคลนเลยที่สุดก็คือเงินทองไม่ใช่หรือไง สำหรับหลินซีอินแล้ว ปัญหาที่ใหญ่หลวงขนาดไหน เมื่อตกอยู่ในมือของเขากลับกลายเป็นเรื่องขี้ประติ๋วมุมปากของหลินซีอินยกยิ้มเยาะเย้ยตัวเองเธอเอ่ยว่า “ขอบคุณค่ะ”เผยมู่เหยี่ยเอ่ยสวนกลับ “แค่นี้เหรอ?”หลินซีอินชะงักอึ้ง