Semua Bab ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Bab 21 - Bab 30

วันเวลาแบบนี้ เธอทนอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆหัวใจปวดร้าวเสียจนเธอแทบจะขาดใจเธอนั่งยองลง กอดเข่าตัวเองเอาไว้ และร้องไห้ออกมาอย่างไร้สุ้มเสียงนอกประตู เผยมู่เหยี่ยยืนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไปไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หลินซีอินก็เปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินออกมาในห้องไม่มีใคร เธอจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกตอนนี้ เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเผชิญหน้ากับเผยมู่เหยี่ยอย่างไรดีเธอนอนลงบนเตียง พลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับจนกระทั่งดึกดื่น เธอถึงค่อย ๆ ผล็อยหลับไปถึงจะหลับก็หลับไม่สนิท ในความฝันเหมือนถูกสัตว์ร้ายขนาดยักษ์พันธนาการรัดแขนขาของเธอไว้ด้วยกันจนขยับตัวไม่ได้หลินซีอินรู้สึกว่าตัวเองแทบจะหายใจไม่ออก จึงลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน ถึงได้รู้ว่าตัวเองแค่ฝันไปพื้นที่ข้างเตียงเย็นเฉียบ เมื่อคืนเผยมู่เหยี่ยน่าจะไม่ได้กลับมาเธอมองดูเวลาและไม่ได้นอนแช่บนเตียง ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็ลงมาชั้นล่าง แล้วเดินออกจากคฤหาสน์ไปโดยตรงทว่า พอเดินพ้นสนามหญ้าออกมา ก็เห็นฉือเทียนหลินอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มกำลังวิ่งจ๊อกกิ้งยามเช้า เขาสวมชุดกีฬาสีขาวล้วน และสวมหูฟังสีดำน้อ

ก่อนไป เธอต้องจัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อยอย่างแน่นอนตอนสิบเอ็ดโมงกว่า ถังอี่เซินส่งข้อความมาหาเธอ บอกว่ามีงานพาร์ตไทม์อยู่สองสามงาน ไม่รู้ว่าจะเหมาะไหมเขาส่งมาให้ทั้งหมด หลินซีอินก็ดูอย่างละเอียดตอนนี้เธอต้องการเงิน แต่งานพาร์ตไทม์พวกนี้ค่าตอบแทนธรรมดามากมีเพียงงานเดียวที่เป็นโรงงานเคมี ซึ่งให้เงินเดือนค่อนข้างสูงหลินซีอินซักถามอย่างละเอียด ถังอี่เซินจึงโทรศัพท์สายตรงเข้ามา “พิมพ์ไม่ค่อยสะดวก ฉันก็เลยโทรหาเธอ”หลินซีอินไม่ได้คิดอะไรมาก “ฉันอยากรู้รายละเอียดเกี่ยวกับโรงงานเคมีแห่งนั้นค่ะ”ถังอี่เซินเล่าให้เธอฟัง ก่อนจะพูดทิ้งท้ายว่า “เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปดูให้เห็นกับตาแล้วกัน ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่ค่อยวางใจ”นี่เป็นงานพาร์ตไทม์ที่เธอต้องทำ จะเกรงใจให้ถังอี่เซินไปเป็นธุระให้ได้อย่างไรเธอรีบพูดขึ้นว่า “ฉันไปเองดีกว่าค่ะ พี่ส่งที่อยู่มาให้ฉันนะ ฉันไปเองได้ค่ะ”“ไกลพอสมควรเลยนะ อยู่แถบชานเมือง” ถังอี่เซินพูด “ให้เธอไปเองฉันก็ไม่สบายใจ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ฉันว่าง เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อนเธอเอง”หลินซีอินจำใจต้องตอบรับ “ถ้าอย่างนั้น ขอบคุณรุ่นพี่มากนะคะ”หลังจากนั้นก็เป็นอีก

ไม่มีใครรู้เลยว่าในค่ำคืนฤดูหนาวนี้ เผยมู่เหยี่ยที่กำลังเมามายได้มอบความอ่อนโยนและความอดทนที่ไม่เคยมีมาก่อนให้กับหลินซีอินเช้าตรู่วันต่อมา ขณะที่เผยมู่เหยี่ยยังไม่ตื่น หลินซีอินก็จากไปแล้ววันนี้เธอยังคงยุ่งเหมือนเดิม และนัดกับถังอี่เซินไว้ว่าจะไปโรงงานเคมีตอนใกล้จะสิบโมง ถังอี่เซินโทรศัพท์มาหาเธอ บอกว่ามาถึงใต้ตึกแล้วเธอวางสายแล้วลุกขึ้นเร็วเกินไป จึงรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องน้อยเหมือนมีอะไรดึงรั้งไว้เธอยื่นมือไปลูบเบา ๆ แต่ความเจ็บปวดนั้นก็หายไปเธอหยิบกระเป๋าแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ก็มองเห็นถังอี่เซินชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม พอเห็นเธอก็เผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน“รุ่นพี่” หลินซีอินรีบเดินเข้าไปหา “ฉันขอโทษจริง ๆ นะคะที่ต้องรบกวนพี่ให้มาถึงนี่”“จะเกรงใจฉันทำไมล่ะ” ถังอี่เซินเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร “พวกเรารีบไปรีบกลับ แล้วค่อยไปกินข้าวด้วยกัน จะได้ไม่เสียเวลาทำงานช่วงบ่ายของเธอ”“ขอบคุณค่ะรุ่นพี่”ทั้งสองคนคุยกันบนรถถึงเรื่องราวในโรงเรียนสมัยก่อน และยังพูดถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเพื่อนร่วมชั้นที่คุ้นเคยกันหลายคน การเดินทางที่ใช้เวลาชั่วโมงกว่า

หลินซีอินเงียบไปไม่กี่วินาทีถึงได้เอ่ยปาก “ฉันต้องการหย่า”ไม่ใช่ว่าฉันอยากหย่า แต่ฉันต้องหย่าเซียวรั่วอีถอนหายใจ “ถ้าเธอคิดทบทวนดีแล้ว ฉันก็สนับสนุนเธอ แต่ว่าหร่วนหร่วน ถ้าพวกเธอหย่ากัน ต่อไปก็อาจจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกเลยนะ”หลินซีอินไม่ได้บอกเซียวรั่วอีถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อเผยมู่เหยี่ยความรักที่เธอมีให้เขาถูกเก็บซ่อนไว้ในก้นบึ้งของหัวใจมาตลอด นอกจากตัวเธอเองแล้วก็ไม่มีใครรู้ก็ดีเหมือนกัน ตอนหย่ากันเธอจะได้ไม่ต้องตกอยู่ในสภาพที่ดูน่าสมเพชจนเกินไป“ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันก็ดีแล้ว” หลินซีอินพูด “ต่อไป ฉันก็ไม่อยากเจอเขาอีกแล้วเหมือนกัน”จู่ ๆ หลินซีอินก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากข้างนอก เธอรีบพูดขึ้น “รอเดี๋ยวนะ!”เธอเดินไปที่ประตู เปิดประตูห้องออก แล้วมองออกไปข้างนอกแวบหนึ่งในโถงทางเดินเงียบสงบ ไม่มีแม้แต่เงาคนห้องพักผ่อนของเธอห้องนี้อยู่ติดกับห้องทำงาน เป็นห้องเล็ก ๆ ประตูไม้ธรรมดา และไม่เก็บเสียงหลินซีอินปิดประตูลงเซียวรั่วอีถามเธอ “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”“ไม่มีอะไร” หลินซีอินพูดต่อ “การหย่าหมายถึงจุดจบ ต่อไปไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

หมิงชิงหว่านมองเธอด้วยสายตาเป็นศัตรู “หมายความว่ายังไง?”หลินซีอินไม่ตอบ นัยน์ตาสีดำขลับจ้องมองอีกฝ่ายแล้วถามกลับ “เล่อเล่อตายไปแล้ว เธอไม่ปวดใจเลยเหรอ?”หมิงชิงหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตวาดด้วยความโกรธ “เธอยังกล้าพูดถึงเล่อเล่ออีกเหรอ!”หลินซีอินยกยิ้มมุมปาก “ที่นี่ไม่มีใคร ฉันบอกแล้วไงว่าเธอไม่ต้องแสร้งทำ ตอนกลางคืนเวลาเข้านอน เธอไม่ฝันร้ายบ้างเลยเหรอ? เล่อเล่อไม่ได้มาหาเธอหรือไง?”“หลินซีอิน!” หมิงชิงหว่านเสียงสั่น “ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร! ไร้สาระที่สุด!”หลินซีอินรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังร้อนตัวความจริงแล้วตั้งแต่แรก หลินซีอินก็เดาได้ว่า หมิงชิงหว่านเป็นคนฆ่าเล่อเล่อด้วยตัวเองก่อนหน้านี้เธอปูทางมาตั้งมากมาย ทั้งบอกว่าเล่อเล่อมีเจตนาร้ายต่อหลินซีอิน และบอกไม่ให้หลินซีอินลงมือทำร้ายเล่อเล่อจุดประสงค์ก็เพื่อให้ทุกคนคิดว่า ถ้าเล่อเล่อเป็นอะไรไป จะต้องเป็นฝีมือของหลินซีอินอย่างแน่นอนหรือจะพูดให้ถูกก็คือ เล่อเล่อเป็นแค่เครื่องมือในมือหมิงชิงหว่านที่ใช้สำหรับจัดการกับหลินซีอินคนที่โหดเหี้ยมอำมหิตอย่างแท้จริงคือหมิงชิงหว่านต่างหากนั่นมันหนึ่งชีวิตเลยนะ!เมื่อเห็นสีหน้