Semua Bab ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Bab 31 - Bab 40

หลังจากได้รับข้อความจากอาจารย์แม่ เธอก็สลัดความคิดอื่นทิ้งไป แล้วทุ่มเทสมาธิทั้งหมดให้กับการเตรียมตัวสอบงานในมือที่สถาบันวิจัยสิ้นสุดลงเสียที หลังจากส่งมอบงานกับเพื่อนร่วมงานเรียบร้อย เธอก็กลับมายังห้องเช่าในบ่ายวันนั้นเองไม่นานก็เข้าสู่ช่วงปีใหม่ ทุกวันนอกจากเตรียมตัวสอบแล้ว หลินซีอินยังเจียดเวลาไปทำงานที่โรงงานเคมีวันละสองชั่วโมงตารางชีวิตที่อัดแน่นจนไม่มีช่องว่าง ทำให้เธอไม่มีเวลามานั่งตัดพ้อหรือเศร้าสร้อยกับชีวิตวันก่อนวันขึ้นปีใหม่หนึ่งวัน ลู่เสวี่ยเหมยโทรศัพท์มาหาและบอกให้เธอกลับไปทานข้าวที่บ้าน หากลองนับดูแล้ว เธอไม่ได้กลับบ้านมานานมากไม่ใช่เพราะคนในครอบครัวไม่ดีกับเธอ แต่ทว่า...อันที่จริง ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อแม่รักและดีกับเธอมาก จุดเปลี่ยนทั้งหมดมันเริ่มขึ้นตอนที่พ่อแม่ของหลินจื่อหาวเสียชีวิต และเขาต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านต่างหากหลินซีอินไม่เคยเข้าใจเลย ทั้งที่เธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขา แต่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น พ่อแม่มักจะลำเอียงไปเข้าข้างหลินจื่อหาวเสมอ ลู่เสวี่ยเหมยมักจะให้เหตุผลกับเธอว่า หลินจื่อหาวกำพร้าพ่อแม่ พวกเขาจึงต้องรักและเอ็น

หลินอี้หมิงห่วงหน้าตาของตัวเองมากที่สุด เมื่อครู่หลินซีอินเล่นไล่ตะเพิดเผยมู่เหยี่ยกับหมิงชิงหว่านไปต่อหน้าต่อตา ถือเป็นการหักหน้าเขาอย่างรุนแรง ถ้าเขาไม่โมโหจนควันออกหูสิถึงจะแปลก!ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสถานการณ์ของครอบครัวในตอนนี้ วันข้างหน้ายังมีเรื่องที่ต้องพึ่งพาอาศัยลูกเขยอย่างเผยมู่เหยี่ยอีกตั้งมากมาย แต่หลินซีอินกลับไม่ไว้หน้าเผยมู่เหยี่ยเลยแม้แต่น้อย แล้วต่อไปจะบากหน้าไปขอให้เผยมู่เหยี่ยช่วยเหลือได้อย่างไร?หลินอี้หมิงยิ่งคิดก็ยิ่งฉุนเฉียว ชี้หน้าหลินซีอินพลางตวาดลั่น “แกก็ไสหัวไปเหมือนกัน! ฉันไม่มีลูกสาวแบบแก!”ลู่เสวี่ยเหมยรีบดึงมือเขาลง “คุณพูดจาอะไรแบบนั้น! หร่วนหร่วนทำแบบนี้ มันต้องมีเหตุผลสิ”ท่านถอนหายใจยาว พลางประคองหลินซีอินให้นั่งลง “บอกแม่มาซิ ลูกสองคนผัวเมียทะเลาะกันใช่ไหม?”เรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว หลินซีอินจึงไม่คิดที่จะปิดบังอะไรอีกต่อไป ถ้าเธอไม่พูดออกไปล่ะก็ เกรงว่าหลินจื่อหาวคงจะวิ่งแจ้นไปขอเงินจากเผยมู่เหยี่ยอีกเป็นแน่เธอจึงโพล่งออกไปตรง ๆ “หนูกำลังจะหย่ากับเผยมู่เหยี่ยค่ะ”ทุกคนในบ้านถึงกับช็อกตาค้าง!บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันอย่

เผยมู่เหยี่ยหันกลับมามองเธออีกครั้ง “ผมบอกแล้วไงว่าเรายังไม่ได้หย่ากัน หลินซีอิน ในฐานะภรรยา เรื่องพวกนี้คุณไม่ควรปิดบังผม”หลินซีอินสบตาเขาตรง ๆ “ฉันไม่ได้มีเจตนาจะปิดบังคุณค่ะ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มสอบเลย แล้วก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะสอบติดหรือเปล่า”เผยมู่เหยี่ยขมวดคิ้วมุ่น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับคำตอบแบบนี้นักหลินซีอินกล่าวต่อ “อีกอย่าง ต่อให้เรายังเป็นสามีภรรยากันอยู่ แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องรายงานให้รู้ทุกเรื่องเลยนี่คะ? แล้วเรื่องของท่านประธานเผยล่ะคะ เคยบอกอะไรให้ฉันรู้บ้างไหม?”สิ่งที่เธอพูดคือความจริง ทำให้เผยมู่เหยี่ยอึ้งไปชั่วขณะและไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาโต้แย้งเธอได้“ฉันต้องกลับแล้วค่ะ ท่านประธานเผยช่วยหลีกทางหน่อย...”คำก็ท่านประธานเผย สองคำก็ท่านประธานเผย ทำให้สีหน้าของเผยมู่เหยี่ยยิ่งดูแย่ลงไปอีก เขาเงียบไปไม่กี่วินาทีก่อนจะเอ่ยขึ้น “ผมไปส่ง”“ไม่เป็นไรค่ะ...”เผยมู่เหยี่ยไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว “คุณไม่กลับบ้านต้นตระกูล ไม่ได้นอนค้างที่บ้านพ่อแม่คุณ แล้วก็ไม่ได้ไปบ้านทะเลเมฆ หลินซีอิน ตอนนี้คุณยังเป็นภรรยาของผมอยู่ อย่างน้อยคุณพักอยู่ที่ไหนและอยู่กับใคร ผ

ส่วนตุ๊กตาอีกตัวกลับโต้แย้งว่า : หลินซีอิน เธอจะเล่นตัวไปทำไม เรื่องที่แนบชิดสนิทสนมยิ่งกว่านี้ก็เคยทำกันมาตั้งเท่าไหร่แล้ว แค่จูบกันมันจะเป็นอะไรไป? อีกอย่าง เรื่องแบบนี้เธอไม่ได้เป็นฝ่ายเสียเปรียบสักหน่อย เผยมู่เหยี่ยจูบเก่งจะตาย!ไม่นานนัก ตุ๊กตาทั้งสองตัวในหัวของหลินซีอินก็สงบปากสงบคำลง ความรู้สึกสุขสมจนแทบหายใจไม่ทันที่จู่โจมเข้ามา ทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดเรื่องอื่นอีกเลยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เผยมู่เหยี่ยถึงยอมยุติจูบอันร้อนแรงนี้ลงหลินซีอินซบหน้าอยู่ตรงซอกคอของเขา ลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายทั้งร่างอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง เผยมู่เหยี่ยโอบกอดเธอไว้แน่นหนา ร่างกายของคนทั้งสองแนบชิดสนิทกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง“ซีอิน อยู่นิ่ง ๆ”มือหนาของเขาโอบรัดอยู่ที่เอวบาง ฝ่ามือร้อนผ่าวราวกับไฟแม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ แต่หลินซีอินก็ยังรู้สึกได้ถึงความร้อนลุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากจุดนั้น หลินซีอินขยับศีรษะซบหน้าลงตรงซอกคอของเขา เมื่อมองเห็นลูกกระเดือกที่สวยงามของเขาขยับขึ้นลงอย่างแรงทีหนึ่งเธอก็ทำท่าจะขยับตัวลุกหนี แต่กลับถูกเผยมู่เหยี่ยรั้งเข้าอ้อมกอดอีกครั้งสายตาของทั้

เวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว ดึกดื่นค่ำมืดขนาดนี้ ผู้หญิงที่อาศัยอยู่คนเดียวแบบเธอจึงจำเป็นต้องระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยเป็นธรรมดาทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากคนหลังบานประตู มีเพียงเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกสองสามครั้งหลินซีอินยิ่งเพิ่มความระแวดระวังมากขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนตู้รองเท้าขึ้นมา แล้วเปิดหน้าจอเตรียมพร้อมจะกดโทรออกหาตำรวจทันที“ถ้ายังไม่ยอมพูด ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!”ข้างนอกเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะยอมเปิดปากเอ่ย “ผมเอง เปิดประตู”ที่แท้ก็เป็นเผยมู่เหยี่ยงั้นเหรอ?หลินซีอินคลายความระแวดระวังลง เธอแง้มประตูออกเป็นช่องเล็ก ๆ พลางเอ่ยถามด้วยความฉงน “คุณมาทำไม...”เธอยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค เผยมู่เหยี่ยก็ผลักบานประตูเข้ามาด้านในทันทีหลินซีอินถูกผลักจนต้องถอยหลบไปด้านข้าง พร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “คุณมาทำไมคะ?”เผยมู่เหยี่ยใช้มือข้างหนึ่งปิดประตู ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมมาโอบหมับเข้าที่เอวบางของหลินซีอินในทันใดหลินซีอินเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ทว่าเผยมู่เหยี่ยกลับกดร่างของเธอให้แนบชิดติดกับแผ่นประตูเรียบร้อยแล้วตอนนั้นเองที่หลินซีอินเพิ่งสังเกตเ