Semua Bab ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Bab 51 - Bab 60

หลินซีอินถูกพาขึ้นมายังโถงชั้นสองตอนแรกเธอคิดว่าหลินหลางจะเป็นผู้หญิง แต่พอขึ้นมาถึงชั้นสอง กลับพบชายหนุ่มผมยาวคนหนึ่ง ดูแล้วอายุราว ๆ ยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปี ใบหน้าหล่อเหลาละมุนตา ทว่าแววตาแฝงไว้ด้วยความเศร้าซึมเล็กน้อยดูคล้ายกับพระเอกซีรีส์ไอดอลที่เคยเห็นผ่านตาอย่างมากเขาเป็นคนพูดน้อย หลังจากชวนหลินซีอินคุยไม่กี่คำ ก็ช่วยเลือกชุดราตรีและรองเท้าให้ขั้นตอนสุดท้ายคือการแต่งหน้าทำผม หลินหลางก้มลงมองใบหน้าของหลินซีอินครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “คุณหลินพื้นฐานผิวดีมากเลยนะครับ”พูดจบ เขาจึงหันไปกำชับข้อควรระวังบางอย่างกับช่างแต่งหน้าที่อยู่ข้าง ๆหลินซีอินนึกว่าเขาจะเป็นคนแต่งหน้าให้เธอเองเสียอีก ไม่คิดว่าจะให้คนอื่นทำ หลินหลางเห็นความสงสัยในแววตาของเธอ จึงเอ่ยอธิบาย “ผมมีนัดไว้พอดี เวลามันชนกันน่ะครับ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะคอยดูแลเรื่องลุคของคุณให้เอง อีกอย่างช่างอวี่ฝีมือดีมากครับ”หลินซีอินไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้นัก หลังจากเอ่ยขอบคุณ เธอจึงหลับตาลง ปล่อยให้ช่างเริ่มลงเครื่องสำอางบนใบหน้าผ่านไปราว ๆ ยี่สิบนาที เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่คุ้นเคยดังขึ้นเมื่อลืมตาขึ้นมา

เนื่องจากเรื่องการแต่งงานของเผยมู่เหยี่ยไม่ได้จัดอย่างยิ่งใหญ่อลังการ คนที่รู้จักภรรยาของเขาจึงมีไม่มากนักอีกทั้งโอกาสที่หลินซีอินจะออกงานสังคมก็แทบจะนับครั้งได้ดังนั้น คนในงานที่รู้ฐานะที่แท้จริงของเธอจึงมีน้อยนิดจนนับหัวได้เมื่อพวกผู้หญิงมองเผยมู่เหยี่ย แล้วหันมามองหลินซีอิน สายตาก็ทอแววอิจฉาริษยาอยู่หลายส่วนอย่างอดไม่ได้ใช่ว่าชายหนุ่มที่ประสบความสำเร็จทุกคนจะสูงโปร่ง หล่อเหลา และมีรูปลักษณ์หล่อเกลาปานเทพบุตรเสียเมื่อไหร่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นลุงแก่ ๆ ตัวเตี้ย หัวล้าน อ้วนลงพุงกันทั้งนั้นต่อให้สวมชุดสูทตัดสั่งพิเศษก็ยังดูไร้สง่าราศีอยู่ดีนาน ๆ ทีจะมีคนที่กิริยาท่าทางสง่างาม รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจเทียบกับเผยมู่เหยี่ยที่มีอำนาจอันน่าเกรงขาม และมีออร่าที่สง่างามและมีระดับยิ่งไปกว่านั้น หญิงสาวที่มาร่วมงานเลี้ยงนี้ได้ มีใครบ้างที่ไม่คิดอยากจะมองหาผู้ชายที่เหมาะสม เพื่อแต่งงานเกี่ยวดอง ไม่ก็หาที่พึ่งพาอาศัยไม่อย่างนั้นคงไม่เดินทางมาที่นี่กันหรอกเพราะฉะนั้น สายตาที่พวกเธอใช้มองหลินซีอิน จึงไม่มีทางที่จะเป็นมิตรอย่างแน่นอนเผยมู่เหยี่ยพาหลินซีอินเดินลึกเข้า

“ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ” หลินซีอินยิ้มพลางเอ่ย “เธอยังไม่มีสมองด้วย”“อะไรนะ? เธอกล้าด่าฉันเหรอ?” ชวีจิงโยวโมโหจนแทบอกแตกตาย “เธอพูดใหม่อีกทีซิ!”“ฉันบอกว่าเธอไม่มีสมองไง คนอื่นพูดพล่ามนิดหน่อย ยุยงให้เธอออกหน้าแทน เธอก็เชื่อหมด” หลินซีอินพูด “ต่อให้ฉันจะนินทาอะไรเธอ ฉันก็จะพูดต่อหน้าเธอเท่านั้นแหละ นินทาลับหลังมันจะไปสนุกอะไร ต้องซัดกันซึ่งหน้าสิถึงจะสะใจ”ชวีจิงโยวแค่ยังเยาว์วัย แต่เธอไม่ได้โง่อีกอย่าง เด็กที่เติบโตมาจากตระกูลใหญ่โตจริง ๆ มีหรือจะเป็นพวกซื่อบื้อไร้เดียงสาอย่างที่เห็นเธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “เธอความหมายว่า มีคนตั้งใจปองร้ายเธอ แล้วใช้ฉันเป็นเครื่องมือเหรอ?”หลินซีอินยักคิ้ว “ฉันขอถอนคำพูดเมื่อกี้แล้วกัน เธอเองก็ไม่ได้ไร้สมองขนาดนั้น”ชวีจิงโยวมองหลินซีอินอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เธอนี่ก็น่าสนใจดีเหมือนกันนะ”หลินซีอินเพียงแค่ยิ้มเบา ๆ โดยไม่เอ่ยอะไรชวีจิงโยวยกมือข้างหนึ่งขึ้นเท้าคางพลางมองเธอ “เธอไม่อยากรู้เหรอว่าใครเป็นคนมาเป่าหูฉัน?”หลินซีอินตอบ “ไม่สำคัญหรอก”“ทำไมล่ะ?”“การที่เขาใช้เธอเป็นเครื่องมือ ก็แสดงว่าตัวเขาเองไม่มีปัญญาทำอะไรฉันได้”

ทว่ายังโชคดี ที่เธอใกล้จะหย่าแล้วคิดว่าเผยมู่เหยี่ยคงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ขนาดนั้นทว่าเผยมู่เหยี่ยกลับเดินตรงเข้ามาหาเธอ แล้วหยุดยืนอยู่ข้างกาย และก่อนที่เขาจะพูดอะไร เขาก็เอื้อมมือไปโอบเอวเธอ พร้อมกับดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดส่งผลให้ครึ่งร่างของหลินซีอินแนบชิดกับแผงอกของเขาคนที่มาร่วมงานเลี้ยง ต่างก็เป็นผู้มีหน้ามีตาในสังคมถ้าผู้หญิงไม่ควงแขนชายหนุ่ม ผู้ชายก็มักจะโอบเอวหญิงสาวไว้เบา ๆ เท่านั้นนี่ไม่ใช่ผับบาร์หรือสถานบันเทิงยามราตรีสักหน่อย จะมีใครโอบกอดกันแน่นขนาดนี้หลินซีอินคิดอยากจะเว้นระยะห่างจากเขาออกมาสักนิด แต่ท่อนแขนของเผยมู่เหยี่ยกลับแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ทำให้เธอไม่อาจขยับขยายได้เลยสายตาของฉือเทียนหลินละออกจากช่วงเอวของหลินซีอิน เลื่อนไปตกที่ใบหน้าของเผยมู่เหยี่ย “ประธานเผย สบายดีไหมครับ”“ประธานฉือ” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยเย็นเยือก “เป็นแขกที่หาตัวจับยากจริง ๆ”ฉือเทียนหลินยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น แม้จะดูเป็นท่าทางเลื่อนลอยไร้ระเบียบ แต่ก็ไม่มีใครสามารถมองข้ามออร่าอันทรงพลังบนตัวเขาได้เลยเขายิ้มเล็กน้อย “ผู้คนทั่วโลกต่างดิ้นรนไขว่คว้าเพื่อแสวงหาผลประโยชน์และลา

ลู่เสวี่ยเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฟาดแขนเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง “พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของแก?”หลินซีอินหันไปมองหลินอี้หมิง “พ่อคะ พ่อเองก็สนับสนุนให้จื่อหาวทำธุรกิจเหมือนกันเหรอคะ?”หลินอี้หมิงเอ่ย “เขาอยากจะลองดู พวกเราจะไม่ให้โอกาสเขาเลยสักครั้งได้ยังไงกัน”“จะให้โอกาสเขายังไงคะ?” หลินซีอินพูด “บ้านเรามีฐานะเอื้ออำนวยขนาดนั้นเลยเหรอคะ? พ่อกับแม่คิดจะขายบ้านหรือขายเลือดกันแน่คะ?”“ซีอิน!” หลินอี้หมิงขมวดคิ้ว “ทำไมพูดจาไม่น่าฟังขนาดนี้? นั่นน้องชายแกนะ!”“เขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของหนูจริง ๆ นั่นแหละค่ะ” หลินซีอินพูด “ตั้งแต่วันที่เขาเข้ามาอยู่ในบ้านเรา ในสายตาของพ่อกับแม่ก็มีแต่เขา แล้วหนูที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ล่ะคะ มีความหมายอะไรบ้าง?”ลู่เสวี่ยเหมยรีบดึงมือเธอไว้ “หร่วนหร่วน ลูกอย่าพูดแบบนี้สิจ๊ะ น้องเขาน่าสงสาร พ่อกับแม่ของเขาไม่อยู่แล้ว...”“แม่คะ แม่ไม่ต้องเอาเรื่องพวกนี้มาพูดกับหนูหรอกค่ะ ที่พ่อกับแม่ดีกับเขา หนูไม่เคยมีความเห็นเลยสักครั้ง แต่ว่า การจะดีกับเขามันก็ต้องมีขอบเขตเหมือนกัน เรื่องซื้อบ้านก่อนหน้านี้ก็ทีหนึ่งแล้ว บ้านเราไม่ได้มีกำลังขนาดนั้น ทำไมถึงไม่ยอมรับความจริงกันสักทีคะ?