All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 281 - Chapter 290

386 Chapters

บทที่ 281

ตอนที่เซียวรั่วอีมาปรากฏตัวตรงหน้า หลินซีอินยังคงนั่งอยู่ในรถ เธอขยับตัวไม่ไหว แขนขาอ่อนแรงไปหมด ดวงตาแดงก่ำ เซียวรั่วอีเห็นแล้วปวดใจแทบแย่ เธอประคองเพื่อนลงจากที่นั่งคนขับแล้วพาขึ้นรถของตัวเอง เธอให้หลินซีอินนอนเอนหลังอยู่ที่เบาะหลัง ยังไม่พาไปโรงพยาบาล แต่พากลับไปที่บ้านของตัวเองก่อน เมื่อครู่นี้ทางโทรศัพท์ หลินซีอินเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังแล้ว ถังอี่เซินโทรศัพท์มาบอกหลินซีอินว่าโรงงานเคมีฝั่งนู้นเกิดเรื่องขึ้น ก่อนหน้านี้มีพนักงานคนหนึ่งสะเพร่า เปิดเครื่องจักรทิ้งไว้ตลอดทั้งวัน ซึ่งเครื่องจักรตัวนั้นแผ่รังสีออกมารุนแรงมาก เทียบเท่ากับเครื่องเอกซเรย์ในโรงพยาบาลเลยทีเดียว เวลาป่วยแล้วไปเอกซเรย์ยังใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีหรือแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น แต่เครื่องนั้นกลับถูกเปิดทิ้งไว้เป็นวัน ลองคิดดูสิว่า คนที่อยู่ในห้องเดียวกับเครื่องจักรตัวนั้นในวันนั้น จะได้รับรังสีเข้าไปในร่างกายมากแค่ไหน พอโรงงานเคมีเกิดอุบัติเหตุใหญ่ขนาดนี้ ทุกคนต่างก็ตื่นตระหนก มีคนติดต่อไปหาถังอี่เซิน เขาถึงได้รีบมาบอกหลินซีอิน และวันนั้น หลินซีอินก็ไปที่นั่นด้วย เธอเข้าไปอยู่ในห้องนั้นพั
Read more

บทที่ 282

บางที สวรรค์อาจจะมีเจตนาอื่น เพื่อเปิดทางให้เธอได้ตัดขาดจากเผยมู่เหยี่ยได้อย่างเด็ดขาดเสียที ใช่... ต้องเป็นแบบนี้แน่ ๆอีกอย่าง ถ้าเธอไม่เก็บเด็กคนนี้ไว้ ถึงตอนนั้น... เผยมู่เหยี่ยก็คงไม่มีเหตุผลอะไรมาเหนี่ยวรั้งเธอไว้อีกแล้วใช่ไหม? เขาจะต้องยอมหย่าให้แต่โดยดีแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินซีอินก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน: “อีอี ฉันจะโทรหาเผยมู่เหยี่ย” เซียวรั่วอีสนับสนุน: “โทรเลย! เรื่องนี้ควรให้เขารู้เอาไว้ ไม่อย่างนั้นต่อไปเขาจะหาว่าเธอใจร้าย...” “ไม่” หลินซีอินแย้ง: “ฉันจะไม่บอกเขาว่าลูกได้รับสารกัมมันตรังสีจนต้องจำใจเอาออก ฉันจะบอกแค่ว่า... ฉันไม่ต้องการเด็กคนนี้แล้ว” เซียวรั่วอีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจเจตนาของเพื่อนอย่างรวดเร็ว: “ถ้าพูดแบบนั้น เขาจะยอมหย่างั้นเหรอ?” หลินซีอินพยักหน้า: “น่าจะเป็นแบบนั้น” เซียวรั่วอีลุกขึ้นยืน: “งั้นเธอโทรเถอะ ฉันออกไปข้างนอกก่อนนะ” หลินซีอินกดโทรออกหาเผยมู่เหยี่ยอย่างรวดเร็ว สัญญาณดังเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็กดรับทันที น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยที่ดังผ่านโทรศัพท์ฟังดูทุ้มต่ำกว่าปกติ: “หร่วนหร่วน” หลินซีอินคิดในใจ หากเป็นช่วงที่
Read more

บทที่ 283

“หร่วนหร่วน เผยมู่เหยี่ยมาแล้วนะ” หลินซีอินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้น: “ฉันจะออกไปคุยกับเขาเอง” เซียวรั่วอีอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปประคองเธอไว้ หลินซีอินฝืนยิ้มบาง ๆ: “อีอี ฉันไม่เป็นไรหรอก” เซียวรั่วอียังคงอยู่ในห้องนอนแขก ไม่ได้ตามออกไป ทันทีที่หลินซีอินก้าวพ้นประตูห้อง เธอก็เห็นเผยมู่เหยี่ยยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า ร่างของชายหนุ่มยังคงสูงใหญ่ ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายอ้างว้างเดียวดายออกมา เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เขาก็ช้อนตาขึ้นมอง นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสนทรมาน เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า: “ทำไมล่ะ…”หลินซีอินเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตาเขา: “คุณยังจะมาทำไมอีก ฉันตัดสินใจไปแล้ว” เผยมู่เหยี่ยจ้องมองเธอ ไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่ปฏิกิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ บนใบหน้าของหญิงสาว: “คุณใจจืดใจดำได้ขนาดนี้เชียวหรือ…” “ใช่” น้ำเสียงของหลินซีอินราบเรียบไร้ระลอกคลื่น: “คุณไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ฉันตัดสินใจไปแล้วจริง ๆ” “เรื่องหย่า คุณก็ไม่ยอมให้ผมปริปากพูด ตอนนี้เรื่องลูก คุณก็ยังจะทำตามอำเภอใจอีก หลินซีอิน... ผมไม่ใช่พ่อของเด็กหรือไง ผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินความเป็นความตายขอ
Read more

บทที่ 284

เผยมู่เหยี่ยถูกปิดประตูใส่หน้าทั้งที่ยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ เขาไม่อาจหาคำใดมาอธิบายความเจ็บปวดในใจได้เลย ราวกับมีใครมาคว้านชิ้นเนื้อหลุดออกจากร่างเขาทั้งเป็น... มันเจ็บปวดเจียนตายเช่นนั้น หลินซีอิน... ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำถึงเพียงนี้? เธอเกลียดชังเขามากถึงขั้นนั้นเชียวหรือ? แค่หย่าขาดจากกันยังไม่พอ แต่ยังยืนกรานที่จะเอาลูกออกให้ได้ นั่นก็เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอเหมือนกันนะ! เผยมู่เหยี่ยยืนหยัดอยู่ที่เดิมด้วยความรวดร้าวทรมาน รู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น เขาเอนกายพิงกำแพง ค่อย ๆ หลับตาลง ทุกลมหายใจเข้าออกล้วนเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่บีบรัด ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปเนิ่นนานเพียงใด เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขากดรับสาย ยกขึ้นแนบหู โดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใด เสียงของลู่จั่วฝานดังมาจากปลายสาย: “มู่เหยี่ย? อยู่ไหนเนี่ย? ไม่กี่วันก่อนนายบ่นว่ายุ่ง วันนี้พอจะมีเวลาไหม ออกมาดื่มกันหน่อยสิ!”ริมฝีปากของเผยมู่เหยี่ยขยับเบา ๆ ก่อนจะตระหนักได้ว่าร่างกายของเขาแข็งทื่อไปหมดแล้ว เขาเค้นเสียงตอบกลับไปอย่างยากลำบาก: “นายอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา” น้ำเสียงนั้นท
Read more

บทที่ 285

เผยมู่เหยี่ยจำไม่ได้เลยว่าตัวเองดื่มไปมากแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นลู่จั่วฝานที่ต้องแบกเขากลับไป วันรุ่งขึ้นตอนที่ตื่นมา อาการปวดหัวเล่นงานเผยมู่เหยี่ยจนแทบระเบิด แต่ทันทีที่ลืมตาขึ้น คำพูดของหลินซีอินก็ดังก้องอยู่ในหัว ราวกับมีดที่กรีดลึกลงกลางใจเขา เขารีบจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งตรงไปยังที่พักของเซียวรั่วอีทันที ทางด้านฮั่วเซียนหยางที่นัดแนะกับทางโรงพยาบาลไว้เรียบร้อยแล้ว ก็ขับรถมารับพวกเธอตั้งแต่เช้าตรู่ เซียวรั่วอีไม่ได้บอกเขาถึงสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้หลินซีอินตัดสินใจยุติการตั้งครรภ์ แต่ฮั่วเซียนหยางก็ไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ หลินซีอินกำลังจะหย่ากับเผยมู่เหยี่ยแต่กลับมาตั้งท้อง ขืนปล่อยให้เด็กเกิดมาก็คงมีแต่ปัญหาเปล่า ๆ เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว ย่อมไม่มีทางเหมือนกับเด็กที่มาจากครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมอยู่แล้วอีกอย่าง ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเผยก็คงไม่ยอมให้หลินซีอินพาเด็กไปเลี้ยงดูเองง่าย ๆ แน่ ก่อนหน้านี้เขายังเคยคิดอยู่เลยว่าเรื่องพวกนี้หลินซีอินได้คิดเผื่อเอาไว้บ้างหรือเปล่า แต่ไม่นึกเลยว่า จู่ ๆ จะได้รับข่าวเรื่องที่เธอตัดส
Read more

บทที่ 286

หลินซีอินพยักหน้า เมื่อเซียวรั่วอีมองเห็นดวงตาที่แดงก่ำของเธอ ก็รู้ทันทีว่าเมื่อคืนเจ้าตัวคงแอบร้องไห้อย่างหนักมาแน่ ๆ “หร่วนหร่วน…”เธอสวมกอดเพื่อนรักเอาไว้ “ฉันไม่เป็นไร” หลินซีอินเอ่ยปาก: “อีอี ฉันไหว” “ต่อไป…” เซียวรั่วอีอยากจะบอกเหลือเกินว่า ต่อไปเดี๋ยวก็มีใหม่ได้ แต่หลินซีอินกำลังจะหย่าขาดกับเผยมู่เหยี่ยในอีกไม่ช้า ถึงในอนาคตเธอจะมีลูอีก ก็ไม่มีทางเป็นลูกของเผยมู่เหยี่ยได้อยู่ดี สรุปก็คือ... เด็กคนนี้น่าเสียดายเหลือเกิน เซียวรั่วอีประคองหลินซีอินเดินลงมาข้างล่าง แล้วขึ้นรถของฮั่วเซียนหยางไป ตอนที่เผยมู่เหยี่ยตามมาถึง พวกเธอก็ออกไปกันหมดแล้ว เขาเคาะประตูแต่ไม่มีใครมาเปิด จึงโทรหาเซียวรั่วอี ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่รับสายเช่นกัน เผยมู่เหยี่ยกำโทรศัพท์ในมือแน่น ชั่วขณะนั้น... หัวใจของเขาปวดร้าวราวกับถูกมีดกรีดแทง ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฮั่วเซียนหยางจอดรถเทียบสนิท เซียวรั่วอีและหลินซีอินก้าวลงจากรถ ด้วยความที่ยังไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก ฮั่วเซียนหยางจึงเอ่ยขึ้นว่า: “ผมรออยู่ข้างนอกนะครับ วางใจเถอะ ข้างในผมจัดการไว้ให้เรียบร้อยหมดแล้ว” หลินซีอินตอบ: “ขอบคุณค่ะ” เซียวรั
Read more

บทที่ 287

หลินซีอินไม่ได้ชอบสภาพอากาศของต่างประเทศเท่าไหร่นัก แต่พอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาเกือบสามปี เธอก็เริ่มชินกับมันแล้ว เช้าวันนี้ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา ดวงอาทิตย์ก็ลอยเด่นอยู่กลางฟ้าแล้ว อุณหภูมิที่สูงแตะสี่สิบองศาทำให้พานหมดอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น “หม่ามี้!” เจ้าตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบกำลังก้าวขาสั้น ๆ วิ่งเตาะแตะเข้ามาหาหลินซีอิน หัวใจของเธออ่อนยวบลงในทันที หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ แล้วรวบร่างเล็กนั้นเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน “หลินโย่วสิง” วัยสองขวบครึ่งหอมแก้มหลินซีอินฟอดใหญ่ หลินซีอินจึงหอมแก้มลูกชายกลับไปเช่นกัน “แม่ทูนหัว... วิดีโอ...” แกยังออกเสียงไม่ค่อยชัดนัก และยังพูดประโยคยาว ๆ ไม่ได้ แต่หลินซีอินก็เข้าใจความหมายของลูกในทันที เพราะเมื่อคืนก่อนเข้านอน เธอสัญญากับเจ้าตัวเล็กเอาไว้ว่าวันนี้จะวิดีโอคอลหาเซียวรั่วอี“อีอี” หลังจากกดรับสายวิดีโอคอล หลินซีอินก็เอ่ยทักทายคนปลายสาย เซียวรั่วอีเพิ่งจะทานมื้อค่ำเสร็จ เธอนั่งพิงโซฟาด้วยท่าทีเกียจคร้าน: “หลบไปเลย ฉันจะดูลูกชายทูนหัวของฉัน” หลินโย่วสิงพยายามชะโงกหน้าเล็ก ๆ เข้ามาใกล้หน้าจอ พลางส่งเส
Read more

บทที่ 288

ด้วยเหตุนี้เครื่องหน้าของเขาจึงดูจิ้มลิ้มหมดจด ถึงจะเป็นเด็กผู้ชาย แต่กลับดูน่ารักน่าชังราวกับตุ๊กตาฝรั่งก็ไม่ปาน อย่าว่าแต่หลินซีอินเลย แม้แต่เซียวรั่วอีก็ยังหลงรักและเอ็นดูเขาจนสุดหัวใจ ก็เจ้าหนูทั้งหน้าตาจิ้มลิ้ม พูดจาเสียงเล็กเสียงน้อย แถมยังมีนิสัยนุ่มนิ่มน่าเอ็นดูขนาดนี้ ใครเห็นแล้วจะไม่ตกหลุมรักบ้างล่ะ? อย่าว่าแต่หลินซีอินกับเซียวรั่วอีเลย แม้แต่เพื่อนร่วมงานของหลินซีอินก็ยังยกให้ หลินโย่วสิงเป็นลูกรักของออฟฟิศกันทั้งนั้น และยังมีอีกคนหนึ่ง... ฉือเทียนหลิน หลังจากที่หลินซีอินย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ตอนที่เธอคลอดลูก เซียวรั่วอีก็บินไปอยู่เป็นเพื่อนเธอนานถึงครึ่งปี หลังจากนั้นพอมีเวลาว่าง เธอก็จะแวะมาพักด้วยครั้งละสองสามวัน แต่สำหรับฉือเทียนหลินนั้นเรียกได้ว่ามาประจำชนิดที่ฝนตกฟ้าร้องก็ไม่หวั่น เขาต้องบินมาขลุกอยู่ด้วยสัปดาห์ละสองวันเสมอ พอรู้ว่าเซียวรั่วอีเป็นแม่ทูนหัวของหลินโย่วสิง เขาก็เบ้ปากอย่างไม่หยี่ระ ก่อนจะเรียกร้องขอเป็นพ่อทูนหัวของเด็กชายบ้าง ตอนนั้นเซียวรั่วอีก็อยู่ด้วย เธอเท้าสะเอวมองเขาแล้วแหวใส่เสียงดุ: “ไม่ได้! ฉันเป็นแม่ทูนหัว! ต่อไปสามีของฉันถึงจ
Read more

บทที่ 289

หญิงสาวยังคงทอประกายความอ่อนโยนและกลิ่นอายของความเป็นแม่ออกมาอย่างเด่นชัด ความสวยของเธอโดดเด่นเสียจนแทบจะเปล่งประกายได้ ผู้คนทุกเพศทุกวัยที่เดินผ่านไปมา ล้วนอดไม่ได้ที่จะหยุดสายตาไว้ที่เธอ เซียวรั่วอีทนไม่ไหวจนต้องอ้าแขนสวมกอดเธอเอาไว้: “หร่วนหร่วน ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ!”จากนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นฉือเทียนหลินที่เดินตามหลังหลินซีอินมา รวมถึงหลินโย่วสิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วย “หลานรัก!” เซียวรั่วอียื่นมือออกไปหา: “คิดถึงแม่ทูนหัวคนนี้ไหมครับ!” หลินโย่วสิงที่เพิ่งลงจากเครื่องบินยังมีท่าทีงัวเงียอยู่บ้าง เด็กน้อยยื่นมือไปโอบคอเซียวรั่วอี พร้อมกับเรียกแม่ทูนหัวด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ไร้เดียงสา พอเซียวรั่วอีอุ้มเขาไว้ได้ก็ไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป เธอหมุนตัวเดินนำออกไปทันที พลางโอ๋เด็กน้อยไปตลอดทาง ฉือเทียนหลินรับกระเป๋าเดินทางจากมือหลินซีอินมาเข็นให้ ซ้ำยังเอื้อมไปหยิบเป้สะพายหลังของเธอมาถือไว้อีก “ฉันถือเองได้…” ทว่าหลินซีอินยังพูดไม่ทันจบ ฉือเทียนหลินก็ดึงดันแย่งกระเป๋าไปถือไว้เองเสียแล้ว ก่อนกลับประเทศ หลินซีอินได้ไหว้วานให้เซียวรั่วอีช่วยมองหาบ้านที่เหมาะสมไว้ให้ ต
Read more

บทที่ 290

“เกิดอะไรขึ้น?” เซียวรั่วอีเริ่มนั่งไม่ติด: “ฉือเทียนหลินเป็นอะไรไปน่ะ!” หลินซีอินรีบร้อนถามขึ้น: “ประธานฉือ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ?” เธอลุกพรวดเดินออกไปข้างนอก เซียวรั่วอีรีบตามไปติด ๆ ส่วนฮั่วเซียนหยางเองก็นั่งไม่ติดเช่นกัน ทั้งสามคนทยอยเดินออกจากห้องส่วนตัว ทางด้านฉือเทียนหลิน เขารู้สึกว่าตัวเองซวยชะมัด เดิมทีเขาอุ้มหลินโย่วสิงดูปลาอยู่ดี ๆ แต่แป๊บเดียวเจ้าหนูก็บอกว่าปวดฉี่ เขาเลยอุ้มเด็กน้อยไปเข้าห้องน้ำ พอจัดการธุระให้เจ้าหนูเสร็จ ตัวเองก็กะจะทำธุระส่วนตัวบ้าง เขาวางหลินโย่วสิงให้อยู่ในระยะสายตา ห่างจากโถปัสสาวะที่เขายืนอยู่แค่ไม่กี่ก้าว ผลปรากฏว่าแค่ก้มลงปลดเข็มขัด พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที หลินโย่วสิงก็หายตัวไปแล้ว ทำเอาฉือเทียนหลินสะดุ้งโหยง รีบดึงกางเกงขึ้นแล้ววิ่งตามออกไปทันที พอพ้นประตูออกมาก็เห็นหลินโย่วสิงกำลังร้องไห้จ้า จังหวะนั้นเองสายจากหลินซีอินก็โทรเข้ามาพอดี ที่จริงหลินโย่วสิงก็ยืนรออยู่เงียบ ๆ แต่ด้วยความที่ดวงตากลมโตมองนู่นมองนี่ไปเรื่อย จนไปสะดุดเข้ากับชายกระโปรงตัวหนึ่งที่ดูคล้ายของหม่ามี้ เจ้าหนูก็เลยยืนรอต่อไปไม่ไหว พอวิ่งตามออกไป ก็เห็นชายกระ
Read more
PREV
1
...
2728293031
...
39
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status