บททั้งหมดของ ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: บทที่ 291 - บทที่ 300

400

บทที่ 291

ฮั่วเซียนหยางรีบชิงพูดขึ้นมาว่า: “อย่ามาถามผมนะ! ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น! ไปล่ะ!” พูดจบเขาก็ก้าวฉับ ๆ เดินออกไปทันที เยว่หลินเจ๋อยืนอึ้งอยู่กับที่ รู้สึกเพียงว่าโลกใบนี้มันช่างเหนือจริงเสียเหลือเกิน จะว่าไปแล้ว เขาก็ไม่ได้เจอหลินซีอินมาตั้งสามปีแล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นดึงสติของเยว่หลินเจ๋อกลับมา เขากดรับสาย: “ครับ ประธานเผย... ได้ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ฮั่วเซียนหยางกลับเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัว ฉือเทียนหลินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ฮั่วเซียนหยางเพียงแค่ส่ายหน้าแล้วทรุดตัวลงนั่ง ทางด้านเจ้าตัวเล็กที่ล้มก้นจ้ำเบ้าเมื่อครู่นี้ยังร้องเจ็บแทบแย่ แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว พอเห็นของอร่อยก็ลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปจนหมดสิ้น เซียวรั่วอีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเตือนหลินซีอิน: “หร่วนหร่วน คนที่โยวโยวบังเอิญเจอเมื่อกี้คือเยว่หลินเจ๋อนะ”หลินซีอินชะงักไป: “ผู้ช่วยพิเศษ... เยว่เหรอ?” “เขาแหละ” ฉือเทียนหลินตักน้ำซุปใส่ชามให้โยวโยว: “แต่ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก ยังไงเธอกับเผยมู่เหยี่ยก็หย่ากันตั้งนานแล้ว วันนี้แค่บังเอิญเจอ วันหลังคงไม่เจอแล้วล่ะ” “ใช่” หลินซีอินเอ่ยต
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 292

“ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยถาม: “มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” เยว่หลินเจ๋อไม่ลังเลอีกต่อไป ในที่สุดก็เอ่ยปาก: “ประธานเผยครับ ตอนที่ไปทานข้าวเมื่อครู่ ผมบังเอิญเจอคุณนาย... ไม่สิ ผมบังเอิญเจอคุณหลินซีอินครับ” รูม่านตาของเผยมู่เหยี่ยหดวูบลงฉับพลัน: “ว่าไงนะ?” เขาถึงกับคิดว่าตัวเองหูฝาดไป ชื่อสามพยางค์นี้... น่าจะปรากฏอยู่แค่ในความฝันของเขาเท่านั้น “หลินซีอินงั้นเหรอ?” เขาเอ่ยทวนชื่อนั้นอย่างยากลำบาก: “คุณ... เจอเธอเหรอ?” “เจอครับ” เยว่หลินเจ๋อลังเลอีกครั้ง ทว่าสุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูดชื่อของฉือเทียนหลินออกมา: “เธอไปทานข้าวที่นั่นเหมือนกันครับ” เยว่หลินเจ๋อรออยู่ครู่หนึ่ง ทว่าเผยมู่เหยี่ยกลับเอาแต่เงียบ เขาเหลือบมองเจ้านาย ใบหน้าของเผยมู่เหยี่ยยังคงราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับว่าชื่อนี้... ผู้หญิงคนนี้... ไม่สามารถสร้างความสั่นคลอนใด ๆ ในใจเขาได้อีกแล้ว ขณะที่เยว่หลินเจ๋อกำลังจะหันตัวกลับ... เผยมู่เหยี่ยก็เอ่ยขึ้นมา: “ไปสืบดูหน่อย ตอนนี้เธอ...” เยว่หลินเจ๋อกำลังจะขานรับคำว่า “ครับ” ตามความเคยชิน แต่เผยมู่เหยี่ยกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อนว่า: “ช่างเถอะ” ช่าง
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 293

คนที่ขนาดจี้หมิงถังยังยอมเรียกว่าระดับปรมาจารย์ได้ ย่อมต้องเก่งกาจไม่ธรรมดาแน่ ๆ หลินซีอินโทรศัพท์หาป้าจ้าวที่บ้าน พอรู้ว่าหลินโย่วสิงไม่มีไข้ เธอถึงได้วางใจ มื้อค่ำถูกจัดขึ้นที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองไห่เฉิง หลินซีอินไม่คาดคิดเลยว่าจะได้บังเอิญเจอเผยมู่เหยี่ยที่นี่ ระหว่างมื้ออาหาร เธอได้พบกับปรมาจารย์ด้านเคมีและฟิสิกส์หลายท่านสมคำร่ำลือ มีอยู่สองท่านที่เป็นถึงบุคคลระดับที่ปรากฏชื่ออยู่ในหนังสือเรียนเลยทีเดียว สมัยนี้ใคร ๆ ก็ชอบติ่งกันทั้งนั้น เพียงแต่บางคนติ่งดาราในวงการบันเทิง ขณะที่บางคนติ่งไอดอลในสายวิชาชีพของตัวเอง หลินซีอินชื่นชอบอาจารย์ท่านหนึ่งในนั้นเป็นพิเศษ อันที่จริง จุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอเลือกเรียนสาขานี้ ก็เป็นเพราะความบังเอิญที่ได้ดูคลิปวิดีโอการสอนของอาจารย์ท่านนี้นั่นเอง พอตอนนี้ได้มานั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกับอาจารย์ หลินซีอินจึงตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ทว่าเธอก็ซ่อนความรู้สึกเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน แม้ในใจจะเต้นโครมคราม แต่สีหน้ากลับดูไม่ออกว่าตื่นเต้นเท่าไหร่นัก จะมีก็เพียงดวงตาคู่สวยที่เปล่งประกายวิบวับซึ่งปิดบังความดีใจเอาไว้ไม่มิด จ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 294

แต่ใครจะคาดคิดว่ากลางดึก หลินซีอินจะถูกคุณป้าแม่บ้านปลุกให้ตื่น “โยวโยวตัวร้อนจี๋เลยค่ะ!”สิ่งที่หลินซีอินกลัวที่สุดเกิดขึ้นแล้ว กลางค่ำกลางคืนแบบนี้ เธออุ้มลูกไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดด้วยความร้อนรน โชคดีที่ก่อนหน้านี้เธอเคยสำรวจโรงพยาบาลแถวหมู่บ้านเอาไว้บ้าง ห่างจากบ้านไปไม่ไกลนักก็มีโรงพยาบาลอยู่แห่งหนึ่ง ทั้งลงทะเบียนฉุกเฉินกลางดึก ตรวจอาการ สั่งยา และจ่ายเงิน กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพก็ปาเข้าไปตีสามกว่าแล้ว ไข้ของเจ้าหนูตัวน้อยลดลงแล้ว พวงแก้มยังคงแดงระเรื่อ ทว่าในที่สุดก็หลับสนิทเสียที หลินซีอินเอนกายลงนอนข้างเตียงทั้งชุดเดิม ไม่กล้าแม้แต่จะหลับตาลง โชคดีที่โปรเจกต์งานเพิ่งปิดจ๊อบไป ตอนนี้เธอจึงไม่ต้องไปทำงาน ไม่อย่างนั้นคงได้วุ่นวายจนหัวหมุนแน่ หลังจากจัดการธุระที่โรงพยาบาลเรียบร้อย หลินซีอินก็ให้คุณป้าแม่บ้านกลับไปพักผ่อน อายุอานามของแกก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ต้องมาอดหลับอดนอนวุ่นวายมาทั้งคืน เกรงว่าร่างกายจะรับไม่ไหวเอาได้ ทว่าเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น คุณป้าก็มาถึงพร้อมกับอาหารเช้าที่ทำมาจากบ้าน มีทั้งข้าวต้มและกับข้าวอีกสองอย่าง หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ หลิ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 295

ดังนั้น ตอนที่เผยอวิ๋นชิงขอถอนหมั้น เธอจึงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล คิดไม่ถึงว่าหลังจากนั้นถึงเพิ่งรู้ตัวว่า ท่าทีที่เผยมู่เหยี่ยมีต่อเธอมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ในเวลานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเผยอวิ๋นชิงก็ไม่อาจหวนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว ส่วนเผยมู่เหยี่ย เธอก็ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้พบหน้า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหมิงชิงหว่านร้อนใจมากแค่ไหน แต่เธอก็ยังคงเชื่อมั่นมาตลอดว่าตัวเองยังมีโอกาส ทว่าวันนี้ พอได้มาเจอหลินซีอินที่ไม่ได้พบหน้ากันมาถึงสามปีเต็ม เดิมทีเธอคิดว่าผู้หญิงที่ทิ้งเผยมู่เหยี่ยไปจะต้องมีชีวิตที่ตกต่ำและน่าสมเพชแน่ ๆ แต่ทำไมยัยนี่ถึงได้สวยขึ้นขนาดนี้! ไปทำศัลยกรรมมาหรือเปล่าเนี่ย? หมิงชิงหว่านคิดอะไรก็โพล่งถามออกไปอย่างนั้น: “หลินซีอิน นี่เธอไปทำศัลยกรรมมาใช่ไหม?” หลินซีอินมองเธอด้วยสายตาขบขัน: “ประสาทป่ะเนี่ย!” พูดจบหลินซีอินก็คร้านจะเสวนาต่อให้เปลืองน้ำลาย เธอหันหลังเตรียมเดินหนีไปทันที แต่หมิงชิงหว่านกลับเดินตามตื๊อไม่เลิก: “หลินซีอิน ตอบคำถามฉันมานะ! เธอไปศัลยกรรมมาใช่ไหม หรือว่าไปเข้าคอร์สทำหน้าอะไรมา?” หลินซีอินไม่อยากแม้แต่จะปรายตามอง แต่ลึก
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 296

หลินซีอินรับใบผลตรวจแล้วกลับไปพบหมออีกครั้ง จากนั้นจึงทำเรื่องแอดมิทที่แผนกฉุกเฉินแล้วย้ายไปยังแผนกกุมารเวชกรรม แม้จะไม่ได้เป็นปอดอักเสบ แต่หมอก็ยังแนะนำให้นอนดูอาการที่โรงพยาบาลสักสองสามวัน เมื่อจัดการเรื่องห้องพักในแผนกเด็กเรียบร้อยแล้ว หลินซีอินก็บอกให้ป้าจ้าวกลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อน แล้วค่อยกลับมาอีกทีตอนเอาข้าวเที่ยงมาส่ง เจ้าตัวเล็กตื่นขึ้นมากินข้าวเช้าเรียบร้อย ตอนนี้ดูมีเรี่ยวมีแรงขึ้นไม่น้อย เซียวรั่วอีโทรศัพท์มาหาพลางถามว่า: “ฉันอยู่ห้างนะ เธอช่วยถามลูกทูนหัวของฉันหน่อยสิว่าอยากได้รถแม็คโครสีแดงหรือสีเหลือง” หลินโย่วสิงอยากได้รถแม็คโครของเล่นมาตั้งนานแล้ว แต่หลินซีอินยังไม่ยอมซื้อให้ พอเธอกลับมาอยู่ประเทศปุ๊บ เซียวรั่วอีก็รีบทำตามใจลูกทูนหัวทันที หลินซีอินถอนหายใจเฮือกหนึ่ง: “อีอี เธอจะสปอยล์เขาจนเสียคนแล้วนะ” “ก็ลูกทูนหัวของฉันนี่ ฉันเต็มใจ” เซียวรั่วอีจับสายโทรศัพท์แน่น: “เร็วเข้า จะเอาสีไหน ไม่อย่างนั้นฉันจะเหมาทั้งสองสีเลยนะ” หลินซีอินได้แต่ตอบกลับไปว่า: “ลูกทูนหัวของเธอตอนนี้กำลังให้น้ำเกลืออยู่น่ะสิ” เซียวรั่วอีตกใจตื่น: “อ้าว เป็นอะไรไปล่ะ” “เป็นหวั
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 297

เพราะฮั่วเซียนหยางเป็นคนดีมากจริง ๆ ไม่ว่าจะในฐานะแฟนหรือว่าที่สามีในอนาคต แต่เซียวรั่วอีก็ไม่ยอมให้สถานะที่ชัดเจนกับเขาสักที หลินซีอินถอนหายใจ: “เรื่องนี้อีอีดื้อดึงมาก ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอถามเธอก็ไม่ยอมบอก” “ความผิดของผมเองครับ” ฮั่วเซียนหยางเอ่ย: “ตอนนั้นผมเป็นคนทำผิดต่อเธอ” หลินซีอินรีบพูดขึ้น: “เรื่องที่ผ่านไปแล้ว ถ้าคุณไม่อยากพูดถึงก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่รู้สึกว่าอดีตก็คืออดีต ถึงตอนนั้นคุณจะทำผิดพลาดไป แต่ตอนนี้คุณก็รู้ตัวแล้ว แถมหลายปีมานี้ก็พยายามชดเชยมาตลอด อีอีควรจะให้โอกาสคุณสักครั้งสิคะ” ทว่าฮั่วเซียนหยางกลับออกรับแทนเซียวรั่วอี: “ตอนนั้นผมทำเกินไปจริง ๆ ครับ” หลินซีอินยังอยากจะซักไซ้ต่อ แต่ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกเปิดออกกะทันหัน เซียวรั่วอียึดลูกบิดประตูไว้พลางหรี่ตามองทั้งสองคน: “พวกคุณคุยอะไรกันอยู่ ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ แอบนินทาฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย” หลินซีอินเดินเข้าไปทุบไหล่เพื่อนเบา ๆ หนึ่งที: “ใช่สิ นินทาว่าเธอมันเอาแต่ใจ ดื้อรั้นแถมยังไร้เหตุผล ฉันเลยยุให้ทนายฮั่วเทเธอซะเลย” ฮั่วเซียนหยางรีบแทรก: “คุณซีอินอย่าทำผมซวยสิครับ” หลินซีอินหัวเราะ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 298

“เธอก็พูดถูกนะ” เซียวรั่วอีเอ่ย: “ฉันเคยบอกเขาแล้วว่าถ้าเขาไม่เต็มใจ จะจบความสัมพันธ์นี้ลงเมื่อไหร่ก็ได้” เซียวรั่วอีพูดต่อ: “ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมมีความต้องการเป็นธรรมดา แค่บังเอิญว่าเขาตอบสนองเรื่องนี้ได้พอดี ต่อให้ไม่ใช่เขา ก็ต้องเป็นคนอื่นอยู่ดี” หลินซีอินไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของเซียวรั่วอีนัก แต่เธอก็เคารพการตัดสินใจของเพื่อน ทว่าเธอก็อดถามไม่ได้: “ตกลงว่าฮั่วเซียนหยางไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรนักหนา เธอถึงต้องทำกับเขาแบบนี้? หรือว่าเมื่อก่อนตอนที่คบกับเธอ เขานอกใจงั้นเหรอ?” เซียวรั่วอีหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยปาก: “บอกตามตรงนะ ความจริงมันก็ไม่ได้มีอะไรหรอก” มันเป็นเรื่องราวที่ค่อนข้างจะน้ำเน่าอยู่สักหน่อย สมัยมัธยม เซียวรั่วอีไม่ได้ดูโดดเด่นสะดุดตาเหมือนตอนนี้เลย ตอนนั้นเธอชอบออกไปเล่นซนจนตัวดำเมี่ยม ตัดผมสั้นกุดเหมือนทอมบอย รูปร่างก็ผอมแห้ง ส่วนฮั่วเซียนหยางเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมข้าง ๆ เซียวรั่วอีไปมีเรื่องกับเด็กผู้หญิงโรงเรียนนั้นจนเกือบจะลงไม้ลงมือกัน แต่ก็จับพลัดจับผลูทำให้ได้รู้จักกับฮั่วเซียนหยาง จากนั้น... ฮั่วเซียนหยางก็เริ่มตามจีบเซียวรั่วอี ตอนนั้น
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 299

ตอนที่คลอดลูก หลินซีอินไม่ได้ร้องไห้เลยสักนิด เธอรู้สึกขอบคุณอยู่เสมอ ตอนที่ตั้งครรภ์หลินโย่วสิง เจ้าหนูนี่ว่านอนสอนง่ายมาก เธอไม่มีอาการแพ้ท้องหรืออาการไม่สบายตัวใด ๆ เลย ก่อนหน้านี้เซียวรั่วอีเคยเป็นกังวลว่าเธอไปอยู่ต่างประเทศแล้วจะรู้สึกไม่สบายตัว อาการต่าง ๆ ในช่วงไตรมาสสุดท้ายของการตั้งครรภ์ ไม่ว่าจะปวดหลัง ตัวบวม หรือตะคริวที่น่อง... เธอไม่เป็นเลยสักอย่าง เด็กคนนี้ราวกับเกิดมาเพื่อทดแทนบุญคุณ แม้แต่ตอนคลอดก็ยังผ่านไปได้อย่างราบรื่น ดังนั้น เธอจึงหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายน้ำ แค่เฉพาะวินาทีแรกที่ได้เห็นหน้าลูกหลังคลอดเท่านั้น หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลย การเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวนั้นลำบากไหม? ต่อให้หลินซีอินจะไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง แต่พูดกันตามตรง ชีวิตของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวนั้นไม่ง่ายเลยจริง ๆ เธอต้องรับผิดชอบเรื่องการศึกษาของลูกเพียงลำพัง ต้องคอยกังวลเรื่องสุขภาพจิตของเด็กอยู่ตลอดเวลา แถมยังต้องคอยรับมือกับคำถามจากคนอื่นเวลาออกไปข้างนอก ว่าพ่อของเด็กไปไหน ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบคือการมีพ่อ มีแม่ และมีลูก แต่ครอบครัวของเธอนั้นเว้าแหว่ง โชคดีที่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 300

หากก่อนหน้านี้หลินซีอินยังเคยนึกสงสารฮั่วเซียนหยางอยู่บ้าง ทว่าตอนนี้ หลังจากที่ได้รับรู้เรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ เธอรู้สึกปวดใจแทนเซียวรั่วอีเท่านั้น ส่วนฮั่วเซียนหยางน่ะเหรอ... เขาสมควรโดนแล้วล่ะ หลินซีอินหาเวลาปลีกตัวโทรกลับไปหาฮั่วเซียนหยางจนได้ เธอบอกว่า: “ขอโทษด้วยนะคะ ทนายฮั่ว ฉันคงช่วยคุณไม่ได้แล้ว” น้ำเสียงของฮั่วเซียนหยางไม่ได้ฟังดูผิดหวังอะไรนัก: “ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ผมก็แค่อยากลองดิ้นรนดูเป็นครั้งสุดท้าย ทั้งที่รู้ว่าไม่มีหวัง เดิมทีก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากอยู่แล้ว” หลินซีอินไม่อยากพูดอะไรกับเขาให้มากความ แต่สุดท้ายก็อดรนทนไม่ไหว: “ทนายฮั่ว เรื่องนั้นที่คุณทำ...มันเกินไปจริง ๆ ค่ะ คุณอย่าโทษที่อีอีไม่ยอมให้อภัยคุณเลยนะคะ ความจริงแล้วเธอเป็นคนใจอ่อนมาก…” ฮั่วเซียนหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับมา: “คุณรู้แล้วเหรอ? อีอี...เล่าให้คุณฟังแล้วงั้นสิ?” อันที่จริงฮั่วเซียนหยางอยากจะเล่าเรื่องนี้ให้หลินซีอินฟังตั้งหลายครั้งแล้ว เขาอยากสารภาพผิด อยากกอบกู้ความสัมพันธ์ให้กลับคืนมา หลินซีอินเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเซียวรั่วอี เขาจึงอยากให้เธอช่วยพูดให้ แต่เขาก็รู้
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
2829303132
...
40
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status