ฮั่วเซียนหยางรีบชิงพูดขึ้นมาว่า: “อย่ามาถามผมนะ! ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น! ไปล่ะ!” พูดจบเขาก็ก้าวฉับ ๆ เดินออกไปทันที เยว่หลินเจ๋อยืนอึ้งอยู่กับที่ รู้สึกเพียงว่าโลกใบนี้มันช่างเหนือจริงเสียเหลือเกิน จะว่าไปแล้ว เขาก็ไม่ได้เจอหลินซีอินมาตั้งสามปีแล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นดึงสติของเยว่หลินเจ๋อกลับมา เขากดรับสาย: “ครับ ประธานเผย... ได้ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ฮั่วเซียนหยางกลับเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัว ฉือเทียนหลินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ฮั่วเซียนหยางเพียงแค่ส่ายหน้าแล้วทรุดตัวลงนั่ง ทางด้านเจ้าตัวเล็กที่ล้มก้นจ้ำเบ้าเมื่อครู่นี้ยังร้องเจ็บแทบแย่ แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว พอเห็นของอร่อยก็ลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปจนหมดสิ้น เซียวรั่วอีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเตือนหลินซีอิน: “หร่วนหร่วน คนที่โยวโยวบังเอิญเจอเมื่อกี้คือเยว่หลินเจ๋อนะ”หลินซีอินชะงักไป: “ผู้ช่วยพิเศษ... เยว่เหรอ?” “เขาแหละ” ฉือเทียนหลินตักน้ำซุปใส่ชามให้โยวโยว: “แต่ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก ยังไงเธอกับเผยมู่เหยี่ยก็หย่ากันตั้งนานแล้ว วันนี้แค่บังเอิญเจอ วันหลังคงไม่เจอแล้วล่ะ” “ใช่” หลินซีอินเอ่ยต
อ่านเพิ่มเติม