หลังจากทำหน้าที่เจ้าภาพส่งแขกกลับไปจนหมด ลี่สิงจือก็หันมามองเธอ: “พี่ครับ ไปทานข้าวด้วยกันไหม” หลินซีอินปฏิเสธ: “วันนี้คงไม่ได้ ฉัน... ยังมีธุระน่ะ” เธอเกือบจะหลุดปากออกไปแล้วว่าจะไปโรงพยาบาล ตลอดสามปีที่ทำงานร่วมกัน ลี่สิงจือได้เติบโตจากเด็กหนุ่มวัยใส กลายเป็นผู้ชายเต็มตัวที่พึ่งพาได้นานแล้ว แน่นอนว่าเรื่องที่หลินซีอินหย่าร้างและมีลูก ย่อมไม่อาจปิดบังเขาได้เช่นกัน ทว่าเขาก็ยังคงเรียกเธอว่าพี่ราวกับว่าทุกอย่างไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ตอนที่ลูกของเธอคลอด เขาก็ยังส่งของขวัญมาให้ หลังจากนั้นเขาก็พยายามจะก้าวเข้ามาในชีวิตของหลินซีอิน ทว่าเธอไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาเลย ตอนอยู่ต่างประเทศ เขาเคยบังเอิญเจอเธออุ้มลูกอยู่แค่ครั้งเดียวเท่านั้น หากบอกว่าเมื่อก่อนด้วยความที่อายุยังน้อย เขาเพียงแค่ชื่นชมในความสามารถของเธอ ทว่าสามปีที่ผ่านมานี้ ลี่สิงจือก็รู้ซึ้งแก่ใจดีแล้วว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับหลินซีอินกันแน่ ต่อให้เธอจะเคยผ่านการหย่าร้างหรือมีลูกติด ก็ไม่อาจหยุดยั้งความรู้สึกชอบที่เขามีต่อเธอได้ แต่เห็นได้ชัดว่าหลินซีอินไม่ยอมเปิดโอกาสนั้นให้เขาเลย... แม้กระทั่งโอกาสที่จ
อ่านเพิ่มเติม