All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 381 - Chapter 390

400 Chapters

บทที่ 381

เพื่อนร่วมงานร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง เพื่อนร่วมงานอีกคนพูดขึ้นว่า: “เขาเป็นนักลงทุนของพวกเราน่ะ รวยมากเลยนะ” เพื่อนร่วมงานคนแรกทำหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หลินซีอินเดินไปที่ลานจอดรถ และเห็นรถคันคุ้นตาของเผยมู่เหยี่ยจอดอยู่ ทว่าข้างรถคันนั้นกลับมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าต่างฝั่งคนขับ เธอกำลังพูดคุยกับเผยมู่เหยี่ยหลินซีอินไม่ได้เดินเข้าไปรบกวน เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก็เดาว่าคงกำลังจะขอช่องทางติดต่อเขา หลินซีอินยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าจากมุมที่เธอยืนอยู่ไม่สามารถมองเห็นได้เลยว่าเผยมู่เหยี่ยมีปฏิกิริยาอย่างไร หญิงสาวคนนั้นยังดูเด็กและหน้าตาสะสวย หลินซีอินจำเธอได้ทันที เธอคือผู้หญิงที่เอาดอกไม้มามอบให้ในวันนั้น แต่ตอนนั้นเผยมู่เหยี่ยไม่รับ และบอกให้ผู้หญิงคนนั้นเอาดอกไม้มามอบให้เธอแทน รออยู่สักพัก หญิงสาวคนนั้นก็ก้าวถอยหลัง โบกมือลาคนในรถแล้วเดินจากไป เมื่ออีกฝ่ายถอยออกไป หลินซีอินจึงมองเห็นเผยมู่เหยี่ยได้ถนัดตา ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะคนขับด้วยท่าทีเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งวางพาดบนพวงมาลัย เผยให้เห็นนิ้วมือเรียวยาวและกระดูกข้อมือที่นูนชัดเจน ไ
Read more

บทที่ 382

นี่เป็นครั้งแรกที่เผยมู่เหยี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องลูกขึ้นมาก่อน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพูดถึง แต่เพราะกลัวว่าหลินซีอินจะไม่พอใจต่างหาก พอหลินซีอินได้ยินเขาเอ่ยถึงลูก ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะท้ายที่สุดแล้ว เผยมู่เหยี่ยก็ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อของเด็กคนนี้ ตามหลักแล้วเขาควรจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจสิ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม: “แล้วคุณคิดยังไงกับเด็กคนนี้ล่ะ”“เขาเป็นลูกของคุณ” เผยมู่เหยี่ยนิ่งคิดไปครู่หนึ่งจึงตอบกลับ: “ผมจะรักและดูแลเขาเหมือนเป็นลูกแท้ ๆ ของตัวเอง” แม้ว่ามันอาจจะยาก แต่เขาจะพยายาม อีกอย่าง เขาเคยคิดเรื่องนี้มาแล้ว ในเมื่อเป็นลูกของหลินซีอิน ต่อให้ไม่ต้องพูดถึงเหตุผลอื่น แค่เพราะรักแม่ก็ต้องรักลูกด้วย เขาก็พร้อมจะเอ็นดูเด็กคนนี้เช่นกัน “คุณไม่อยากรู้เหรอ ว่าใครเป็นพ่อของเด็ก” “ก็อยากรู้อยู่นะ แต่ไม่อยากรู้จะดีกว่า” เผยมู่เหยี่ยตอบ: “บอกตามตรงเลยนะว่าผมหึง เรื่องลูกน่ะไม่เท่าไหร่... แต่ถ้าคุณยังอยู่กับพ่อของเด็ก แล้วผมจะมีโอกาสบ้างไหมล่ะ” หลินซีอินคิดตาม ที่เขาพูดมามันก็ถูก อันที่จริงตอนที่เพิ่งกลับประเทศมาใหม่ ๆ เซียวรั่วอีเคยออกความเ
Read more

บทที่ 383

เผยมู่เหยี่ยหลุบตามองเธอ: “งั้นผมไม่ไปส่งนะ” เมื่อก่อนเธอมักบ่นว่าเขาไม่ให้เกียรติเธอ ครั้งนี้เขาจึงไม่อยากทำพลาดซ้ำรอยเดิมอีก แต่การที่เธอไม่ยอมรับอะไรจากเขาเลยแบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกท้อแท้จริง ๆ ไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไงถึงจะขยับเข้าไปใกล้ชิดเธอได้มากกว่านี้ ที่แท้... การตามจีบใครสักคนมันยากขนาดนี้เชียวหรือ ตอนที่เขาบอกว่าจะไม่ไปส่ง หัวใจของหลินซีอินก็กระตุกวูบ เมื่อก่อน สิ่งที่ทำให้เธอเสียใจที่สุด นอกจากการคิดไปเองว่าในใจของเผยมู่เหยี่ยมีคนอื่น ก็คือการที่เขาไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอเลย แต่ตอนนี้ การที่เขาเอ่ยปากถามออกมาตรง ๆ เป็นเพราะเขาเดาใจใครไม่เป็น เขาเลยเลือกที่จะถามเธอไปตรงๆ ว่าจะเอาหรือไม่เอา ถึงมันจะดูขาดความโรแมนติกไปหน่อย แต่มันก็คงเป็นวิธีเดียวที่เขาทำได้ “ฉันไม่เคยมีความรัก เดาใจผู้หญิงก็ไม่เป็น แล้วก็พูดจาหวานๆ ไม่เก่งด้วย” ในใจของเผยมู่เหยี่ยเจือความท้อแท้: “หร่วนหร่วน... ขอโทษนะ ผมเป็นคนที่น่าเบื่อมากเลยใช่ไหม” พูดก็พูดเถอะ ผู้ชายอย่างเผยมู่เหยี่ยไม่จำเป็นต้องมีคุณสมบัติพวกนั้นเลยด้วยซ้ำ แค่เขายืนอยู่เฉย ๆ ก็ดึงดูดสายตาของทุกคน และทำให้ผู้ห
Read more

บทที่ 384

เซียวรั่วอี: “เข้าใจผิดอะไรกัน เรื่องแบบนี้เชื่อไว้ก่อนปลอดภัยกว่า จะได้ไม่โดนหลอกเอา” หลินซีอินพิมพ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม: “ฉันไม่โดนหลอกหรอกน่า พวกเธอสบายใจได้เลย” เซียวรั่วอีถาม: “แล้วหลังจากนี้เธอวางแผนไว้ยังไง?” ชวีจิงโยวพูดขึ้นบ้าง: “พี่สาว พี่เตรียมจะให้โอกาสเขาไหมคะ? เอาจริง ๆ ฉันว่าโปรไฟล์ของ เผยมู่เหยี่ยก็ถือว่าไม่เลวนะ” มือที่กำลังพิมพ์ของหลินซีอินชะงักไปเล็กน้อย ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เธอคิดไม่ตกที่สุดก็คือเรื่องลูก ลองคิดดูก็รู้ว่าถ้าเผยมู่เหยี่ยรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา เขาต้องยิ่งอยากขอคืนดีแน่ ๆ แต่หลินซีอินไม่อยากให้เรื่องลูกมามีอิทธิพลต่อความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง เธอพิมพ์ตอบกลับไป: “ตอนนี้ฉันสับสนมาก เรื่องลูกน่ะ ตกลงว่าควรจะบอกเขาดีไหม” เซียวรั่วอี: “ช้าเร็วก็ปิดไม่มิดหรอก” ชวีจิงโยว: “ใช่ค่ะ บอกเขาไปเถอะ” หลินซีอิน: “พวกเธอสนับสนุนฉันกันหมดเลยเหรอ?” ทั้งสองคนตอบกลับมาพร้อมกัน: “สนับสนุนเต็มที่” ชวีจิงโยวพิมพ์ต่อ: “ถ้าเขามาแย่งลูกกับพี่ ถึงตอนนั้นฉันจะสนับสนุนให้พี่ฟ้องศาลสู้เลย คุณอาของฉันรู้จักทนายความเก่ง ๆ เพียบ!” เซียวรั่วอีเสริม: “ฉันก็ร
Read more

บทที่ 385

เธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าเด็กน้อยหลินโย่วสิงกับเผยมู่เหยี่ยจะเข้ากันได้ดีแค่ไหน แถมเผยมู่เหยี่ยก็ดูไม่น่าจะโอ๋เด็กเป็นเลยสักนิด หลังจบการสนทนา เผยมู่เหยี่ยก็รับสายจากเยว่หลินเจ๋อ เมื่อสอบถามสถานการณ์คร่าว ๆ แล้ว เขาจึงจัดการจองตั๋วสวนสนุกแห่งหนึ่ง เผยมู่เหยี่ยเดินไปที่ห้องแต่งตัวอีกครั้ง เมื่อก่อน เสื้อผ้าที่เขาใส่ หลินซีอินมักจะเป็นคนคอยจับคู่มิกซ์แอนด์แมตช์ให้เสมอ แต่ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาสามปีแล้ว ห้องแต่งตัวของเขาก็ปราศจากเงาของนายหญิงมาสามปีแล้วเช่นกัน เสื้อผ้าพวกนั้นที่เขาเคยซื้อให้หลินซีอินยังคงแขวนอยู่ที่เดิม ทว่าเวลาสามปีผ่านไป มันก็ล้าสมัยไปตั้งนานแล้วถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าจะตามจีบเธอสำเร็จเมื่อไหร่ แต่วินาทีนี้ ในใจของเผยมู่เหยี่ยก็เกิดความคิดที่จะเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ให้เธอเสียแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปสวนสนุก แถมยังต้องไปเป็นเพื่อนเด็ก จะให้ใส่ชุดสูททางการก็คงไม่ได้ สีดำจะดูเคร่งขรึมไปไหม? จะทำเอาเด็กตกใจกลัวหรือเปล่า? แล้วสีขาวล่ะ... ให้เขาใส่ชุดวอร์มสีขาวทั้งตัวเนี่ยนะ? รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ สุดท้าย เขาก็เลือกชุดสีเทามาหนึ่งชุด พอเลือกเสื้อผ้าเ
Read more

บทที่ 386

หลินซีอินนิ่งเงียบแทนคำตอบ ฉือเทียนหลินถึงกับเดือดปุดขึ้นมาทันที เขาเท้าสะเอวเดินวนรอบโต๊ะรับแขกอยู่สองรอบ ก่อนจะหลุบตาลงมองเธอ: “นี่คุณรั้นจะถอยหลังกลับไปกินของเก่าให้ได้เลยใช่ไหม”หลินซีอินปรายตามอง เมื่อเห็นว่าป้าจ้าวเข้าไปในห้องนอนของเด็กแล้ว เวลานี้หลินโย่วสิงก็น่าจะใกล้ตื่นแล้ว เธอจึงเอ่ยขึ้น: “เรื่องลูก... ฉันตั้งใจจะบอกความจริงกับเขา”“สมองคุณมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย!” ฉือเทียนหลินโมโหจนแทบจะเตะโต๊ะ: “คุณอุตส่าห์อดทนเลี้ยงลูกมาตั้งหลายปี ตอนนี้คิดจะยกคืนให้เขาง่าย ๆ งั้นเหรอ”“ไม่ใช่นะ…” “ไม่ใช่? หรือว่าเธอคิดจะกลับไปคืนดีกับเขา ให้ครอบครัวกลับมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตางั้นสิ” “ฉัน... ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น…”“หลินซีอิน” ฉือเทียนหลินจ้องหน้าเธอ: “เรื่องของเธอ ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่ายหรอกนะ แต่ขอเตือนไว้หน่อยว่า แค่เรื่องความรู้สึกของคนสองคนมันก็ซับซ้อนพออยู่แล้ว ยิ่งมีเรื่องลูกเข้ามาเอี่ยว บางปัญหามันอาจจะยิ่งอีรุงตุงนังจนแก้ไม่ตก เธอแน่ใจเหรอว่าจะยอมให้เขารู้เรื่องลูกในเวลาแบบนี้”อันที่จริงหลินซีอินก็รู้ว่าสิ่งที่ฉือเทียนหลินพูดมานั้นมีเหตุผล แต่เรื่องของลูก..
Read more

บทที่ 387

เผยมู่เหยี่ยรู้ดีว่าคำพูดของอีกฝ่ายไม่ค่อยเข้าหูนัก แต่เขาก็ไม่คิดจะเก็บมาใส่ใจ ตอนนี้เขาเป็นเพียงคนที่ตามจีบหลินซีอินเท่านั้น เธอมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะเลือกคนที่ถูกใจที่สุดจากบรรดาชายหนุ่มที่เข้ามา เขากดข่มความขื่นขมและหึงหวงไว้ในใจ แล้วฉีกยิ้มพูดกับฉือเทียนหลินว่า: “งั้นก็พยายามเข้าล่ะ สุดท้ายใครจะแพ้ใครจะชนะ ฉันจะคอยดู” แม้จะพูดแบบนั้น แต่น้ำเสียงกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ฉือเทียนหลินแค่นเสียงเหอะอีกครั้ง แล้วเดินเข้าลิฟต์ไป เผยมู่เหยี่ยยังไม่วายพูดทิ้งท้าย: “กลับดี ๆ ล่ะ” ทำเอาฉือเทียนหลินโมโหจนอยากจะเตะประตูลิฟต์ซ้ำอีกรอบ พอประตูลิฟต์ปิดลง เผยมู่เหยี่ยก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ได้เวลาพอดี เขาส่งข้อความหาหลินซีอินแทนที่จะเคาะประตูเรียกตรง ๆ เจ้าตัวเล็กตื่นแล้ว พอแกเดินออกมา พ่อทูนหัวก็กลับไปพอดี หลินซีอินกำลังสวมหมวกใบเล็กให้ลูกชาย เข้าสู่เดือนพฤศจิกายนแล้ว แต่แดดก็ยังคงแรงอยู่บ้าง เธอสะพายเป้ขึ้นหลัง แล้วอุ้มลูกชายขึ้นมา: “คุณป้าคะ งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ มื้อเย็นคุณป้าทานได้เลยไม่ต้องรอค่ะ” คุณป้าแม่บ้านเดินมาส่งที่หน้าประตู พร้อมกำชับว่า: “ให้โยวโยวจิบน้ำเยอะ
Read more

บทที่ 388

ในลานจอดรถมีรถจอดอยู่เพียงไม่กี่คัน ลานจอดรถอันกว้างใหญ่จึงดูว่างเปล่าโล่งเตียนไปถนัดตา วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ สวนสนุกไม่น่าจะเงียบเหงาขนาดนี้นี่นา เธอลงจากรถ แล้วอุ้มลูกน้อยตามออกมา เผยมู่เหยี่ยรับกระเป๋าสะพายของเธอไปถือไว้ก่อน: “ผมถือให้” หลินซีอินไม่ได้แย่งคืนมา เผยมู่เหยี่ยถาม: “เขาเดินเองไหวไหม”เจ้าหนูดูจ้ำม่ำน่าฟัด หากหลินซีอินต้องอุ้มตลอดคงจะเหนื่อยแย่ “ต้องเดินเองสิ” หลินซีอินพูดพลางวางเขาลงบนพื้น เจ้าหนูน้อยจับนิ้วของหลินซีอินไว้แน่น หันมองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาสวมหมวกใบจิ๋วสีเหลือง ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเล็กคู่กับกางเกงเอี๊ยม รองเท้าก็เป็นสีเหลืองเข้าชุด แถมยังสวมถุงเท้าสีขาวแบบพับขอบอีก ไม่ต้องบอกเลยว่าน่ารักน่าเอ็นดูขนาดไหน“หม่ามี้!” ในที่สุดเจ้าตัวเล็กก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว: “จะนั่งรถ ๆ!” เขาชอบรถของเล่นเป็นที่สุด ที่บ้านมีรถของเล่นสารพัดแบบ แถมเซียวรั่วอียังซื้อรถแม็คโครให้เขาอีกคัน ตอนนี้มันกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรด กลับจากคลาสเรียนเสริมพัฒนาการทีไร ว่างเป็นต้องขึ้นไปนั่งขับวนไปวนมาในบ้าน ทั้งยังคอยบังคับแขนกลของรถแม็คโครให้หนีบ
Read more

บทที่ 389

ในเมื่อหลินซีอินพาลูกมาด้วยแล้ว เธอย่อมไม่คิดจะกีดกันไม่ให้ทั้งสองคนใกล้ชิดกัน เธอย่อตัวลงนั่งยอง ๆ แล้วถามหลินโย่วสิง: “ให้คุณอาอุ้มหนูหน่อย ได้ไหมลูก?” ดวงตากลมโตดำขลับสุกใสของหลินโย่วสิงกะพริบปริบ ๆ จ้องมองเผยมู่เหยี่ย เผยมู่เหยี่ยชันเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง นั่งยอง ๆ อยู่ข้างหลินซีอิน เขาพยายามกดเสียงให้เบาและนุ่มนวลที่สุดตอนเอ่ยกับเด็กน้อย: “โยวโย่ว... ให้คุณอาอุ้มหน่อยได้ไหมครับ?” หลินซีอินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเผยมู่เหยี่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขนาดนี้ หลินโย่วสิงเห็นแม่นั่งลงก็โผเข้ากอดคอเธอไว้ พอได้ยินเผยมู่เหยี่ยพูด เด็กน้อยก็เอียงคอจ้องมองเขา เผยมู่เหยี่ยเองก็จ้องมองเด็กชายกลับไปเช่นกัน หัวใจของเขาเต้นระทึก การรอฟังคำตอบจากเด็กน้อยกลับทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเสียยิ่งกว่าตอนรอลุ้นผลประเมินโปรเจกต์งานเสียอีก เนิ่นนานกว่าหลินโย่วสิงจะค่อย ๆ พยักหน้าตอบรับ เผยมู่เหยี่ยลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในทันที หลินซีอินถามเขา: “คุณเคยอุ้มเด็กไหม อุ้มเป็นหรือเปล่าคะ?”หลินโย่วสิงโตขนาดนี้แล้ว เผยมู่เหยี่ยมั่นใจว่าตัวเองไม่มีปัญหา อีกอ
Read more

บทที่ 390

ส่วนเสี่ยวโยวโยวไม่เป็นอะไรมาก มีเพียงเส้นผมที่เปียกชื้นไปสองสามปอย ตอนที่ลงจากเครื่องเล่นเขายังตื่นเต้นไม่หาย หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มบริสุทธิ์สดใสที่ฉายชัดบนใบหน้าของทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ทำเอาหลินซีอินเผลอใจลอยไปชั่วขณะ หากเธอกับเผยมู่เหยี่ยไม่ได้หย่าร้างกัน โยวโยวที่เติบโตมาท่ามกลางความรักของทั้งพ่อและแม่ คงจะมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ใช่ไหมนะ... เธอส่ายหน้า สลัดความคิดเพ้อเจ้อเหล่านั้นออกจากหัว ตอนนี้แค่มีโยวโยวเธอก็พอใจมากแล้ว ส่วนเรื่องระหว่างเธอกับเผยมู่เหยี่ย คงพูดได้แค่ว่า... ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน พลังงานอันล้นเหลือของเจ้าตัวเล็กเหนือความคาดหมายของเผยมู่เหยี่ยไปมาก แม้จะมีความสุขแต่เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะการดูแลเด็กไม่เพียงแต่สูบพลังกาย แต่ยังต้องคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา ตลอดทั้งบ่ายเจ้าตัวเล็กไม่มีจังหวะให้อยู่นิ่งเลย แรกเริ่มเดิมทีเผยมู่เหยี่ยแค่อยากหาทางตีสนิทกับแกเท่านั้น แต่ทำไปทำมาเขากลับรู้สึกสนุกไปกับมันจริง ๆ เสียแล้ว ภายในสวนสนุกยังมีรถแม็คโครของเล่นสำหรับให้เด็ก ๆ ขุดทรายโดยเฉพาะ ที่นี่คือส
Read more
PREV
1
...
353637383940
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status