All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 341 - Chapter 350

400 Chapters

บทที่ 341

หลินซีอินบอกกับเซียวรั่วอีว่าเธอปล่อยวางได้แล้ว ทว่าเมื่อตกดึก ในยามที่สรรพสิ่งเงียบสงัด ขณะที่เธอนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ภาพของเผยมู่เหยี่ยกลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ ตั้งแต่แรกพบที่ตกหลุมรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น จวบจนได้แต่งงานกัน และต้องทนรับความขมขื่นสารพัด ทั้งที่รู้แก่ใจว่าอดีตแทบไม่มีความทรงจำดี ๆ หลงเหลืออยู่ แต่เธอก็ยังหวนนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจงใจทรมานตัวเอง หากความรู้สึกชอบของเผยมู่เหยี่ย คือการปฏิบัติกับเธอเหมือนที่ผ่านมา เขาก็คงมีความเข้าใจอะไรคลาดเคลื่อนเกี่ยวกับคำคำนี้แล้วล่ะ ใครต่างก็บอกว่า บนโลกนี้มีอยู่สองสิ่งที่ไม่อาจปิดบังซ่อนเร้นได้นั่นคือ อาการไอ และ ความรัก แต่เธอกลับมองไม่เห็นร่องรอยของความรักจากตัวเผยมู่เหยี่ยเลยแม้แต่น้อย การที่เขาบอกว่าชอบเธอ ช่างเป็นการดูถูกคำว่าชอบเสียจริง ก่อนหน้านี้ เธอเคยสงสัยว่าเผยมู่เหยี่ยอาจจะรู้เรื่องลูกแล้ว ถึงได้กลับมาวอแวกับเธอ แต่เมื่อลองตรองดูดี ๆ ก็คิดว่าคงไม่ใช่ หากเขารู้ว่านั่นคือลูกของตัวเอง คงบุกมาแย่งตัวเด็กไปซึ่ง ๆ หน้าแล้ว ไม่มีทางมาใช้ไม้อ่อนอ้อมค้อมแบบนี้แน่ ช่างเ
Read more

บทที่ 342

หลังจากถูกอาจารย์เตือน พอเข้าคลาสในวันรุ่งขึ้น เธอจึงพูดเสริมไปอีกสองสามประโยค แต่งงานแล้ว และมีลูกแล้วค่ะคำพูดนี้ทำเอานักศึกษาหลายคนพากันโอดครวญอย่างเสียดาย มีคนใจกล้าหน่อยถามเธอออกไปตรง ๆ เลยว่า: “อาจารย์อายุเท่าไหร่กันเองครับ มีลูกแล้วเนี่ย ไม่ได้หลอกพวกเราใช่ไหม” หลินซีอินยิ้มบาง ๆ: “ไว้คราวหน้าจะพามาให้รู้จักพวกพี่ ๆ ก็แล้วกันนะ” เจอคำตอบนี้เข้าไป เหล่านักศึกษาถึงกับสิ้นฤทธิ์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาลดความชื่นชอบในตัวเธอลงเลย เพราะความรู้ความสามารถในสายวิชานั้นไร้ที่ติ แถมเวลาสอนยังมีอารมณ์ขัน เสน่ห์ดึงดูดใจเรียกได้ว่าเต็มสิบไม่หัก อาจารย์แบบนี้ใครบ้างจะไม่ชอบ ตอนแรกหลินซีอินก็แอบกังวล กลัวว่านักศึกษาจะเรียนไม่รู้เรื่องหรือไม่ชินกับสไตล์การสอนของเธอ แต่พอเห็นกระแสตอบรับแล้ว ก็รู้เลยว่าตัวเองคิดมากไปเอง เธอถึงได้โล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง ตอนนี้นักศึกษาที่เธอสอนเป็นเด็กปริญญาตรี แต่อีกสักสองปีเธอก็ต้องเริ่มรับหน้าที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาให้เด็กปริญญาโทแล้ว หลินซีอินจึงต้องคอยพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ ดังนั้นพอกลับถึงบ้าน รอจนหลินโย่วสิงเข้านอน เธอถึงจะได้
Read more

บทที่ 343

“เข้าใจแล้วค่า” หลินซีอินเคารพรักเขาเสมือนพ่อแท้ ๆ และยังได้สัมผัสถึงความอบอุ่นแบบพ่อที่ห่างหายไปนานจากเขา เวลาพูดคุยด้วยเธอจึงมีความเป็นกันเองอยู่มาก ช่วงเก้าโมงกว่า สองศิษย์อาจารย์ก็ลงไปรอที่หน้าตึกห้องปฏิบัติการ เวลานัดหมายคือเก้าโมงครึ่ง พอถึงเวลาเก้าโมงยี่สิบกว่านาที รถหรูหลายคันก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าตึกตามลำดับ สปอนเซอร์ในครั้งนี้มาติดต่อกับภาควิชาเคมีโดยตรง ดังนั้นนอกจากจี้หมิงถังและหลินซีอินแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็เป็นระดับหัวหน้าภาควิชาเคมีทั้งสิ้น ทว่าด้านข้างยังมีนักศึกษาสาวอีกหลายคนสวมกระโปรงน่ารักสดใสสมวัย ในอ้อมแขนประคองช่อดอกไม้เอาไว้เตรียมพร้อมสำหรับเข้าไปมอบให้แขก คนขับรถคันแรกก้าวลงมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินไปเปิดประตูหลัง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเรียวขาที่ก้าวลงมาจากรถ รองเท้าหนังขัดมันวาววับ ช่วงขายาวเหยียดตรง กางเกงสแล็กเข้ารูปไร้รอยยับย่นแม้แต่นิดเดียว มองแค่ช่วงขา หลินซีอินก็รู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้ต้องตัวสูงมากแน่ ๆ และน่าจะยังอายุน้อย เธอเคยคิดมาตลอดว่า คนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานจนกลับมาบริจาคเงินให้มหาวิทยาลัยเก่าได้ น่าจะมีอ
Read more

บทที่ 344

เรื่องที่หลินซีอินหย่าร้าง ก่อนหน้านี้เธอยังไม่กล้าปริปากบอกอาจารย์ผู้มีพระคุณ แต่เรื่องพรรค์นี้มันปิดกันให้มิดไม่ได้หรอก ยิ่งตอนหลังเธอยังต้องคลอดลูกอีก พอจี้หมิงถังรู้เรื่องที่เธอหย่าก็ไม่ได้ดุด่าอะไร แต่นั่นกลับยิ่งทำให้หลินซีอินรู้สึกผิดและละอายใจมากขึ้นไปอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่จี้หมิงถังกับภรรยาดีต่อเธอมากกว่าเดิม หลังกลับประเทศ เธอก็พาลูกแวะไปเยี่ยมเยียนท่านทั้งสองถึงบ้าน ผู้อาวุโสเคยถามไถ่ถึงพ่อของเด็ก แต่หลินซีอินก็แค่ตอบปัด ๆ ให้พ้นเรื่องไป เธอไม่กล้าบอกว่าตัวเองต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง และพ่อของเด็กก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีลูกคนนี้อยู่บนโลก ทว่าตอนนี้เผยมู่เหยี่ยมายืนอยู่ตรงหน้า ซ้ำยังเตรียมจะมาลงทุนในโปรเจกต์ของเธออีก ความสัมพันธ์แบบนี้ปิดบังต่อไปไม่มิดแน่ หลินซีอินกระซิบเสียงแผ่ว: “อาจารย์คะ เขาคือ...อดีตสามีของหนูเองค่ะ” สีหน้าของจี้หมิงถังทะมึนทึงขึ้นมาทันตาเห็น เขารักและเอ็นดูหลินซีอินเหมือนลูกแท้ ๆ ในเมื่อตอนนี้ได้มาเจอหน้าไอ้หมูบ้าที่เคยคาบผักกาดขาวแสนงามของเขาไปแทะกินแล้วโยนทิ้งเมื่อหลายปีก่อน จะไม่ให้โมโหได้ยังไง! ตอนที่หลินซีอินเล่าเรื่องนี้ให้ฟั
Read more

บทที่ 345

หลินซีอินยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หัวหน้าภาควิชาก็รั้งแขนเธอให้เดินเข้าไปหาแล้ว: “สะดวกครับ สะดวกมาก อาจารย์หลินรีบไปเถอะ” จี้หมิงถังโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เตรียมจะวีนแตกอยู่รอมร่อ แต่หัวหน้าภาควิชารีบคว้าตัวเขาไว้แน่น: “เหล่าจี้!” เขาลากจี้หมิงถังออกไปคุยเกลี้ยกล่อมอยู่นานสองนาน จี้หมิงถังเองก็ไม่อาจพูดออกไปตรง ๆ ได้ว่าผู้ชายคนนี้คืออดีตสามีของหลินซีอิน จึงได้แต่เก็บความหงุดหงิดไว้ในใจ ชายชราทำได้เพียงเอ่ยว่า: “ฉันขอคุยกับซีอินสักสองสามคำหน่อย”หัวหน้าภาควิชาปราม: “รู้จักกาลเทศะบ้างล่ะคุณ!”จี้หมิงถังดึงตัวหลินซีอินหลบไปอีกทางพลางกระซิบ: “หร่วนหร่วน ถ้าเธอรู้สึกอึดอัดใจ หรือเขาจงใจกลั่นแกล้งเธอละก็ พวกเราก็แค่เปลี่ยนสปอนเซอร์เจ้าใหม่ ยังไงโปรเจกต์เราก็ไม่ขาดคนลงทุนอยู่แล้ว!” หลินซีอินมองท่าทีฮึดฮัดของอีกฝ่าย ภายในใจกลับรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก ทุนสนับสนุนของมหาวิทยาลัยใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆ ยิ่งเป็นนักลงทุนระดับเผยมู่เหยี่ยด้วยแล้วยิ่งยากเข้าไปใหญ่ เธอส่ายหน้า: “หนูไม่เป็นไรค่ะ เขาคงไม่ทำให้หนูลำบากใจหรอก” “เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรก็บอกแล้วกัน อาจารย์จะคอยหนุนหลังเธอเอง!”เมื่อมองชา
Read more

บทที่ 346

เผยมู่เหยี่ยช่วยประคองเธอไว้ครู่หนึ่งก่อนจะรีบปล่อยมือ: “ระวังหน่อย” จี้หมิงถังรีบเดินเข้ามาดึงตัวเธอไปไว้ข้างกาย: “เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ให้ครูพาไปหาหมอไหม” หลินซีอินรู้ดีว่าเป็นความหวังดีของอาจารย์ แต่ในเมื่อพวกผู้บริหารรอบข้างต่างก็มองมา เธอจึงทำได้เพียงตอบไปว่า: “อาจารย์คะ หนูไม่เป็นไรค่ะ”จี้หมิงถังปรายตามองเธออย่างขัดใจ ระหว่างเดินไปที่ห้องอาหารส่วนตัว ทั้งสองคนก็รั้งท้ายขบวนอีกครั้ง จี้หมิงถังกระซิบกับเธอเสียงเบา: “ครูบอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัว เธอจะกังวลอะไรนักหนา ครูก็หาทุนมาให้ได้เหมือนกันนั่นแหละ!” หลินซีอินยังจำได้ดีถึงเหตุการณ์ในปีนั้น ตอนที่จี้หมิงถังต้องคอยปั้นยิ้มและนั่งดื่มเอาใจผู้คนบนโต๊ะอาหาร สำหรับเธอแล้ว อาจารย์จี้เปรียบเสมือนพ่อและเป็นครูบาอาจารย์ที่เธอเคารพรัก พอเห็นเขาต้องมาทำอะไรแบบนั้น เธอก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยหากเป็นเงินทุนของเผยมู่เหยี่ย อาจารย์ของเธอก็ไม่ต้องยอมลดตัวลงไปทำตัวต่ำต้อยแบบนั้นอีก หลินซีอินส่ายหน้าพร้อมกับเข้าไปควงแขนเขา: “เขาไม่ได้รังแกหรือทำให้หนูลำบากใจเลยจริง ๆ ค่ะ อีกอย่างหมอนั่นน่ะประเภทโง่แ
Read more

บทที่ 347

หัวหน้าโทรศัพท์สายตรงมาหา ไม่เปิดโอกาสให้หลินซีอินได้ปฏิเสธแม้แต่น้อย หัวหน้าแถมยังกล่าวอีกว่า: “ประธานเผยคือเทพเจ้าแห่งโชคลาภของพวกเรานะ ก่อนหน้านี้เขาลงทุนบริจาคให้คณะอื่นในมหาลัยไปตั้งเยอะแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกลงทุนกับคณะเคมีของเรา งบการกุศลของเขามีจำกัด ถ้าคณะอื่นได้ไปเยอะ ส่วนแบ่งของพวกเราก็จะน้อยลง” พูดมาถึงขั้นนี้ จุดประสงค์ก็ชัดเจนมากแล้ว นั่นคือต้องการให้หลินซีอินไปตีสนิทกับเผยมู่เหยี่ย เพื่อดึงเงินสปอนเซอร์มาให้ได้มาก ๆ พอจี้หมิงถังรู้เรื่องที่หัวหน้าโทรมาสั่งหลินซีอิน เขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ผุดลุกขึ้นเตรียมจะไปเอาเรื่องอีกฝ่ายทันที หลินซีอินรีบดึงแขนเขาไว้: “อาจารย์คะ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ ต่อให้เขาจะเป็นอดีตสามี แต่หนูแยกแยะได้ เรื่องงานก็คือเรื่องงานค่ะ” “จะไม่ตะขิดตะขวงใจได้ยังไง?” จี้หมิงถังแย้ง: “อีกอย่าง หมอนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่? คนแก่อย่างฉันยังดูออกเลย ที่เขายอมมาลงทุน ก็เพราะเธอไม่ใช่หรือไง?” หลินซีอินไม่ได้ปิดบัง: “ค่ะ เขาบอกว่าจะกลับมาจีบหนูใหม่ แต่อาจารย์วางใจเถอะค่ะ หนูรู้ลิมิตของตัวเองดี” “ฉันไม่สนหรอกนะว่าเรื่องราวระหว่างพวกเธ
Read more

บทที่ 348

“พี่ชายฉันเป็นคนจัดการน่ะ ฉันไม่รู้เรื่องหรอก แต่เขาบอกว่าได้กำไรมา ของฟรีไม่เอาก็โง่แล้ว พี่รีบส่งเลขบัญชีมาให้ฉันเลยนะ” หลินซีอินยิ้มบาง: “เธอเก็บไว้ใช้เถอะ” ตอนนี้เธอไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน ถึงจะไม่ได้ร่ำรวยมหาศาล แต่เธอก็ไม่มีหนี้บ้าน มีแค่ค่าผ่อนรถ เงินสำหรับเลี้ยงลูกชายก็มีพอ นอกเหนือจากค่ารักษาพยาบาลของพ่อแม่ที่ต้องส่งให้เป็นประจำแล้ว เธอก็แทบไม่มีเรื่องให้ต้องใช้จ่ายอะไรอีก “ไม่ได้หรอก” ชวีจิงโยวท้วง: “แค่เงินค่าขนมของฉันเองก็ใช้ไม่หวาดไม่ไหวแล้ว” ไม่ว่าหลินซีอินจะปฏิเสธอย่างไร ชวีจิงโยวก็ดึงดันจะโอนให้ได้ แต่หลินซีอินก็ไม่มีทางรับไว้เช่นกัน ท้ายที่สุด ชวีจิงโยวจึงยอมถอย: “งั้นก็ได้ค่ะพี่ แล้วเราจะเจอกันเมื่อไหร่ดีคะ? ฉันอยากกินข้าวกับพี่แล้วนะ” หลินซีอินเช็กตารางเวลา แล้วจึงนัดแนะวันเวลากับอีกฝ่าย วางสายเสร็จ หลินซีอินก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเธอมีครอบครัวคอยหนุนหลังแบบชวีจิงโยว เธอก็คงกล้าเทงานทิ้งไปตั้งนานแล้วแต่เพราะไม่มี เธอจึงทำได้แค่อดทนก้มหน้าทำงานต่อไป แต่ถึงอย่างนั้น เธอจะไม่มีวันยอมให้เผยมู่เหยี่ยเข้ามายุ่งเกี่ยวในชีวิตส่วนตัวของเธอเด็ดขาด เขาบอก
Read more

บทที่ 349

สายตาของเผยมู่เหยี่ยละจากเมนูอาหารมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอเพื่อรอคอยคำตอบ ราวกับว่าหากเธอไม่ยอมปริปาก เขาก็จะจ้องมองเธออยู่อย่างนั้นไม่เลิกรา “เลิกแล้ว” ในที่สุดหลินซีอินก็เอ่ยออกมาสั้น ๆ แค่สองคำ เผยมู่เหยี่ยคล้ายจะหลุดเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แต่หลินซีอินไม่ได้หันไปมองจึงไม่ค่อยแน่ใจนัก ทว่าเพียงครู่เดียวเขาก็เปลี่ยนเรื่องสนทนา: “อยากกินอะไรล่ะ” “แล้วแต่คุณเลยค่ะ” หลินซีอินตอบ: “ประธานเผยอยากทานอะไร มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยขึ้น: “แบบนั้นจะดีเหรอครับ รบกวนคุณแย่” ยังไม่ทันที่หลินซีอินจะได้เอ่ยอะไร เขาก็พูดต่อทันที: “ถ้างั้น...พรุ่งนี้ผมเป็นเจ้ามือเองนะ” พรุ่งนี้ยังจะมาอีกเหรอ? หลินซีอินคิดในใจ แต่ไม่ได้ถามออกไป ทั้งสองสั่งอาหารในโรงอาหารของนักศึกษา ก่อนจะถือถาดไปหาที่นั่งทาน ช่วงนี้หลินซีอินกลายเป็นที่จับตามองในมหาวิทยาลัยอย่างมาก ไม่ใช่เพราะเธอชอบทำตัวโดดเด่น แต่ด้วยอายุ หน้าตา และความรู้ความสามารถระดับมืออาชีพที่ไร้ข้อกังขา ทำให้นักศึกษาพากันให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ เดิมทีเธอก็เป็นคนดังของมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว ยิ่งวันนี้มีเผยมู่เหยี่ยเดินขนาบข้าง
Read more

บทที่ 350

ท้ายที่สุดหลินซีอินก็ยอมตามใจเขาจนได้ เผยมู่เหยี่ยขับรถด้วยตัวเอง โดยมีเธอนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ เพียงแต่ตลอดทาง เธอไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาเลย เมื่อมาส่งถึงใต้ตึก เผยมู่เหยี่ยก็เอ่ยถามขึ้น: “พรุ่งนี้เช้าคุณสะดวกกี่โมง” หลินซีอินนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ: “แปดโมงแล้วกันค่ะ”“งั้นผมจะมาตอนเจ็ดโมงครึ่ง” เผยมู่เหยี่ยบอก: “จะซื้ออาหารเช้ามาให้ด้วย”“ไม่ต้องหรอกค่ะ” หลินซีอินปลดเข็มขัดนิรภัย: “เดี๋ยวคุณป้าแม่บ้านก็ทำให้” “ผมอยากเจอหน้าลูกชายคุณ” เผยมู่เหยี่ยพูดต่อ: “พรุ่งนี้ตอนเย็น ผมไปรับเขาเป็นเพื่อนคุณดีไหม”หลินซีอินเอื้อมมือไปเปิดประตู แต่กลับพบว่ามันเปิดไม่ออก เผยมู่เหยี่ยล็อกรถเอาไว้ “เผยมู่เหยี่ย!”คราวนี้หลินซีอินโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว ชายหนุ่มมองเธอด้วยท่าทีสบาย ๆ ไม่เดือดร้อน: “ไม่เรียกประธานเผยแล้วเหรอ”“คุณต้องการอะไรกันแน่!”เผยมู่เหยี่ยตอบ: “ก็บอกแล้วไงว่าจะจีบคุณ” “นี่หรือคะคือท่าทีของคนจะตามจีบ” น้ำเสียงของหลินซีอินเจือไปด้วยความกรุ่นโกรธ: “ไม่ว่าเมื่อไหร่คุณก็เอาแต่วางมาดสูงส่ง มั่นอกมั่นใจไปเสียทุกเรื่อง ไม่เคยสนใจความรู้สึกของคนอื่นเลยสักนิด เ
Read more
PREV
1
...
3334353637
...
40
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status