หลินซีอินบอกกับเซียวรั่วอีว่าเธอปล่อยวางได้แล้ว ทว่าเมื่อตกดึก ในยามที่สรรพสิ่งเงียบสงัด ขณะที่เธอนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ภาพของเผยมู่เหยี่ยกลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ ตั้งแต่แรกพบที่ตกหลุมรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น จวบจนได้แต่งงานกัน และต้องทนรับความขมขื่นสารพัด ทั้งที่รู้แก่ใจว่าอดีตแทบไม่มีความทรงจำดี ๆ หลงเหลืออยู่ แต่เธอก็ยังหวนนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจงใจทรมานตัวเอง หากความรู้สึกชอบของเผยมู่เหยี่ย คือการปฏิบัติกับเธอเหมือนที่ผ่านมา เขาก็คงมีความเข้าใจอะไรคลาดเคลื่อนเกี่ยวกับคำคำนี้แล้วล่ะ ใครต่างก็บอกว่า บนโลกนี้มีอยู่สองสิ่งที่ไม่อาจปิดบังซ่อนเร้นได้นั่นคือ อาการไอ และ ความรัก แต่เธอกลับมองไม่เห็นร่องรอยของความรักจากตัวเผยมู่เหยี่ยเลยแม้แต่น้อย การที่เขาบอกว่าชอบเธอ ช่างเป็นการดูถูกคำว่าชอบเสียจริง ก่อนหน้านี้ เธอเคยสงสัยว่าเผยมู่เหยี่ยอาจจะรู้เรื่องลูกแล้ว ถึงได้กลับมาวอแวกับเธอ แต่เมื่อลองตรองดูดี ๆ ก็คิดว่าคงไม่ใช่ หากเขารู้ว่านั่นคือลูกของตัวเอง คงบุกมาแย่งตัวเด็กไปซึ่ง ๆ หน้าแล้ว ไม่มีทางมาใช้ไม้อ่อนอ้อมค้อมแบบนี้แน่ ช่างเ
Read more