All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 331 - Chapter 340

400 Chapters

บทที่ 331

เผยมู่เหยี่ยทิ้งช่วงไปพักใหญ่กว่าจะเอ่ยปากขึ้นมา “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาพูด: “แต่เธอ... เป็นคนแรกที่ฉันชอบ และเป็นเพียงคนเดียว” ลู่จั่วฝานฟังแล้วก็หัวเราะร่วน: “มาทำเป็นใสซื่ออะไรต่อหน้าฉัน! ไม่ถูกสิ ตอนม.ปลายนายก็มีแฟนไม่ใช่หรือไง ตอนนั้นนายกับหลินซีอินยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ!” เผยมู่เหยี่ยส่ายหน้า ไม่อยากจะอธิบายอะไรให้มากความ แต่พอลู่จั่วฝานเปิดประเด็นนี้ขึ้นมา เขาก็ยิ่งนึกสนุก: “จะว่าไป เหลียนอีก็กลับมาได้สักพักแล้ว พวกนายสองคนเจอกัน ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ” เผยมู่เหยี่ยตีหน้าตาย: “ความรู้สึกอะไร” “นายยังจะมาถามอีกว่าความรู้สึกอะไร!” ลู่จั่วฝานบ่นอย่างขัดใจ: “ก็บรรยากาศคลุมเครือชวนหวั่นไหวเวลาถ่านไฟเก่ามาเจอกันไงล่ะ” “ไม่มี” “ไม่มีได้ไง” ลู่จั่วฝานไม่มีทางเชื่อ: “อีกอย่าง เหลียนอีสู้หลินซีอินไม่ได้ตรงไหน แล้วฉันก็ดูออกนะว่าเธอเองก็ไม่ได้ไร้เยื่อใยกับนาย นายสองคนคบกันยังจะดูเหมาะสมกว่าอีก” “ไม่มี” เผยมู่เหยี่ยย้ำอีกประโยค: “และไม่ได้เป็นถ่านไฟเก่าด้วย” “จะมาปากแข็งอะไรกับฉัน เหลียนอีคือผู้หญิงคนเดียวที่นายเคยยอมรับว่าเป็นแฟนเลยนะเว้ย” ลู่จั่วฝานงัดหลักฐาน:
Read more

บทที่ 332

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้นของเผยมู่เหยี่ย หลินซีอินก็สลัดมันทิ้งออกจากหัวไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดถึงเรื่องไร้สาระพวกนั้นหรอก ตั้งแต่ตัดสินใจเดินออกมาจากเผยมู่เหยี่ย ผู้ชายคนนั้นก็เลือนหายไปจากใจของเธออย่างสิ้นเชิง เธอจะไม่มีวันยอมให้ตัวเองต้องเจ็บปวดอีกแล้ว ตอนนี้เธอพึงพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่มาก ๆ ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องลูก ทุกอย่างล้วนลงตัวและอยู่ในจุดที่ดีที่สุด หลินซีอินยุ่งอยู่จนถึงห้าทุ่มกว่าจึงเข้านอน เช้าวันรุ่งขึ้น เธอได้รับข้อความจากชวีจิงโยวตลอดสามปีที่ผ่านมา ทั้งสองคนยังคงติดต่อกันอยู่เป็นระยะ ชวีจิงโยวถึงขั้นเคยบินไปหาเธอที่ต่างประเทศด้วยซ้ำ หลินซีอินเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่า คนที่แรกเริ่มเดิมทีไม่ได้คิดจะสนิทสนมด้วย ท้ายที่สุดจะกลายมาเป็นเพื่อนซี้กันจริง ๆ ช่วงแรกหลินซีอินยังมีตะขิดตะขวงใจอยู่บ้างเพราะคำพูดที่พี่ชายของชวีจิงโยวเคยพูดเอาไว้ แต่พอได้คลุกคลีกันนานเข้า เธอก็พบว่าเด็กสาวอย่างชวีจิงโยวนั้นทั้งใสซื่อและน่ารัก ความหวังดีที่มอบให้เธอก็บริสุทธิ์ใจโดยไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝง มาถึงตอนนี้ หลินซีอินจึงเอ็นดูอีกฝ่ายเหมือนเป็นน้องส
Read more

บทที่ 333

“อายุเธอยังน้อยอยู่เลยนะ” หลินซีอินอดประหลาดใจไม่ได้: “คุณพ่อคุณแม่ของเธอรีบร้อนกันไปหรือเปล่า” “เพราะ... พวกท่านกลัวว่าฉันจะถูกหลอกน่ะสิคะ” ชวีจิงโยวบอก: “คนที่เพิ่งเลิกกันไป... เขาก็หวังแค่เงินของบ้านฉันเหมือนกัน” คราวนี้หลินซีอินถึงกับอึ้งไปจริง ๆ เด็กผู้หญิงอย่างชวีจิงโยวออกจะน่ารักน่าเอ็นดูถึงขนาดนี้ จะไม่มีผู้ชายคนไหนมารักเธอด้วยใจจริงเลยเชียวหรือ? เธอจึงเอ่ยถามออกไป: “มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า”ชวีจิงโยวทำหน้าราวกับจะร้องไห้อีกรอบ: “จะเข้าใจผิดอะไรได้ล่ะคะ พี่ชายฉันแค่ไปหาเขาหนเดียว เขาก็กลัวหัวหดจนรีบมาขอเลิกกับฉันเลย!”พอหลินซีอินนึกย้อนไปถึงท่าทีคุกคามของชวีฉงโยวในตอนที่บุกมาหาเธอเมื่อคราวก่อน ก็แอบรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นก็คงจะเจอมาหนักและออกจะน่าเห็นใจอยู่ไม่น้อย เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า: “จิงจิง ฉันว่าเรื่องบางเรื่อง เธอน่าจะลองไปถามผู้ชายคนนั้นดูให้แน่ใจอีกทีนะ เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจหลอกคบเธอแค่เพราะฐานะทางบ้านหรอก อีกอย่าง... ถ้าพี่ชายเธอออกโรงขัดขวางขนาดนั้น การที่พวกเธอจะคบกันต่อไปก็คงยาก เดาว่าปัญหาน่าจะมาจากเรื่องฐานะทางบ้านที่แตกต่างกันเกินไป ซึ่งจุดนี้ ปั
Read more

บทที่ 334

“ผู้ใหญ่ที่บ้านก็พูดแบบนี้เหมือนกันค่ะ” ชวีจิงโยวยู่ปาก: “ฉันไม่อยากคบเป็นเพื่อนกับเขาหรอก ชื่อเสียงเขาในแวดวงไฮโซแย่จะตายไป ไม่กี่วันก็ควงแฟนใหม่แล้ว ชีวิตส่วนตัวเละเทะไม่ไหว” หลินซีอินร้อง “อ้อ” ออกมาคำหนึ่ง ชวีจิงโยวรีบอธิบาย: “ฉันไม่ได้เอาเขามานินทาลับหลังนะคะ แต่มันคือเรื่องจริง!” เธอหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดหน้าโมเมนต์ในไลน์ เลื่อนหาชื่อผู้ชายคนนั้นเจออย่างง่ายดาย: “พี่ดูสิคะ ผ่านไปไม่กี่วันก็เปลี่ยนผู้หญิงมาโชว์หวานออกสื่ออีกแล้ว!” หลินซีอินก้มหน้ามองจอ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นตา ลู่จั่วฝาน? ลู่จั่วฝานเนี่ยนะ! เธอจำได้ว่าเขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเผยมู่เหยี่ยไม่ใช่หรือไง? อายุมากกว่าชวีจิงโยวเกือบสิบปีเลยนะ ทางบ้านของชวีจิงโยวคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้นัดดูตัวผู้ชายที่อายุมากกว่าขนาดนี้ให้เธอ? ชวีจิงโยวสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของหลินซีอิน จึงเอ่ยถาม: “พี่คะ พี่รู้จักลู่จั่วฝานด้วยเหรอ” หลินซีอินได้สติกลับมา เธอพยักหน้า แล้วส่ายหน้า: “พี่แค่เคยได้ยินชื่อเขาน่ะ แต่ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอก” “งั้นพี่ก็คงเคยได้ยินใช่ไหมคะ ว่าเขาเป็นเสือผู้หญิงต
Read more

บทที่ 335

ไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ หลินซีอินก็ชิงเอ่ยขึ้น: “ประธานเผยคะ คุณรู้ตัวไหมว่าการกระทำแบบนี้ของคุณ... มันชวนให้รู้สึกรังเกียจมาก?”เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “ผมรู้ แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น คุณเล่นบล็อกช่องทางการติดต่อของผมไปหมดแล้ว”ก็จริง... เมื่อกลางดึกเขาแอบแอดเฟรนด์เธอมา แถมยังเมมเบอร์มือถือของตัวเองลงในเครื่องเธออีก แต่หลินซีอินก็ลบทิ้งไปแล้ว “แล้วยังไงคะ?” หลินซีอินจ้องหน้าเขา: “คุณถึงได้เมินเฉยต่อความรู้สึกคนอื่น ไปตามสืบที่อยู่ แล้วก็มาโผล่ตรงหน้าเขาหน้าตาเฉยแบบนี้น่ะเหรอ?” “ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริง ๆ” แววตาของเผยมู่เหยี่ยแฝงไปด้วยความเจ็บปวด: “อย่างน้อย... ได้โปรดให้โอกาสผมได้ตามจีบคุณเถอะนะ” “ขอโทษด้วยค่ะ แต่ฉันไม่อยากให้” หลินซีอินพูดอย่างตรงไปตรงมา: “ฉันไม่รู้ว่าประธานเผยหมายความว่ายังไงกันแน่ แต่ฉันขอบอกไว้ให้ชัดเจนตรงนี้เลยว่า ฉันไม่ชอบ ไม่ตกลง และไม่มีความคิดแบบนั้นอยู่ในหัวเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะฉะนั้น... รบกวนประธานเผยช่วยกรุณาปล่อยฉันไปเถอะค่ะ” เผยมู่เหยี่ยนิ่งอึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ทำได้เพียงใช้ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นจ้องมองเธอ หลินซีอินเบือนหน้าหนีและเอ่ยต่อ:
Read more

บทที่ 336

ช่วงนี้เผยอวิ๋นชิงกำลังดูใจกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ชาติตระกูลดีมาก โจวอวี้ซู่จึงไม่เห็นหมิงชิงหว่านอยู่ในสายตามาตั้งนานแล้ว เผยมู่เหยี่ยถือแฟ้มเอกสารเดินลงมาชั้นล่าง ภายในห้องนั่งเล่นจึงเหลือเพียงโจวอวี้ซู่คนเดียว โจวอวี้ซู่เอ่ยปากถามเขา: “เดี๋ยวพ่อแกก็กลับมาแล้ว จะอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนไหม”“ไม่ล่ะ” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยราบเรียบติดจะเย็นชา เขาเดินออกไปที่ลานหน้าบ้าน ก็เห็นหมิงชิงหว่านยืนอยู่ข้างรถของตัวเอง “พี่มู่เหยี่ย ไปส่งฉันสักหน่อยได้ไหมคะ” หมิงชิงหว่านมองเขาพลางส่งยิ้มให้: “ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วยน่ะค่ะ” เผยมู่เหยี่ยยืนนิ่งไม่ขยับ: “พูดมาสิ”“พี่มู่เหยี่ย…” หญิงสาวตรงหน้าดูสะสวยอ่อนหวาน น้ำเสียงก็ออดอ้อนฉอเลาะ ทว่าเมื่อเข้าหูเผยมู่เหยี่ยแล้ว เขากลับแยกแยะได้เพียงแค่ว่าเป็นเสียงของผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชายก็เท่านั้น เขาขมวดคิ้ว: “ตกลงว่ามีเรื่องอะไรกันแน่”หมิงชิงหว่านจึงจำต้องเอ่ยปาก: “พี่มู่เหยี่ย ฉันอยากจะถามว่า งานเลี้ยงวันเกิดของพี่เหลียนอี พี่จะไปไหมคะ แล้วต้องเตรียมของขวัญอะไรดี ฉันกลุ้มใจอยู่นิดหน่อย เลยอยากขอคำแนะนำจากพี่ดูน่ะค่ะ”“ไม่ไป” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับอ
Read more

บทที่ 337

เผยมู่เหยี่ยทำได้เพียงรอดูสถานการณ์ไปก่อน: “ตกลง” ทันทีที่เจอกัน เซียวรั่วอีก็ลอบด่าไอ้ผู้ชายเฮงซวยในใจ มิน่าล่ะตอนนั้นหลินซีอินถึงได้หลงรักเขานัก ผ่านไปสามปี ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่แก่ลง กลับดูดีขึ้นกว่าเดิมเสียอีก กลิ่นอายความหล่อเหลาและเสน่ห์ลุ่มลึกเฉพาะตัวแบบผู้ชายเต็มวัย ดึงดูดสายตาผู้หญิงได้อย่างง่ายดายหล่อยิ่งกว่าฮั่วเซียนหยางเสียอีก เซียวรั่วอีวางมาดนางพญาแบบจัดเต็ม เธอวางกระเป๋าคลัตช์ลงบนโต๊ะ ทิ้งตัวลงนั่งอย่างผ่าเผยพร้อมยกขาขึ้นไขว่ห้าง: “ประธานเผยมีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะค่ะ ฉันยุ่งมาก” เผยมู่เหยี่ยปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะขยับมือรินชาให้ ทั้งสองนัดเจอกันที่โรงน้ำชา เพราะด้วยสถานะความสัมพันธ์แบบนี้ ขืนไปนั่งกินข้าวด้วยกันคงอึดอัดแย่ ต่างจากห้องส่วนตัววีไอพีห้องอื่นที่มีผู้เชี่ยวชาญศิลปะการชงชาคอยให้บริการ ห้องของพวกเขาเงียบสงบมาก ไม่มีแม้กระทั่งพนักงานดีดกู่เจิง เซียวรั่วอีมองภาพเขาค่อย ๆ รินชาให้ตัวเองด้วยความรู้สึกตื่นตระหนกแกมทำตัวไม่ถูกอยู่ลึก ๆ ก็นะ... ชื่อเสียงของเผยมู่เหยี่ยนั้นโด่งดังสะท้านแวดวงไฮโซเมืองไห่เฉิง คนที่อยากประจบสอพลอเขามีถมเถไป
Read more

บทที่ 338

ที่ดินแปลงนั้นเปิดประมูลขายแค่สิทธิ์การใช้ประโยชน์ ไม่ใช่กรรมสิทธิ์ครอบครอง แต่สิทธิ์การใช้ประโยชน์ตั้งสามสิบปี ก็ถือเป็นตัวเลขมูลค่ามหาศาลอยู่ดี เซียวรั่วอีรู้สึกหวั่นไหวจริง ๆ นั่นแหละ: “ใจป้ำขนาดนี้เลยเหรอคะ? แค่เพื่อแลกกับคำถามเดียวเนี่ยนะ? คุ้มเหรอ?” “ถ้าเป็นเรื่องของหร่วนหร่วน ก็คุ้มครับ” เซียวรั่วอีถอนหายใจ: “ช่างเถอะ ลาภลอยจากฟ้าใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป” เผยมู่เหยี่ยขมวดคิ้ว: “คุณยังมีเงื่อนไขอะไรอีก?” “ไม่มีค่ะ” เซียวรั่วอีบอก: “ฉันหักหลังเพื่อนไม่ได้” เผยมู่เหยี่ยขมวดคิ้ว ไปไม่เป็นอยู่ชั่วขณะ เซียวรั่วอีลองครุ่นคิด ก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นเอง: “ฉันขอถามอะไรคุณสักสองสามข้อได้ไหมคะ?” เผยมู่เหยี่ยพยักหน้า: “ได้ครับ” เซียวรั่วอีบอกดักคอ: “ตกลงกันก่อนนะ ฉันถามคุณได้ แต่ไม่ได้แปลว่าคุณจะมีสิทธิ์ถามฉันกลับ” เผยมู่เหยี่ยเพียงแค่ถามว่า: “คุณอยากรู้อะไรล่ะครับ?” เซียวรั่วอีคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิงคำถามออกไป: “ช่วงนี้คุณว่างมากเหรอคะ? ตกลงคุณคิดยังไงกับหร่วนหร่วนกันแน่? ตอนฮั่วเซียนหยางโทรหา ทำไมคุณถึงยอมมาล่ะ?” “ไม่ว่างครับ ผมยุ่งมาก” เผยมู่เหยี่ยไล่ตอบ
Read more

บทที่ 339

“ถ้าไม่ใช่เขา งั้นก็คงเป็น... แฟนเก่าของเธอ” “นี่คุณรู้กระทั่งเรื่องแฟนเก่าของเธอด้วยเหรอ?” เผยมู่เหยี่ยส่งเสียง “อืม” ตอบรับในลำคอ “แล้วคุณรู้อะไรบ้าง?” “รู้ว่าพวกเขารักกันมาก แล้วก็รู้ว่าหลังจากเลิกกัน... หลินซีอินลางานป่วยไปพักใหญ่เลย” เซียวรั่วอีหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา อดกลั้นความสงสัยไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องถามออกไป: “แล้วหมิงชิงหว่านล่ะ?” “หมิงชิงหว่าน?” เผยมู่เหยี่ยมองเธอ แววตาแฝงความฉงนเล็กน้อย: “เธอทำไมเหรอ?” “คุณไม่ได้ชอบเธอหรอกเหรอ?” “ก่อนที่คุณปู่จะจากไป ท่านฝากฝังให้ผมช่วยดูแลเธอให้ดี ผมเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้นแหละครับ” เซียวรั่วอีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน: “ขอโทษด้วยนะคะที่ถามซอกแซกขนาดนี้ แต่เรื่องของหร่วนหร่วน ฉันยังบอกคุณตอนนี้ไม่ได้จริง ๆ เอาเป็นว่า... เรื่องที่เราสองคนมาเจอกันในวันนี้ ฉันต้องบอกเธอแน่ รอฉันคุยกับเธอเสร็จแล้ว จะติดต่อคุณไปอีกทีก็แล้วกันค่ะ” เผยมู่เหยี่ยลุกขึ้นยืนตาม: “ขอบคุณครับ” “อย่าเพิ่งขอบคุณเลยค่ะ” เซียวรั่วอีพูดดัก: “คุณอย่าเพิ่งตั้งความหวังอะไรเลยหร่วนหร่วนในตอนนี้... เธอพอใจก
Read more

บทที่ 340

คราวนี้หลินซีอินนิ่งอึ้งไปนานกว่าเดิม ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา: “เธอเป็นอะไรเนี่ย จู่ ๆ ก็พูดเรื่องแปลก ๆ แบบนี้ออกมาได้” “ฉันไปเจอเผยมู่เหยี่ยมา เขาเป็นคนบอกฉันเอง” เซียวรั่วอีไม่มัวอมพะนำ เธอเล่าสิ่งที่เผยมู่เหยี่ยพูดให้เพื่อนฟังจนหมดเปลือก หลินซีอินตกอยู่ในภวังค์ความคิดทันที เซียวรั่วอีไม่ได้เร่งรัดอะไร ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใช้เวลาย่อยข้อมูลนี้เงียบ ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินซีอินก็เอ่ยถามขึ้น: “เธอว่า... เขารู้เรื่องของโยวโยวแล้วหรือเปล่า” เซียวรั่วอีชะงักไป เธอไม่ได้นึกถึงมุมนี้มาก่อนเลย ถ้าเผยมู่เหยี่ยรู้เรื่องโยวโยวแล้ว การที่เขาพูดแบบนั้นออกมาเพราะเห็นแก่ลูกและเห็นแก่สายเลือดของตระกูลเผย... มันก็มีความเป็นไปได้อยู่เหมือนกัน เซียวรั่วอีถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หลินซีอินพูดต่อ: “ถ้าทำไปเพื่อลูก เป็นไปได้ไหมว่าเขาแค่โกหก” เซียวรั่วอีดึงสติกลับมาได้แล้วถามกลับ: “เธอคิดว่าเผยมู่เหยี่ยเป็นคนแบบนั้นเหรอ ฉันว่านะ ถ้าเขารู้เรื่องลูก เขาคงมาเปิดอกคุยกับเธอตรง ๆ มากกว่าจะใช้วิธีอ้อม ค้อมแบบนี้” เรื่องลูกเป็นเหตุผลเดียวที่หลินซีอินพอจะนึกออก ไม่อย่างนั้น เธอจินตนาการไม่ออกจริ
Read more
PREV
1
...
3233343536
...
40
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status