จังหวะที่เขาจะเดินจากไป เธอไม่ยอมปล่อย เผยมู่เหยี่ยแทบจะสะกดกลั้นสัตว์ร้ายในกายเอาไว้ไม่อยู่ เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เขามักจะไร้ซึ่งความยับยั้งชั่งใจมาแต่ไหนแต่ไร “งั้นยังอยากได้ไม้ขีดไฟอยู่ไหม?” เขาถาม หลินซีอินพยักหน้ารัว ๆ: “เอา!” เผยมู่เหยี่ยคว้าของบางอย่างใกล้มือยัดใส่มือเธอ: “อะ นี่ไงไม้ขีดไฟ” มันคือนาฬิกาข้อมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง หลินซีอินยิ้มกว้างทันที: “ฉันจะออกไปขายไม้ขีดไฟแล้วนะ” เธอล้มตัวลงนอนกอดนาฬิกาข้อมือไว้อย่างพึงพอใจ มุมปากของเผยมู่เหยี่ยยกยิ้มขึ้นมา รู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าเธอในตอนนี้น่ารักน่าเอ็นดู และมีเสน่ห์เหลือเกิน เขาไม่เคยเห็นหลินซีอินในมุมนี้มาก่อนเลย หลินซีอินเพิ่งผ่านการร้องไห้มา ปลายจมูกจึงยังแดงรื้นนิด ๆ ทว่าริมฝีปากกลับอวบอิ่มแดงระเรื่อ แวววาวราวกับเยลลี่ ชวนให้คนมองอยากจะก้มลงไปจุมพิตสักที ลูกกระเดือกของเผยมู่เหยี่ยขยับขึ้นลงอีกครั้ง เขาเบือนหน้าหนีอย่างงุ่นง่านใจ ก่อนจะหลุดสบถคำหยาบออกมาคำหนึ่งในที่สุด ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลินซีอินยังไม่ทันลืมตาก็รู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด เธอยกมือขึ้นนวดคลึงขมับทั้งสองข้าง ความทรง
Read more