All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 351 - Chapter 360

400 Chapters

บทที่ 351

ทว่าการพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว ต่อให้เขาจะหน้าตาดีแค่ไหน ก็ยังไม่พอที่จะครอบครองหัวใจเธอได้ทั้งดวง จนกระทั่งเธอได้พบกับเผยมู่เหยี่ยอีกครั้ง เหตุการณ์ในครั้งนั้นค่อนข้างอันตราย มีเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งไปเก็บลูกบอลกลางถนนและเกือบถูกรถชน ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนั้น เป็นเผยมู่เหยี่ยที่พุ่งเข้าไปคว้าตัวเด็กกลับมาได้ทัน ตอนนั้นหลินซีอินก็อยู่ในเหตุการณ์ เธอเองก็อยากจะเข้าไปช่วยเด็กเช่นกัน แต่เพราะอยู่ไกลเกินไป วินาทีที่เผยมู่เหยี่ยช่วยชีวิตคน เธอจึงมองเห็นทุกอย่างชัดเจนเต็มสองตา ทีแรกเธอยังคิดว่าเด็กคนนั้นเป็นญาติของเขาเสียอีก จนกระทั่งแม่ของเด็กวิ่งเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าเขา ร้องไห้ฟูมฟายจนแทบขาดใจ ทว่าเขากลับไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โบกมือปัด ๆ แล้วเดินจากไป นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ภายในใจของหลินซีอินก็มีแต่เขา ความรักมักมาเยือนโดยไม่ทันตั้งตัวเสมอ และหลังจากนั้น ในหัวใจของเธอก็ไม่เคยมีที่ว่างให้ผู้ชายคนไหนอีกเลย ผู้ชายคนนี้ คือคนที่ทำให้ช่วงวัยสาวของเธอต้องสูญเปล่าไปจนหมดสิ้น มาบัดนี้ หลินซีอินอายุเพียงยี่สิบเจ็ดปี แต่เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองแก่แล้ว อย่างน้อยสภาพจิตใจก็ไ
Read more

บทที่ 352

ความตระหนักรู้นี้ทำให้เธอเหมือนมีหนามแหลมคมตั้งชันขึ้นมาทั่วทั้งร่าง เธอออกแรงผลักเผยมู่เหยี่ยออกไป ขอบตาแดงก่ำ: “นี่หรือคือการให้เกียรติกัน? ฉันบอกว่าไม่ ทำแบบนี้มันเรียกว่าลวนลามชัด ๆ!” เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูรถอีกครั้ง เผยมู่เหยี่ยไม่กล้าขังเธอไว้อีกต่อไป จึงจำใจต้องปลดล็อกให้แต่โดยดี หลินซีอินลงจากรถ แล้วก้าวฉับ ๆ เดินไปข้างหน้า เธอได้ยินเสียงปิดประตูรถดังไล่หลังมา ตามด้วยเสียงฝีเท้า เผยมู่เหยี่ยอยากจะคว้าแขนเธอไว้ แต่พอนึกถึงคำพูดของเธอ เขาก็ชะงักและชักมือกลับไป เขาเอ่ยขึ้นว่า: “เซียวรั่วอีถามผมว่า ทำไมตอนนั้นผมถึงแต่งงานกับคุณ” ฝีเท้าของหลินซีอินชะงักกึก “เพราะว่าชอบ” เผยมู่เหยี่ยพูดตรง ๆ: “ผมเป็นคนไปขอร้องคุณปู่ให้ท่านตกลงเรื่องนี้เอง คนที่ผมอยากแต่งงานด้วย มีแค่คุณเท่านั้น” หลินซีอินรู้สึกปั่นป่วนในใจ อารมณ์หลากหลายตีรวนกันจนยากจะสงบลงได้ในพริบตา เธอก้าวเท้า เดินไปข้างหน้าต่อไป ทว่าครั้งนี้ เสียงฝีเท้าที่ตามหลังมาเงียบหายไปแล้ว ก่อนเข้าลิฟต์ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเผยมู่เหยี่ยเขาส่งมาว่า: “ผมจะตามจีบคุณโดยอยู่บนพื้นฐานของการให้เก
Read more

บทที่ 353

หลินซีอินนึกไม่ถึงว่าเผยมู่เหยี่ยจะมาเช้าขนาดนี้จริง ๆ แต่เธอไม่อยากให้เขาเจอกับหลินโย่วสิงเลยแม้แต่น้อย เธอเดินไปที่ประตู: “คุณป้าคะ รบกวนไปดูโยวโยวหน่อยค่ะว่าตื่นหรือยัง” ป้าจ้าวเดินเลี่ยงออกไป หลินซีอินยืนอยู่ตรงโถงทางเข้าบ้าน พลางมองหน้าเขา เผยมู่เหยี่ยไม่ได้มีท่าทีว่าจะเข้ามาข้างใน เขาเพียงแค่ยื่นถุงอาหารเช้ามาให้: “มื้อเช้า”หลินซีอินไม่รับ: “เดี๋ยวป้าจ้าวทำค่ะ” “งั้นก็ไม่ต้องให้ป้าทำแล้ว” เผยมู่เหยี่ยเอ่ย: “ถ้าไม่รับไป ฉันจะเข้าไปข้างในแล้วนะ” หลินซีอินจึงจำใจต้องรับมา เผยมู่เหยี่ยพูดต่อ: “งั้นฉันรออยู่ข้างล่างนะ”หลินซีอินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง: “ประธานเผยคะ คุณทำแบบนี้ฉันลำบากใจนะคะ” เผยมู่เหยี่ยทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะถามกลับ: “งั้นให้ผมเข้าไปกินเป็นเพื่อนคุณไหมล่ะ” สิ่งที่ตอบกลับเขามา คือเสียงปิดประตูใส่หน้าดังปังของหลินซีอิน จังหวะเดียวกันนั้น ป้าจ้าวก็อุ้มหลินโย่วสิงออกมาพอดี เจ้าหนูน้อยที่กำลังขยี้ตาตื่น พอได้ยินเสียงก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ หลินซีอินรีบวางของลงบนโต๊ะอาหาร แล้วเข้าไปอุ้มลูกน้อยมาโอ๋ หลังจากปลอบอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หันไปบอกป้าจ้าว: “ค
Read more

บทที่ 354

หลินซีอินถึงได้เงยหน้าขึ้นสบตาเขา: “ก็ประธานเผยหล่อเหลาดูดีขนาดนี้ ผู้หญิงคนไหนเห็นจะไม่หวั่นไหวบ้างล่ะคะ” เผยมู่เหยี่ยซึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เท้าแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ โน้มตัวลงมามองหน้าเธอ: “แล้วหึงหรือเปล่าครับ” หลินซีอินเอนตัวไปด้านหลังเพื่อทิ้งระยะห่าง: “ช่วงเช้านี้ประธานเผยอยากไปเดินดูงานตรงไหนคะ” ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง หรุบตาลงมองเธอ: “ไม่ไปไหนทั้งนั้นครับ จะอยู่เป็นเพื่อนคุณทำงาน” หลินซีอินไม่อยากพาเขาเดินทอดน่องไปทั่วบริเวณโรงเรียนก็จริง แต่เธอยิ่งไม่อยากใช้เวลาทั้งเช้าอุดอู้อยู่กับเขาสองต่อสองในห้องพักครูแคบ ๆ นี้มากกว่า “คุณไม่ยุ่งเหรอคะ” หลินซีอินถามอย่างแปลกใจ: “ไม่ต้องเข้าบริษัทหรือไง” เผยมู่เหยี่ยตอบตามความจริง: “เมื่อคืนผมอยู่เคลียร์งานจนถึงตีสอง” แถมหกโมงกว่าก็ต้องตื่นไปส่งมื้อเช้าให้เธอ เบ็ดเสร็จแล้วเขาได้นอนไปแค่สามชั่วโมงเท่านั้น หลินซีอินชะงักไปเล็กน้อย: “คุณนี่... ไม่รู้จะหาเรื่องลำบากใส่ตัวไปทำไม”“ก็บอกแล้วไงครับว่าจะจีบคุณ” “ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย…” “ถ้าไม่ทำแบบนี้ แล้วผมจะมีวิธีไหนเข้าใกล้คุณได้อีกล่ะครับ” เ
Read more

บทที่ 355

ทว่าเขาก็นึกถึงเรื่องลูกของหลินซีอินขึ้นมาได้ในทันที เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากหย่าขาดกันไปแล้ว หลินซีอินต้องเผชิญกับอะไรมาบ้างแต่เธอกับผู้ชายคนนั้นก็เลิกรากันไปแล้ว แถมผู้ชายคนนั้นยังไม่ใช่ถังอี่เซินอีกด้วย เดาได้เพียงว่าคงเป็นคนที่เธอเพิ่งรู้จักหลังจากที่หย่ากับเขาไปแล้ว รู้จักกันได้เพียงไม่กี่เดือน เธอก็ยอมอุ้มท้องมีลูกให้ผู้ชายคนนั้น คลอดลูกออกมาแล้วสุดท้ายก็เลิกรากันไป... แม้ในใจของเผยมู่เหยี่ยจะเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด แต่เมื่อเรื่องราวมันดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากต้องยอมรับมัน หลินซีอินกลับมาตอนเกือบสิบเอ็ดโมงครึ่ง ซึ่งจวนจะถึงเวลาพักกลางวันเต็มที เธอจึงไม่อาจประวิงเวลาได้อีกต่อไป เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน ก็เห็นเผยมู่เหยี่ยกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่ เธอเกรงว่าจะเป็นเอกสารสำคัญของบริษัทจึงไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ ทำเพียงยืนอยู่ตรงประตู: “ประธานเผยคะ จะไปทานมื้อเที่ยงเลยไหมคะ?”เผยมู่เหยี่ยชะงักปลายปากกา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ: “อาจารย์หลินชวนผมทานข้าวเหรอครับ?” หลินซีอินรู้สึกได้ว่าเผยมู่เหยี่ยในตอนนี้ ช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก
Read more

บทที่ 356

อันที่จริง สองวันที่ผ่านมาหลินซีอินรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก เผยมู่เหยี่ยยังคงวนเวียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย เพียงแต่ไม่ได้ขลุกอยู่ในห้องพักครูของเธอตลอดเวลาเหมือนเมื่อหลายวันก่อน เขาเริ่มเว้นระยะห่างและให้พื้นที่ส่วนตัวกับเธอแล้ว นอกจากเวลาที่เธอสอนหนังสือแล้ว เขาก็จะคอยไปนั่งฟังเลกเชอร์อยู่ด้านล่าง ไม่ว่าหลินซีอินจะปรายตามองไปตอนไหน ก็จะเห็นเขาตั้งใจฟังอยู่เสมอเผลอ ๆ อาจจะเป็นนักศึกษาที่ตั้งใจเรียนที่สุดในห้องเลยก็ว่าได้ ทว่าเขาไม่ได้เข้ามาคลุกคลีกับเธอตามลำพังในห้องพักครูอีกแล้ว เวลาที่หลินซีอินยุ่ง เขาก็จะไปหามุมเงียบ ๆ เพื่อจัดการงานของตัวเอง ก่อนหน้านี้ที่โรงอาหารของมหาลัย เขาเคยประกาศกร้าวว่ากำลังตามจีบหลินซีอินอยู่ ผ่านไปไม่ถึงสองวัน ข่าวลือนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่ว เป็นเพราะหลินซีอินเคยบอกกับทุกคนว่าเธอแต่งงานแล้ว แต่ตอนนี้กลับมีข่าวพัวพันเชิงชู้สาวกับนักลงทุน คนในมหาลัยหลายคนจึงพากันซุบซิบนินทา กว่าเผยมู่เหยี่ยจะรู้เรื่องนี้ก็ตอนที่บังเอิญไปได้ยินเพื่อนร่วมงานของหลินซีอินจับกลุ่มพูดถึงเรื่องนี้ลับหลัง เผยมู่เหยี่ยถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า การปรากฏตัวของเขาแท้จริงแล้วก
Read more

บทที่ 357

หลินซีอินเหลือบมองไปที่เบาะหน้า ทั้งคนขับรถและเยว่หลินเจ๋อต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า เธอจึงไม่อยากจะพูดอะไรออกมาอีก เผยมู่เหยี่ยเองก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน แต่เขากลับยื่นของบางอย่างมาให้ หลินซีอินมองกล่องใบนั้น แต่ไม่ยอมรับไป เผยมู่เหยี่ยเอ่ยขึ้น: “รับไปเถอะ กลับไปค่อยเปิดดู ถ้าไม่ชอบก็ทิ้งมันไปซะ” หลินซีอินยังคงนิ่งเฉย เพราะมีคนอยู่เบาะหน้า เผยมู่เหยี่ยจึงไม่อยากพูดอะไรให้มากความ แต่เมื่อคิดไปคิดมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก: “ต่อไปผมจะไม่ทำให้คุณต้องน้อยใจอีกแล้ว” จู่ ๆ เขาก็พูดเรื่องพรรค์นี้ออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย หลินซีอินจึงอดไม่ได้ที่จะตวัดสายตาค้อนใส่เขาไปหนึ่งที เผยมู่เหยี่ยพูดต่อ: “ที่ผ่านมาล้วนเป็นความผิดของผมเอง หวังว่าคุณจะให้โอกาสผมได้แก้ไขนะ”ด้านหน้า คนขับรถและผู้ช่วยต่างพากันนั่งตัวเกร็ง สายตามองตรงสงบเสงี่ยม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ถ้าอยู่กันตามลำพังแค่สองคน ไม่ว่าเผยมู่เหยี่ยจะพูดอะไร หลินซีอินก็คงทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาได้ แต่ตอนนี้ในรถยังมีคนอื่นอยู่ด้วย เผยมู่เหยี่ยพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างไร? เขาไม่อายบ้างหรือไง? แต่ในเมื่อพูดออกมาแล้ว จะพูดประโย
Read more

บทที่ 358

หลินซีอินหันกลับไปมองเขา: “ประธานเผย ขอบคุณที่มาส่งนะคะ ส่งแค่นี้พอ ลาก่อนค่ะ” คำว่าส่งแค่นี้พอของเธอ นัยหนึ่งหมายถึงการยุติความพัวพันระหว่างพวกเขา ส่วนอีกนัยหนึ่งคือเพื่อเบรกไม่ให้เผยมู่เหยี่ยลงจากรถ ไม่รู้เหมือนกันว่าเผยมู่เหยี่ยจะฟังออกหรือเปล่า แต่ถึงจะฟังออก เขาก็คงแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจอยู่ดี ในเมื่อฉือเทียนหลินถึงขั้นอุ้มเด็กมายืนหยามหน้าเขาถึงที่ ถ้าเขายังนิ่งเฉยอยู่ได้ จะยังนับว่าเป็นลูกผู้ชายอยู่อีกเหรอ! ถ้าหลินซีอินรู้ว่าเผยมู่เหยี่ยกำลังคิดอะไรอยู่ เธอคงได้แต่เอือมระอา งานนี้ฉือเทียนหลินถูกปรักปรำเข้าเต็มเปา เขาไปท้าทายอะไรตอนไหน? การอุ้มเด็กมันก็เป็นแค่ชีวิตประจำวันของเขาต่างหาก หลินซีอินก้าวลงจากรถ แล้วก็พบว่าคำพูดของตัวเองไร้ผล เพราะเผยมู่เหยี่ยดันเดินตามลงมาด้วย ทว่าหลินซีอินไม่อยากให้เขาเห็นหลินโย่วสิงเลยแม้แต่น้อย หลินซีอินรีบสาวเท้าเข้าไปหา ไม่รอให้ฉือเทียนหลินทันตั้งตัว ก็คว้าตัวเด็กจากอ้อมอกเขามาอุ้มไว้เอง ฉือเทียนหลินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในทันที ตอนแรกเขาเตรียมจะลงมือตอบโต้ แต่พอเห็นว่าเป็นหลินซีอิน จึงยอมปล่อยเด็กให้เธอแต่โดยดี หลินซีอิน
Read more

บทที่ 359

ทั้งสองคนนัดเจอกันที่คาเฟ่แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว หากย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายปีก่อน ไม่ว่าจะเป็นใครในสองคนนี้ก็คงจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะมีภาพเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นในอนาคต ใครจะไปคาดคิดล่ะว่า พวกเขาจะยอมมานั่งจิบกาแฟด้วยกันอย่างใจเย็นได้ ฉือเทียนหลินเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน: “ช่วงสามปีที่เธออยู่เมืองนอก รู้ไหมว่าฉันต้องบินไปกลับกี่เที่ยว”เผยมู่เหยี่ยรู้สึกจุกแน่นในอก แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะเดาคำถามที่ฟังดูจงใจโอ้อวดของอีกฝ่ายอยู่แล้ว “เซียวรั่วอีไปหาเธอทุกสัปดาห์” ฉือเทียนหลินพูดต่อ: “ถึงฉันจะทำแบบนั้นไม่ได้ แต่ทุกครั้งที่ไป ฉันก็มักจะอยู่เป็นเพื่อนเธอกับลูกพักใหญ่เสมอ” ราวกับมีหินก้อนใหญ่หล่นทับลงกลางอกของเผยมู่เหยี่ย เขายกถ้วยกาแฟขึ้นมาแล้วก็วางกลับลงไปเขาดื่มไม่ลง ตอนที่เขาและหลินซีอินหย่าร้างกัน เรื่องราวมันจบลงไม่สวยนัก เขาจมปลักอยู่กับความเจ็บปวดที่หลินซีอินดึงดันจะเอาลูกออก และก้าวข้ามผ่านความรู้สึกนั้นไม่ได้อยู่นานแสนนาน เขาโหมงานหนักเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง จะได้ไม่มีเวลาว่างไปคิดถึงเธอ ความวุ่นวายและกาลเวลาเป็นอาวุธช
Read more

บทที่ 360

เขาตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่งแล้ว หลินซีอินรักเขา ที่เธอยอมแต่งงานกับเขา ก็เพราะคำว่ารัก ทว่า... หลังจากได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ เขากลับปรารถนาให้หลินซีอินไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลยเสียยังจะดีกว่า เขาอยากให้สิ่งที่เขาเคยคาดเดาไว้เป็นความจริง อยากให้หลินซีอินมีคนอื่นอยู่ในใจ แต่ทุกสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า บีบบังคับให้เขาต้องยอมรับความจริงอันโหดร้าย หลินซีอินรักเขา... แต่เขากลับเป็นคนที่ทำร้ายจิตใจเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นคือ เขาเคยเอ่ยปากว่าเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แถมหลังจากหย่าร้างกันไปถึงสามปี เขายังตามจีบเธออย่างออกหน้าออกตา โดยหลงคิดไปเองว่าตนไม่ได้ติดค้างอะไรเธอเลย เมื่อนึกถึงความน้อยเนื้อต่ำใจที่หลินซีอินต้องทนแบกรับตลอดสามปีของการแต่งงาน หัวใจของเผยมู่เหยี่ยก็เจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกมีดทื่อ ๆ เฉือนเนื้อ เขาหูอื้อจนไม่ได้ยินด้วยซ้ำว่าฉือเทียนหลินพูดอะไรต่อ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากร้านกาแฟไป เมื่อกลับถึงบริษัท เขาก็ไม่มีสมาธิจะอ่านเอกสารใด ๆ อีก ความทรงจำของเขาหวนกลับไปเมื่อสามปีก่อน วันนั้น เขาเห็นหลินซีอินกินข้าวกับเพื่อน
Read more
PREV
1
...
3435363738
...
40
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status