All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 361 - Chapter 370

400 Chapters

บทที่ 361

ตอนที่หลินอี้หมิงเข้าโรงพยาบาล เผยมู่เหยี่ยอยากเจอหลินซีอินจึงทำได้เพียงไปหาที่นั่น ทว่าหมิงชิงหว่านกลับวานให้เขาช่วยไปรับยาแทน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายาในถุงคืออะไร พอไปถึงโรงพยาบาล เพื่อนของหมิงชิงหว่านก็ยื่นถุงยาให้เขาโดยตรง เขาคิดถึงหลินซีอิน แต่ท่าทีเย็นชาของเธอกลับทิ่มแทงใจเขาราวกับเข็มเล่มหนึ่ง แค่คิดว่าในใจของหลินซีอินมีผู้ชายคนอื่น เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากรังแกเธอ ประโยคที่หลินซีอินถามว่า ต่อให้ไม่มีความรู้สึกก็ยังขึ้นเตียงกันได้ใช่ไหม ยิ่งตอกย้ำให้เผยมู่เหยี่ยมั่นใจว่าในใจเธอมีใครอีกคน เขาจึงทำได้เพียงพูดจาทำร้ายจิตใจ เพื่อปกปิดความเปราะบางของตัวเอง ตอนไปซื้อบะหมี่รสเผ็ดเปรี้ยวที่ตลาดกลางคืน เผยมู่เหยี่ยฉวยโอกาสสอดประสานสิบนิ้วกับมือเธอ จากนั้นก็รวบตัวเธอมาไว้ในอ้อมแขน คอยปกป้องไม่ให้ถูกคนอื่นเดินชน สาเหตุที่เผยมู่เหยี่ยกินบะหมี่รสเผ็ดเปรี้ยวไปแค่เส้นเดียว เป็นเพราะช่วงนั้นเขากระเพาะไม่ดี หมอจึงสั่งห้ามไม่ให้กินอาหารพวกนั้น ตอนที่หลินจื่อหาวเกิดเรื่อง หลินซีอินไม่ยอมมาขอความช่วยเหลือจากเขา เรื่องนี้ก็ทำให้เขาโมโหเช่นกัน ไหนจะเรื่องของอู๋จินสิงอีก เขาจงใจปล่อยอู๋จิ
Read more

บทที่ 362

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่นึกถึงคำพูดถากถางตอนที่เขารังแกเธอบนเตียง เขาก็แทบอยากจะย้อนเวลากลับไปบีบคอตัวเองให้ตาย แต่ความจริงก็คือความจริง เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว เขาไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกว่าตัวเองติดค้างหลินซีอิน ทำให้เธอต้องทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจมามากมาย แต่เธอก็ทำแท้งลูกของพวกเขาไปแล้ว ถือว่าพวกเขาหายกัน ทว่ามาดูตอนนี้ ดูเหมือนเขาต่างหากที่ติดค้างเธอมากกว่า สิ่งที่ทำให้เขาว้าวุ่นใจยิ่งกว่านั้นก็คือ... ตอนนั้นหลินซีอินชอบเขา เขาเคยถามเซียวรั่วอี เพราะอยากรู้ว่าทำไมหลินซีอินถึงยอมแต่งงานกับเขา อันที่จริง ตอนที่หมิงชิงหว่านบอกเขา เขาก็พอจะเดาคำตอบอยู่ในใจได้บ้างแล้ว แต่เขาแค่ยังไม่กล้าฟันธง แม้ว่าเซียวรั่วอีจะไม่ได้ให้คำตอบ แต่จากสีหน้าและน้ำเสียงของเธอ เขาก็เดาได้ไม่ยาก ยิ่งบวกกับเรื่องที่ฉือเทียนหลินบอก ยิ่งทำให้เขามั่นใจ หลินซีอินชอบเขา ที่เธอแต่งงานกับเขาก็เพราะชอบเขานั่นแหละ ใจตรงกัน... นี่คือสิ่งที่เผยมู่เหยี่ยใฝ่ฝันอยากจะได้มาตลอด แต่เขากลับไม่เคยรู้เลยว่า ตัวเองเคยได้รับมันมาตั้งนานแล้ว ทว่ากลับเป็นเขาเองที่ทำมันหลุ
Read more

บทที่ 363

เผยมู่เหยี่ยเอ่ย: “ตอนนี้นายยังไม่แต่งงาน จะเล่นสนุกแค่ไหนก็เอาเถอะ แต่ถ้าแต่งงานแล้วยังทำตัวแบบนี้อีกล่ะก็... อย่าหาว่าฉันไม่นับนายเป็นเพื่อนก็แล้วกัน” ลู่จั่วฝานปรายตามองเขา ก่อนจะถามกลับ: “แล้วเรื่องที่นายตามง้อคนของนายล่ะ ไปถึงไหนแล้ว?” ตอนที่รู้ว่าเผยมู่เหยี่ยชอบหลินซีอิน ลู่จั่วฝานตกใจจนแทบไม่อยากจะเชื่อ เขาคิดมาตลอดว่าผู้หญิงที่เผยมู่เหยี่ยมีใจให้คือคนอื่น... ถ้าไม่ใช่หมิงชิงหวั่น ก็คงเป็นชวีเหลียนอีนึกไม่ถึงเลยว่าหวยจะไปออกที่หลินซีอิน หากจะยืมคำพูดของเผยมู่เหยี่ยมาใช้ก็คือ... ถ้าฉันไม่ได้ชอบเธอ แล้วจะแต่งงานกับเธอไปทำไม?เขามีทั้งความมั่นใจและทุนทรัพย์มากพอที่จะพูดประโยคนี้ได้เต็มปาก ด้วยความสามารถและชั้นเชิงระดับเขา เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจเพื่อขยายอำนาจหรือสร้างความมั่นคงเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะแต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองรักเท่านั้น แต่ผลสุดท้ายกลับทำเธอหลุดมือไปเสียได้ และตอนนี้ก็ต้องมานั่งหาวิธีตามง้อขอคืนดี เมื่อได้ยินคำถามของลู่จั่วฝาน เผยมู่เหยี่ยก็ขมวดคิ้วมุ่น: “ยังไม่คืบหน้าเลย” ลู่จั่วฝานจิ๊ปาก: “อาการห
Read more

บทที่ 364

เผยมู่เหยี่ยเอ่ย: “เคยเจอชวีฉงโยวอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ไม่ได้สนิทกัน ทำไมเหรอ”“ชวีฉงโยวเป็นพวกหวงน้องสาวเข้าขั้นหนัก ตั้งแต่รู้ว่าบ้านฉันมีแผนจะให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เขาก็มองฉันขวางหูขวางตาไปซะหมด” ลู่จั่วฝานบอก: “เห็นว่าถ้านายสนิทกับเขา ก็ฝากไปบอกเขาสักคำทีว่าฉันไม่ได้พิศวาสน้องสาวเขาเลยสักนิด” เผยมู่เหยี่ยถาม: “แล้วทำไมนายไม่ไปบอกเขาเองล่ะ” “ในสายตาชวีฉงโยว น้องสาวตัวเองดีเลิศประเสริฐศรีไปซะทุกอย่าง ฉันพูดไปเขาก็ไม่เชื่อหรอก ไม่รู้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน” เผยมู่เหยี่ยปัด: “ไว้ค่อยว่ากัน” ลู่จั่วฝานหงุดหงิดแทบตาย: “ก็แค่เด็กเมื่อวานซืน ไม่รู้ว่าแม่ฉันไปถูกใจอะไรยัยนั่นนักหนา ถึงได้ยืนกรานว่าต้องเป็นเธอให้ได้!” สิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ ภาพลักษณ์ของเขาในสายตาชวีจิงโยวนั้นตกต่ำดิ่งลึกลงไปถึงแกนโลก จนไม่รู้จะติดลบไปมากกว่านี้ได้อย่างไรแล้ว หลินซีอินรับสายโทรศัพท์จากชวีจิงโยวตั้งแต่เช้าตรู่ “พี่คะ พี่ว่าบนโลกนี้มีผู้ชายพรรค์นั้นอยู่ด้วยเหรอ เปลี่ยนแฟนบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า นี่เขาไม่กลัวติดโรคบ้างหรือไง!” หลินซีอินยิ้มแล้วเอ่ยว่า: “เธอวางใจเถอะ ที่บ้านไม่ปล่อยให้เธอ
Read more

บทที่ 365

กว่าจะสะสางงานเสร็จก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่า เธอถึงเพิ่งจะมีเวลาพักจิบน้ำ พอเหลือบมองโทรศัพท์ เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า วันนี้เผยมู่เหยี่ยไม่ได้มา แถมยังไม่ได้ส่งข้อความมาหา นับตั้งแต่วันแรกที่เขามาปรากฏตัวที่มหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปสิบกว่าวันแล้ว เขามาขลุกอยู่ที่นี่ทุกวัน แต่หลินซีอินรู้ดีว่า ทุกคืนเขายังต้องกลับไปทำโอทีที่บริษัทต่อ เรื่องนี้เธอเคยถามเผยมู่เหยี่ยแล้ว เยว่หลินเจ๋อเองก็เคยบอกเธอเหมือนกัน หลินซีอินรู้ดีว่าเยว่หลินเจ๋อมีจุดประสงค์อะไร ก็แค่อยากเรียกร้องความสงสารแทนเผยมู่เหยี่ย เพื่อเรียกคะแนนความเห็นใจจากเธอ แต่หลินซีอินบอกเขาไปอย่างชัดเจนแล้วว่า ไม่ต้องมาเสียเวลากับเธอ ทว่าเผยมู่เหยี่ยกลับไม่ยอมฟัง แต่ตอนนี้ ดูเหมือนในที่สุดเขาจะยอมฟังและเข้าใจมันสักที ถึงได้เลิกมาที่มหาวิทยาลัย การตามตื๊อที่ว่า ก็คงจะจบลงเพียงเท่านี้ หลินซีอินลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก จัดเตรียมเอกสารประกอบการสอนให้เรียบร้อย แล้วเดินไปที่ห้องเรียน ตอนแรกเธอไม่ได้มองลงไปที่นั่งนักศึกษา มัวแต่จัดเตรียมเอกสารบนโต๊ะหน้าชั้นเรียน แต่พอเงยหน้าขึ้นมา สายตาก็ตวัดไปมองที่นั่งแถวหลังสุ
Read more

บทที่ 366

“ขอโทษนะ ที่ผ่านมาผมทำผิดไปหลายเรื่องเลย” เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงมองเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความจริงใจ หลินซีอินก้มหน้ามองลวดลายบนกระเป๋าถือของตัวเอง ไม่อยากจะปริปากพูดอะไร เผยมู่เหยี่ยพรั่งพรูออกมามากมาย เขาเล่าถึงเรื่องราวในอดีตของพวกเขาทั้งคู่ เล่าถึงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่บางเรื่องหลินซีอินก็ลืมไปแล้ว แต่เขากลับยังจำมันได้ดี ทั้งความเย็นชา ความเข้าใจผิด และคำตำหนิติเตียนที่เขามีต่อเธอ... ตอนแรกหลินซีอินยังคงนิ่งเฉย ทว่าต่อมาไม่รู้ว่าคำพูดประโยคไหนของเขาที่ไปสะกิดใจเข้า จมูกของเธอพลันร้าวผ่าว ขอบตาเริ่มแดงก่ำ ความจริงแล้ว ตอนที่เซียวรั่วอีบอกว่าเผยมู่เหยี่ยชอบเธอ เธอก็เคยคิดเหมือนกันว่า บางทีเรื่องราวทั้งหมดในอดีตอาจจะเป็นแค่ความเข้าใจผิด แต่เธอไม่นึกเลยว่า... มันจะเป็นความเข้าใจผิดจริง ๆ ตอนนั้นนายท่านตระกูลเผยอยากให้เผยมู่เหยี่ยแต่งงานกับหมิงชิงหว่าน ทว่าตัวเผยมู่เหยี่ยกลับอยากแต่งงานกับหลินซีอิน ด้วยความที่นายท่านกุมอำนาจไว้เบ็ดเสร็จ หากเขาต้องการความเห็นชอบ ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องยอมรับข้อตกลงที่ไม่เป็นธรรมหลายข้อ หนึ่งในนั้นคือการดูแลเอาใจใส่หมิงชิงหว่านให้ดี แล
Read more

บทที่ 367

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาสวมกอดหลินซีอินเอาไว้ แต่มันไม่ใช่การกอดแบบธรรมดาทั่วไปเหมือนอย่างเคย ทว่าเขาโน้มตัวลงมา ซุกใบหน้าคลอเคลียอยู่กับซอกคอของเธอ สองแขนตระกองกอดเอวบางเอาไว้แน่น นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนใกล้ชิดกันขนาดนี้ นับตั้งแต่ที่เลิกรากันไป แวบแรกหลินซีอินอยากจะผลักเขาออกไป แต่ผิวสัมผัสของเธอกลับรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาของเขา แม้จะเป็นเพียงหยดน้ำตาอุ่น ๆ ที่ร่วงหล่นลงบนซอกคอ แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันร้อนผ่าวราวกับจะแผดเผา ผู้ชายคนนี้มอบครั้งแรกให้กับเธอมากมาย กอดแรก จับมือกันครั้งแรก จูบแรก... และตอนนี้ เขาก็ใช้วิธีนี้เพื่อส่งผ่านน้ำตาของเขาให้เธอได้รับรู้ ในวินาทีนั้น หลินซีอินบอกไม่ถูกเลยว่าลึก ๆ แล้วเธอรู้สึกอย่างไร รู้เพียงแค่ว่า เธอไม่สามารถผลักไสเขาออกไปในเวลานี้ได้จริง ๆ จะหาว่าเธอใจดีหรือใจอ่อนก็ช่างเถอะ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังหาเหตุผลมารองรับไม่ได้เหมือนกันเวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่อาจทราบได้ เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่า เผยมู่เหยี่ยเผลอหลับซบอยู่บนร่างของเธอไปเสียแล้ว ตรงที่พวกเขาอยู่นั้นเป็นม้านั่งยาว เธอจึงค่อย ๆ ประคองให้เขานอนราบลงกับม้านั่ง โดยเอา
Read more

บทที่ 368

วันหยุดสุดสัปดาห์ เซียวรั่วอีนัดหลินซีอินกับชวีจิงโยวออกไปกินข้าวข้างนอก เรื่องที่ชวีจิงโยวโอนเงินมาให้ หลินซีอินเอาไปเล่าให้เซียวรั่วอีฟัง ทั้งคู่จึงปรึกษากันว่าจะซื้อของขวัญตอบแทน ไม่อย่างนั้นรับเงินมาตั้งมากมาย หลินซีอินคงรู้สึกไม่สบายใจ เซียวรั่วอีช่วยแนะนำให้สองสามอย่าง สุดท้ายหลินซีอินก็ตัดสินใจซื้อสร้อยคอเพชร ตอนที่ทั้งสามคนเจอกัน หลินซีอินหิ้วถุงกระดาษมาด้วยสองใบ ใบหนึ่งสำหรับชวีจิงโยวอีกใบสำหรับเซียวรั่วอีเพียงแต่ของชวีจิงโยวเป็นสร้อยคอ ส่วนของเซียวรั่วอีเป็นสร้อยข้อมือ ซึ่งต่างก็สวยงามมากทั้งคู่ ผู้หญิงน่ะ ไม่ว่าจะมีฐานะไหนหรืออายุเท่าไหร่ก็ชอบได้รับของขวัญกันทั้งนั้น ชวีจิงโยวกับเซียวรั่วอีเองก็ไม่มีข้อยกเว้น พอรับของขวัญไปแล้ว ชวีจิงโยวกลับหน้ามุ่ยลงเล็กน้อย: “ฉันไม่ได้ซื้ออะไรให้พวกพี่เลย” “เธอยังเด็กอยู่นี่นา” หลินซีอินหยิกแก้มเธอเบา ๆ: “ไว้โตขึ้นหาเงินได้เมื่อไหร่ ค่อยซื้อให้พวกพี่ก็แล้วกัน” เซียวรั่วอีสวมสร้อยข้อมือพลางถามชวีจิงโยว: “แล้วเรื่องดูตัวไปถึงไหนแล้วล่ะ”ชวีจิงโยวเท้าคางถอนหายใจ: “จะให้เป็นยังไงได้ล่ะ ยังไงแม่ก็กะจะบังคับฉันอยู่แล้ว ฉันลอ
Read more

บทที่ 369

ไม่ว่าจะเป็นคำพูดที่เซียวรั่วอีเป็นคนถ่ายทอด หรือสิ่งที่เผยมู่เหยี่ยยอมรับออกมาจากปากของเขาเอง ล้วนทำให้หลินซีอินรู้สึกตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้เธอไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าเผยมู่เหยี่ย ถึงแม้เธอจะพยายามควบคุมหัวใจให้สงบนิ่งดั่งน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นแล้วก็ตาม แต่เมื่อผู้ชายที่เคยรักมากขนาดนั้นหันกลับมาตามจีบตนเอง เธอก็ไม่อาจทำเป็นเมินเฉยได้ลง เมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอก็พบว่าฉือเทียนหลินมารออยู่ก่อนแล้ว ช่วงนี้ฉือเทียนหลินยังคงไม่ติดต่อเธอมาเป็นการส่วนตัว แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคในการมาเยี่ยมลูกของเธอ พอเห็นหน้าหลินซีอิน เขาก็ทำทีเป็นเย็นชาถามคำตอบคำ หลินซีอินจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้แล้ว เธอสามารถแสดงท่าทีเย็นชาใส่เผยมู่เหยี่ยได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่าจะต้องรับมือกับฉือเทียนหลินอย่างไรดี จะปฏิเสธเขางั้นหรือ... ฉือเทียนหลินก็ไม่เคยเอ่ยปากสารภาพรักกับเธอเลยสักครั้ง แต่ถ้าไม่ปฏิเสธ ความสัมพันธ์ที่ดูคลุมเครือระหว่างคนทั้งสองก็เป็นสิ่งที่หลินซีอินไม่อยากให้เกิดขึ้น ก่อนหน้านี้ทั้งคู่เคยจับเข่าคุยกันเรื่องนี้แล้ว ทว่าก็ไร้ประโยชน์ ฉือเทียนหลินยึดเอา
Read more

บทที่ 370

หลินซีอินไม่อยากนั่งรถของเขา แต่เยว่หลินเจ๋อกล่าวว่า: “คุณทำแบบนี้ ถ้าประธานเผยตำหนิลงมา พวกเราจะลำบากเอานะครับ ประธานเผยสั่งไว้แล้วว่า ยกเว้นแต่คุณจะยอมขับรถคันใหม่คันนั้น ไม่อย่างนั้นก็ต้องให้พวกเราคอยรับส่ง” หลินซีอินรู้ดีว่า ไม่ว่าเผยมู่เหยี่ยจะเดินทางไปคุยงานที่ไหน เยว่หลินเจ๋อก็จะติดตามไปด้วยเสมอ แต่ครั้งนี้ที่เขาไม่ได้ไป ก็เพื่ออยู่คอยรับส่งเธอไปทำงานโดยเฉพาะ หลังจากยอมนั่งรถของเขามาได้สองวัน หลินซีอินก็ยอมอ่อนข้อ: “ฉันขับเองค่ะ” รถราคาหลายล้าน สำหรับเธอแล้วมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับรถราคาหลักแสนเลยสักนิด เวลาขับนอกจากจะต้องระมัดระวังให้มากขึ้นเป็นพิเศษแล้ว เธอไม่ได้รู้สึกเลยจริง ๆ ว่ารถคันนี้มันดีตรงไหน ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่จอดรถในมหาวิทยาลัย เธอจะจงใจหลบเลี่ยงไม่ให้พวกนักศึกษาและอาจารย์เห็น รถคันนี้มันสะดุดตาเกินไป อาจารย์ที่ไหนเขาขับรถแพงหูฉี่แบบนี้กัน ในที่สุดหลินซีอินก็ยอมขับรถคันนั้น และเยว่หลินเจ๋อก็สามารถกลับไปรายงานเจ้านายได้เสียที ทางด้านเผยมู่เหยี่ยที่อยู่ต่างประเทศและกำลังยุ่งจนหัวหมุน พอได้รับโทรศัพท์จากเยว่หลินเจ๋อ เขาก็ถือว่าได้วางความกังวลใจลงไปเปลา
Read more
PREV
1
...
353637383940
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status