All Chapters of ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว: Chapter 371 - Chapter 380

400 Chapters

บทที่ 371

ชวีจิงโยวไม่คิดว่าเซียวรั่วอีจะตอบตกลง เธอดีใจมาก: “ดีเลยค่ะ! ไม่งั้นฉันคงเบื่อแย่แน่ ๆ!” ครอบครัวของชวีเหลียนอีกับครอบครัวของเธอเกี่ยวดองเป็นญาติกัน แต่ก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรมากมายนัก การที่สองตระกูลยังไปมาหาสู่กันอยู่ ก็เป็นเพียงการคบหากันไว้เพื่อรักษาหน้าตาทางสังคมเท่านั้น สายตระกูลของชวีจิงโยวถือเป็นสายที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในตระกูลชวี ไม่ว่าจะในแวดวงการเมืองหรือแวดวงธุรกิจ ล้วนอยู่ในระดับที่ทิ้งห่างครอบครัวของชวีเหลียนอีไปหลายขุม แต่ทว่าในแวดวงธุรกิจ ธุรกิจบ้านของชวีเหลียนอีเน้นไปที่สินค้าอุปโภคบริโภคในชีวิตประจำวันเป็นหลัก ทำให้เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายแทบทุกครัวเรือน ชื่อเสียงจึงดูโด่งดังกว่าบ้านของชวีจิงโยวอยู่บ้าง แน่นอนว่าส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะครอบครัวของชวีจิงโยวค่อนข้างวางตัวเงียบ ๆ ไม่โอ้อวดด้วย อันที่จริงธุรกิจที่พวกเขาทำล้วนเป็นโปรเจกต์ระดับบิ๊ก มีไม่น้อยที่เป็นการร่วมมือข้ามชาติ อีกทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากทางภาครัฐ ประกอบกับกฎระเบียบของตระกูลชวียังเข้มงวดมาก มีเพียงชวีจิงโยวที่เป็นลูกสาวคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับการทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ส่วนบรรดาพี่ช
Read more

บทที่ 372

เซียวรั่วอีบอกว่า: “โอเค ฉันไปรอเธอตรงนู้นนะ อยากกินอะไรเดี๋ยวฉันหยิบมาให้” ตอนที่ชวีจิงโยวเจอกับหลินซีอินครั้งแรก ก็โดนซื้อใจไปด้วยเค้กแค่ไม่กี่ชิ้น เธอเป็นสาวน้อยสายกินตัวยง แต่คนในบ้านเข้มงวดเรื่องอาหารการกินมาก เธอเลยทำได้แค่อาศัยจังหวะตอนออกมาข้างนอกเพื่อหาของอร่อยสนองความอยากเท่านั้น “ฉันเอาเค้กชิ้นเล็ก ๆ นะ หยิบมาหลาย ๆ รสเลย” เซียวรั่วอีบีบจมูกเธออย่างเอ็นดู: “รู้แล้วจ้า ยัยแมวตะกละ” ตอนที่เซียวรั่วอีไปหยิบเค้ก หมิงชิงหว่านก็เดินเข้ามาพอดี “เธอคือเซียวรั่วอีใช่ไหม?” น้ำเสียงของหมิงชิงหว่านแฝงแววหยิ่งยโสและมองเหยียด: “ทำไมล่ะ นี่เธอเองก็รู้จักพี่เหลียนอีด้วยงั้นสิ ถึงได้มางานวันเกิดของพี่เขาน่ะ?” “ใครนะ? ไม่รู้จักหรอก” เซียวรั่วอีขี้เกียจจะเสวนาด้วย: “ฉันมากับจิงจิง” เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบเค้กมาตั้งหลายชิ้น ท่าทางราวกับพวกไม่เคยเห็นของดี หมิงชิงหว่านก็แค่นเสียงหยัน: “อ้อ ที่แท้ก็มากินฟรีนี่เอง เพื่อนของหลินซีอินน่าสมเพชแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า? ถึงได้ถ่อมางานวันเกิดคนอื่นเพื่อมากินฟรีดื่มฟรีเนี่ย”มีหรือที่เซียวรั่วอีจะกลัวหล่อน? หญิงสาวคลี่ยิ้ม: “จะไปสู้เธอได้
Read more

บทที่ 373

เซียวรั่วอีแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา คิดถูกจริง ๆ ที่คืนนี้เธอตัดสินใจมา ถ้าไม่มา เธอคงไม่มีทางรู้เลยว่าเผยมู่เหยี่ยยังมีรักแรกฝังใจซ่อนอยู่อีกคน ปากก็พร่ำบอกว่าชอบหลินซีอิน แถมตอนนี้ยังตามง้อซะกระชั้นชิด นึกไม่ถึงเลยว่าจะแอบไปเอาอกเอาใจผู้หญิงคนอื่นอีก ช่างเป็นผู้ชายที่ปากไม่ตรงกับใจเสียจริง “จิงจิง” เซียวรั่วอีชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจเล่าเรื่องนี้ให้ชวีจิงโยวฟัง: “ช่วงนี้เผยมู่ เหยี่ยกำลังตามง้อหร่วนหร่วนอยู่” “หา?” ชวีจิงโยวตกใจ: “พวกเขาสองคนหย่ากันไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” “เขาบอกว่าอยากเริ่มต้นใหม่น่ะสิ” เซียวรั่วอีพูด: “เห็นไหมล่ะ คำพูดของผู้ชายน่ะเชื่อไม่ได้เลยสักนิด” ชวีจิงโยวโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง: “ทำไมเขาทำตัวแบบนี้! ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องกระชากหน้า กากเขาให้พี่สาวเห็น! เดี๋ยวพอเขามานะ ฉันจะถ่ายคลิปแฉซะเลย!” เซียวรั่วอีกลั้นยิ้ม: “ฉันเห็นด้วย” เธอครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ: “โบราณถึงว่า ศีลเสมอกันถึงคบกันได้ อีตาลู่จั่วฝานนั่นก็เป็นเพื่อนรักเขา สองคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรทั้งคู่แหละ” ชวีจิงโยวคอตกทันที: “ฉันรู้หรอกน่า แต่จะให้ฉันทำยังไงได้
Read more

บทที่ 374

อันที่จริง หลินซีอินรู้ดีว่าปัญหาหลักระหว่างเธอกับเผยมู่เหยี่ยในชีวิตแต่งงานที่ผ่านมาคืออะไร เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เธอมักจะขาดความมั่นใจเสมอไม่ว่าจะเป็นชาติตระกูล ความสามารถ หรือหน้าตา เผยมู่เหยี่ยล้วนโดดเด่นเหนือใครจนเรียกได้ว่าเป็นยอดคน เธอไม่เคยกล้าคาดหวังเลยว่าเขาจะมาชอบเธอชอบมากถึงขั้นยืนกรานที่จะแต่งงานกับเธอให้ได้ ทว่าหลังจากแต่งงานกันแล้ว ทั้งสองกลับไม่เคยได้นั่งจับเข่าคุยกันอย่างจริงจังเลยสักครั้ง หากไม่ปั้นหน้าตึงใส่กัน ก็มักจะลงเอยกันบนเตียง รูปแบบความสัมพันธ์เช่นนี้ มีแต่จะทำให้รอยร้าวของความเข้าใจผิดลึกลงเรื่อย ๆ สุดท้ายแล้ว จุดจบของพวกเขาก็คือการแยกทาง การชอบใครสักคน ภาวะที่ปกติที่สุดคือการเต็มใจที่จะอยู่เคียงข้างเขา แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องมีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองด้วย อาจจะเว้นระยะห่างต่อกันได้ แต่ต้องมีความเข้าใจซึ่งกันและกัน ทว่าเธอกับเผยมู่เหยี่ย กลับไม่มีสิ่งเหล่านี้เลยสักข้อเดียว ไม่เคยมีสามีภรรยาคู่ไหนที่ประคับประคองชีวิตคู่ไปจนถึงฝั่งฝันได้ด้วยความรู้สึกชอบเพียงอย่างเดียว ชีวิตคู่ยังต้องอาศัยการพูดคุย สื่อสาร เกื้อกูล เข้าใจ และให้เกียรติซึ่
Read more

บทที่ 375

คลาสเรียนสำหรับเด็กเล็กเริ่มค่อนข้างสาย กว่าจะเริ่มก็ตอนเก้าโมงเช้า หลินซีอินจึงออกจากบ้านเร็วกว่าคนอื่น ๆ ระหว่างเดินลงมาข้างล่าง หญิงสาวก้มมองกุญแจรถในมือ เผยมู่เหยี่ยกลับจากการไปทำงานต่างเมืองพอดี เธอจะได้ถือโอกาสคุยเรื่องรถกับเขาให้รู้เรื่อง เธอไม่อยากรับของของเขาเอาไว้ คิดพลางเดินออกจากตัวตึก ทว่ากลับพบใครคนหนึ่งยืนรออยู่ข้างรถของเธอ ไม่เจอกันเพียงไม่กี่วัน เผยมู่เหยี่ยดูซูบผอมลงไปบ้าง สันกรามของเขาคมกริบขึ้น ขับเน้นเครื่องหน้าให้ดูหล่อเหลาคมคายยิ่งกว่าเดิม ได้ยินเยว่หลินเจ๋อบอกว่า ช่วงที่อยู่ต่างประเทศเขาโหมงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน นอนแค่วันละไม่กี่ชั่วโมง อาหารการกินก็คงไม่ถูกปาก ผอมลงก็คงไม่แปลก หลินซีอินปรายตามองเขาเพียงแวบเดียว ก่อนจะละสายตากลับมา เผยมู่เหยี่ยเอ่ยเรียก: “หร่วนหร่วน”เธอบอกเขาไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเรียกชื่อเล่น แต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยฟัง หลินซีอินชั่งใจเล็กน้อย ก่อนจะยื่นกุญแจรถในมือส่งให้เขา: “รถของคุณ ฉันคืนให้” “คันนี้ผมซื้อให้คุณ” แน่นอนว่าเผยมู่เหยี่ยไม่ยอมรับมันคืนท่าทางเขาดูเหนื่อยล้า นัยน์ตามีเส้นเลือดฝอยปรากฏชัด พอกล
Read more

บทที่ 376

เผยมู่เหยี่ยมองใบหูที่แดงก่ำของเธอแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ไร้ความรู้สึกเสียทีเดียว “หร่วนร่วน?” เขาเอ่ยเรียก หลินซีอินแหวใส่ด้วยความเขินปนโกรธ: “คุณเองก็มีรถรุ่นนี้อยู่คันหนึ่ง แล้วยังจะมาบอกฉันว่าปรับเบาะไม่เป็นอีกงั้นเหรอ?”พลาดซะแล้ว... เผยมู่เหยี่ยกดปุ่มปรับเบาะด้วยตัวเองอย่างเสียอาการ หลินซีอินสตาร์ทรถ ตลอดทางหลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก เมื่อมาถึงโรงเรียน หลินซีอินหาที่จอดรถตรงมุมเงียบ ๆ แล้วจอดรถจนเรียบร้อยแต่พอหันกลับมา ก็เห็นว่าผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหลับไปเสียแล้ว ปกติตอนมาโรงเรียน หลินซีอินมักจะมาเช้าเสมอเพราะไม่อยากบังเอิญเจอเพื่อนร่วมงาน เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือ เห็นว่ายังพอมีเวลาจึงไม่รีบลงจากรถ เพื่อจะได้ไม่เป็นการรบกวนการนอนของเขา หลังจากนั่งเงียบ ๆ ไปได้ไม่กี่นาที หลินซีอินก็พลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทำไมเธอต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วย? แล้วทำไมต้องไปแคร์ด้วยว่าเผยมู่เหยี่ยจะเหนื่อยหรือไม่เหนื่อย? เขากลับไปนอนบ้านตัวเองก็ได้แท้ ๆ การมาหลับบนรถของเธอเนี่ยมันหมายความว่ายังไง? พูดให้ถึงที่สุด ก็เป็นเพราะเ
Read more

บทที่ 377

ภายในห้องโดยสารตกอยู่ในความเงียบไปครู่หนึ่งกระทั่งหลินซีอินเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ: “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ ฉันแค่คิดว่า การเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครสักคน ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ต่อให้จะทำไปในนามของความรักก็เถอะ ทว่าสุดท้ายเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างหวนคืนสู่ความเรียบง่ายจืดชืด การเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นก็จะกลายมาเป็นอุปสรรคระหว่างคนสองคนอยู่ดี”ตอนที่ตามจีบ ไม่ว่าทำอะไรก็ล้วนเต็มอกเต็มใจแต่ทำไมท้ายที่สุดแล้วแสงจันทร์กระจ่างอันแสนบริสุทธิ์ถึงได้กลายเป็นแค่เศษเมล็ดข้าวที่ติดมุมปาก และรอยแต้มสีชาดอันงดงามถึงได้กลายเป็นเพียงรอยเลือดขี้ยุงติดผนังไปได้ล่ะ?นั่นก็เป็นเพราะสุดท้ายแล้ว... ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมคืนสู่ความสามัญต่อให้คนคนนั้นจะแสนดีสักแค่ไหน แต่เมื่อได้ครอบครองแล้ว ความรักและความหลงใหลที่เคยมีก็มักจะค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลาและเมื่อหวนนึกถึงสิ่งที่ตัวเองเคยทุ่มเทไป ทั้งความน้อยเนื้อต่ำใจและความไม่ยินยอมพร้อมใจก็จะตามมา บางคนชอบพูดว่าคุณไม่ชอบตรงไหน ผมจะแก้ ทว่าสันดอนขุดได้ สันดานคนนั้นขุดยาก นิสัยบางอย่าง ต่อให้ฝืนเปลี่ยนได้ชั่วครั้งชั่วคราว แต่จะฝืนเปลี่ยนไปได้ตลอดช
Read more

บทที่ 378

“แล้วตอนเย็นคุณจะกลับยังไง” “ฉันจะเรียกแท็กซี่” “ไม่ต้อง เดี๋ยวผมมารับ” เมื่อเห็นหลินซีอินขมวดคิ้ว เผยมู่เหยี่ยก็รีบอธิบาย: “แค่จะไปส่งคุณกลับบ้าน ไม่มีจุดประสงค์อื่นเลย... ได้ไหม” หลินซีอินย้อนถาม: “แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ล่ะ” “งั้นผมจะเอารถมาคืน” เผยมู่เหยี่ยตอบ: “คุณเลิกงานห้าโมงครึ่งใช่ไหม งั้นผมจะรอคุณที่นี่ตอนห้าโมงครึ่งแล้วเอากุญแจรถมาให้ แบบนี้โอเคไหม” หลินซีอินพยักหน้า “ตกลง” ทั้งสองลงจากรถ เผยมู่เหยี่ยยืนมองส่งเธอเดินจากไป เธอเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เผยมู่เหยี่ยก็เอ่ยขึ้นมา: “หร่วนหร่วน... ขอบคุณนะที่ให้โอกาสผม ที่คุณเคยบอกว่าผมไม่เคยให้เกียรติคุณเลย ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำพลาดแบบนั้นอีกแล้ว” หลินซีอินได้ยินชัดเจน ฝีเท้าของเธอชะงักไปเล็กน้อย แต่เพียงครู่เดียวก็ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า เผยมู่เหยี่ยยืนมองจนแผ่นหลังของเธอลับสายตา ถึงค่อยขึ้นรถ ปรับเบาะนั่ง แล้วขับออกไป เขาไม่ได้เข้าบริษัท แต่กลับไปที่บ้านทะเลเมฆอย่างว่าง่าย และนอนหลับยาวจนถึงเที่ยงวันจึงค่อยตื่น ระหว่างทางที่ขับรถกลับ เขาโทรสั่งงานเยว่หลินเจ๋อไว้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นหากไม่มีเรื่องด่วนจริง ๆ เยว่หลิน
Read more

บทที่ 379

ชวีเหลียนอีเองก็ไม่ได้อยากติดต่อเยว่หลินเจ๋อนักหรอก แต่ข้อความที่เธอส่งไป เผยมู่เหยี่ยกลับไม่ยอมตอบ โทรศัพท์ไปเขาก็ไม่รับสาย เธอถึงขั้นสงสัยว่าตัวเองถูกเขาบล็อกไปแล้วหรือเปล่า ดังนั้นเธอจึงจำใจโทรหาเยว่หลินเจ๋อ ชวีเหลียนอีถามขึ้น: “แล้วเวลาทำงานล่ะ? พรุ่งนี้เขาสะดวกเจอฉันไหม?”“เอ่อ เรื่องนี้…” เยว่หลินเจ๋อตอบด้วยความลำบากใจ: “ตารางงานของท่านประธานเผยแน่นมากครับ เวลาทำงานคงไม่มีเวลาต้อนรับแขก” “แต่ยังไงเขาก็ต้องกินข้าวไม่ใช่หรือไง? แล้วเขากินมื้อเที่ยงที่ไหนล่ะ?”เยว่หลินเจ๋อตอบ: “ขออภัยครับ เรื่องส่วนตัวของท่านประธาน ผมไม่สะดวกเปิดเผยจริง ๆ”“ผู้ช่วยเยว่” น้ำเสียงของชวีเหลียนอีเจือความขึงขังขึ้นมา: “คุณแน่ใจนะว่าจะไม่บอกฉัน?”หากเป็นเมื่อก่อน เยว่หลินเจ๋อคงไม่กล้าขัดใจเธอ เขาเข้าใจมาตลอดว่าคนที่เผยมู่เหยี่ยเก็บไว้ในใจและตัดใจไม่ลงคือชวีเหลียนอีทว่าตอนนี้เขารู้กระจ่างแล้วว่านั่นเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด แล้วเขายังจะต้องกลัวอะไรอีก เขาจึงรีบพูดขึ้น: “เอาอย่างนี้ดีไหมครับ พรุ่งนี้ผมจะลองเรียนท่านประธานเผยดู หากท่านประธานตกลง ผมจะติดต่อกลับไปก่อนเวลาพักเที่ยง” ชวีเห
Read more

บทที่ 380

แน่นอนว่าในตอนแรก หลินซีอินย่อมไม่ตกลงให้เผยมู่เหยี่ยคอยรับส่งเธออยู่แล้ว แต่ผู้ชายคนนี้ก็มักจะสรรหาสารพัดเหตุผลเพื่อมาขอติดรถเธออยู่เสมอ แล้วพอถึงใต้ตึกอะพาร์ตเมนต์ของเธอ เขาก็ค่อยขับรถของเธอออกไป พอวันรุ่งขึ้น เขาก็ถือวิสาสะขับรถมารับเธอได้อย่างหน้าตาเฉย หลินซีอินไม่อยากให้เขาทำแบบนี้ เขาก็เอาแต่จ้องหน้าเธอแล้วถามว่า: “ผมยอมเชื่อฟังและกลับมาใช้ชีวิตตามปกติแล้ว ให้เรื่องนี้เป็นรางวัลของผมไม่ได้เหรอครับ” เขามองเธอด้วยสายตาออดอ้อนและใสซื่อแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน พอหลินซีอินกลับมานึกย้อนดู เธอก็รู้สึกว่าตัวเองช่างใจอ่อนไม่เอาไหนเสียเลย พอถูกเผยมู่เหยี่ยมองด้วยสายตาแบบนั้น เธอก็เหมือนจะปฏิเสธเขาไม่ลง เธอนึกถึงคำพูดของฉือเทียนหลินขึ้นมาว่า เธอควรจะให้โอกาสเผยมู่เหยี่ยดูสักครั้งดีไหม พูดตามตรง เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะเธอยังคงกังวลเรื่องลูกอยู่เหตุผลที่เธอยอมให้เผยมู่เหยี่ยคอยรับส่ง ก็เป็นเพียงเพราะอยากหาเวลาเหมาะ ๆ เพื่อใคร่ครวญหาวิธีบอกเรื่องนี้กับเขาก็เท่านั้น เธอเคยปรึกษาเรื่องนี้กับเซียวรั่วอีแล้ว เรื่องลูก... ไม่ช้าก็เร็วก็คงปิดไว้ไม่มิดอยู่ดี เซียวรั่วอีบ
Read more
PREV
1
...
353637383940
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status