All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 91 - Chapter 100

จูต้าเฉิงหน้าถอดสี รีบยื่นสัญญามาให้ฉันแล้วสั่งว่า “เธอรีบตรวจสอบเดี๋ยวนี้เลยนะ”“ขอโทษด้วยนะคะประธานจู ฉันไม่ได้จบการบัญชีมาค่ะ” ฉันเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อีกอย่างฉันเพิ่งดื่มเหล้าเข้าไป ตอนนี้เวียนหัวมากค่ะ”ฉันไม่ได้ตั้งใจจะประชดประชันเขานะ แต่ตอนนี้ฉันเวียนหัวจริง ๆ แถมยังปวดกระเพาะด้วย วินาทีต่อมา ฉันก็ลุกเดินออกจากห้องไปทันทีฉันอาเจียนอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่ ก่อนจะกลั้วปากด้วยน้ำยาบ้วนปาก ความแสบร้อนในกระเพาะจึงค่อย ๆ บรรเทาลงฉันวักน้ำเย็นขึ้นมาล้างหน้าล้างตา และเมื่อสบตากับตัวเองในกระจก จู่ ๆ ก็พลันรู้สึกปวดใจขึ้นมา ฉันใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่หลายนาที ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำแต่ทว่าเพิ่งก้าวออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็เจอกับกู้สือซวี่ที่เดินสวนมาพอดี ฉันแสร้งทำทีเป็นไม่รู้จักเขา ตั้งใจจะหลีกทางให้แต่เขากลับก้าวเข้ามาขวางทางฉันไว้ ร่างสูงโปร่งกักตัวฉันไว้จนฉันติดอยู่ระหว่างกำแพงกับร่างของเขา ใบหน้าคมคายขมวดคิ้วยุ่งแล้วเอ่ยว่า “โรคกระเพาะกำเริบอีกแล้วเหรอ？”ฉันกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นแล้วตอบออกไปเพียงสี่พยางค์สั้น ๆ “ก็เพราะคุณไง”แววตาของกู้สือซวี่อ่อนลงเล็กน้อย “ผมแค่อยากให้คุ

พูดจบ เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ฉันแล้วเอ่ยว่า “ไหน ๆ ๆ ขอฉันดูหน่อยสิว่าหน้าตาพี่สะใภ้เป็นยังไง？”แต่พอได้เห็นหน้าฉันชัด ๆ เขาก็ถึงกับตะลึงไปทันที “เยี่ยเจาเจา？ทำไม…ทำไมถึงเป็นเธอได้？”ฉันยังไม่ทันได้อธิบาย จูต้าเฉิงก็ไล่ตามมาถึงตรงหน้าแล้วเขาสบถด่าเสียงดังลั่น “นังผู้หญิงชั้นต่ำ！ยังกล้าเรียกลูกน้องมาอีกนะ！เธอรีบเดินกลับมาหาฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างงั้นเธอกับพวกลูกไล่สองตัวนี่อย่าคิดเลยว่าจะหนีรอดไปได้！”ฉันหวาดกลัวจนแข้งขาอ่อนแรง โชคดีที่ผู้ชายคนนั้นประคองแขนฉันไว้ได้ทันแล้วค่อย ๆ ดึงฉันเข้าหาตัว เมื่อเห็นว่าเสื้อเชิ้ตของฉันอยู่ในสภาพหลุดลุ่ย ร่างสูงก็ถอดเสื้อคลุมของตนมาคลุมตัวฉันให้กลิ่นหอมเย็นของไม้สนซีดาร์ที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ห่อหุ้มฉันไว้ ขณะที่ไออุ่นจากร่างกายของเขาที่ค่อย ๆ ส่งผ่านมาถึงฉันก็ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ตอนนั้นกู้อี้หานก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ร่างสูงเหวี่ยงหมัดซัดเข้าที่หน้าจูต้าเฉิงเต็มแรง！“ไอ้เวรนี่ คิดว่าตัวเองเห่าใส่ใครอยู่！คนอย่างแกกล้าแตะต้องผู้หญิงคนนี้งั้นเหรอ？”พูดจบ เขาก็ถีบจูต้าเฉิงจนหงายหลังลงพื้น ก่อนจะตาม

ฉันแค่นหัวเราะเสียงเย็นแล้วเอ่ยถามว่า “เธอคิดไม่ถึงอะไร？ตั้งแต่วินาทีที่เธอยอมเป็นเครื่องมือให้ซูหย่าซิน เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่ามันจะทำลายชีวิตฉัน！เมิ่งอวิ๋นชู ถือว่าฉันมองคนผิดไปแล้วกัน！”แล้วสุดท้าย ฉันก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวออกมา ณ ห้องสอบสวน แสงไฟสีขาวจากหลอดไฟนีออนสาดลงบนใบหน้าฉัน ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ทำอะไรผิด แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันถูกสืบสวนในฐานะผู้ต้องสงสัย จะบอกว่าไม่กลัวเลยก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ตำรวจซักถามฉันอยู่หลายเรื่อง ซึ่งฉันก็ตอบไปตามความจริงทั้งหมดแต่พวกเขากลับบอกว่าคำตอบของฉันนั้นไม่ตรงกับคำให้การของจูต้าเฉิงซึ่งเป็น‘ผู้เสียหาย’ ทางเจ้าหน้าที่จึงจำเป็นต้องทำการสืบสวนเพิ่มเติม ฉันเริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา จึงถามว่า “งั้นฉันต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ？”ตำรวจตอบด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ “ทางเราได้แจ้งไปยังสามีของคุณแล้ว ถ้าเกิดเขามาประกันตัวให้ คุณก็สามารถออกจากที่นี่วันนี้ได้เลย”“กู้สือซวี่？”สำหรับฉันในตอนนี้ ชื่อนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากชื่อของคนตายเพราะทุกครั้งที่ฉันต้องการเขา...เขาไม่เคยอยู่ตรงนั้นเลยถ้าจะแจ้งเขา แจ้งตระกูลเยี่ยหรือไม่ก็ซ่งจินรั่วยัง

กู้สือซวี่เองก็ยังไม่ได้ไปไหน เขาเพียงกลับขึ้นไปนั่งรออยู่บนรถ ไม่นาน ความมืดของราตรีก็ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา ความเย็นชื้นเริ่มแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ไม่รู้ว่ากู้สือซวี่ลงมาจากรถตั้งแต่เมื่อไหร่ เสื้อสูทที่อบอวลด้วยกลิ่นอำพันถูกคลุมลงบนไหล่ของฉันฉันยกมือขึ้นหมายจะถอดเสื้อคืนให้เขาตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับกดมือฉันไว้“เป็นห่วงเขาขนาดนั้นเลยเหรอ？”น้ำเสียงช่วงท้ายประโยคที่สูงขึ้นเล็กน้อยของเขาแฝงความไม่พอใจเอาไว้ฉันตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “ก็เป็นห่วงมากจริง ๆ นั่นแหละ เหมือนกับที่คุณเป็นห่วงซูหย่าซินไง！”เขาไม่ได้ตอบอะไร ร่างสูงหยิบกล่องบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วยืนเว้นระยะห่างจากฉันพอสมควรเปลวไฟสีฟ้าจากไฟแช็กสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ ขับให้ใบหน้าด้านข้างแสนเย็นชาของเขาเด่นชัดก่อนจะเลือนหายไปในเงามืด รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดทีมทนายของบริษัทตระกูลกู้ก็เดินทางมาถึง กู้สือซวี่อาศัยเส้นสายที่มีในสถานีตำรวจช่วยประสานงานให้เหมือนครั้งก่อน ไม่นานกู้อี้หานก็ได้รับการประกันตัวออกมาตอนที่เดินออกมา เขาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับเรื่องที่เกิดขึ

กู้อี้หานแค่นหัวเราะ ก่อนจะพูดว่า “ฉันเคยบอกแล้วว่าเธอมันพวกเนรคุณ ก็ยังจะเถียงฉันอีก！วันนั้นถ้าไม่ใช่เพราะฉันกับเขา ป่านนี้เธอโดนขย้ำจนไม่เหลือแม้แต่ซากแล้ว แค่ให้ไปขอบคุณเขาต่อหน้าสักคำ เธอยังไม่ยอมอีก！”“ก็ฉันไม่มีโอกาสได้เจอเขาเลยนี่นา！อีกอย่างให้ฉันถ่อไปหาใครสักคนเพื่อพูดขอบคุณแค่คำเดียวเนี่ยนะ ไม่แปลกไปหน่อยเหรอ？”ฉันพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจซ้ำแล้วซ้ำเล่ากู้อี้หานขยิบตาให้ฉันแล้วบอกว่า “คืนนี้คุณย่าเสิ่นจัดงานเลี้ยงการกุศล ในงานเลี้ยงจะมีบรรดาคนดังในเมืองไห่เฉิงมาร่วมงานด้วย เขาเป็นหลานชายของคุณย่าเสิ่น ยังไงก็ต้องไปร่วมงานอยู่แล้ว ลองคิดดูสิว่าเขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้ จะทำยังไงก็ตัดสินใจเอาเองแล้วกัน！”ฉันถอนหายใจแล้วบอกว่า “ตระกูลเสิ่นไม่ได้ส่งบัตรเชิญมาให้ฉัน งานแบบนั้นถ้าไม่มีบัตรเชิญเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ไม่ปล่อยให้เข้าไปหรอก”ตอนนั้นเอง กู้อี้หานก็หยิบบัตรเชิญออกมาหนึ่งใบแล้วพูดว่า “ฉันมีไง！แม่ฉันก็มีเหมือนกัน！คืนนี้แม่ไม่อยากไปพอดี เธอก็ใช้บัตรของแม่ฉันได้เลย”กู้อี้หานพยายามหว่านล้อมฉันทุกวิถีทาง สรุปก็คือเขาจะไม่ยอมช่วยเอาเสื้อสูทไปคืนคุณเสิ่นแทนฉันสุดท้ายฉั