ฉันย้อนถาม “ซูหย่าซินไม่ได้บอกพี่เหรอ？”“เราพูดเรื่องอะไร？พี่ไม่เข้าใจ”พี่ชายหลบตาฉัน ก่อนจะก้มหน้ากินข้าวต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันลองถามหยั่งเชิง “ซูหย่าซินรู้ความสัมพันธ์ของพวกเราเลยทำได้แค่คบพี่แบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่กล้ากลับมาตระกูลเยี่ยใช่ไหม？แล้วพี่รู้หรือเปล่าว่าเธอมีลูกสาวกับกู้สือซวี่ด้วย？”คราวนี้พี่ชายถึงได้วางตะเกียบลงใบหน้าของเขาไม่ได้ฉายแววตกใจหรือประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย แต่กลับบอกฉันว่า “ถ้าเราหัดเอาเวลาที่สนใจหย่าซินไปสนใจกู้สือซวี่บ้าง บางทีเขาอาจจะไม่นอกใจเราก็ได้ บางครั้งก็ลองหันกลับมามองตัวเองบ้าง อย่าเอาแต่โทษคนอื่น”ฉันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตานี่ใช่พี่ชายที่คอยดูแลและปกป้องฉันมาตั้งแต่เด็กจริง ๆ น่ะเหรอ？ทั้งที่เขารู้ความสัมพันธ์ระหว่างกู้สือซวี่กับซูหย่าซิน แต่กลับโทษว่าเป็นความผิดของฉันเนี่ยนะ？ฉันน้อยใจจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “เพราะงั้นในสายตาพี่ การที่กู้สือซวี่นอกใจไปคบกับซูหย่าซินเป็นเรื่องปกติอย่างนั้นเหรอ？ถ้าอย่างนั้นพี่ก็บอกมาสิว่าพี่กับซูหย่าซินเป็นอะไรกัน？”เรียวคิ้วพี่ชายขมวดยุ่ง เผยแววรำคาญไม่น้อย “พวกเราโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว ก็ควร
더 보기
