บททั้งหมดของ หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: บทที่ 211 - บทที่ 216

ฉันชะงักฝีเท้าลง เบื้องหน้าราวกับมองเห็นประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง จึงเอ่ยปากว่า “ความจริงแล้ว ฉันแต่งงานแล้วค่ะ สามีของฉันก็คือประธานกู้ซื่อกรุ๊ป...กู้สือซวี่”ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเสิ่นเหยียนโจวดูไม่ประหลาดใจเลยสักนิด เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้ฉันเล่าต่อฉันจึงบอกเล่าที่มาที่ไปทั้งหมดโดยสรุป ว่ากู้สือซวี่หลอกลวงฉันอย่างไร และแอบเอาลูกสาวของฉันไปให้เมียน้อยเลี้ยงดูอย่างไร“ฉันได้ยินมาว่า คุณมีระบบเครือข่ายนักสืบที่แม่นยำมากอยู่ในสังกัด สามารถสืบหาข้อมูลลับได้มากมาย ฉัน...อยากรู้ว่าตกลงตั๋วตั่วใช่ลูกสาวของฉันจริง ๆ หรือเปล่า ฉันต้องการหลักฐานค่ะ”พอพูดจบ ฉันก็มองเขาด้วยความกระวนกระวาย หัวใจในอกเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเสิ่นเหยียนโจวฟังจบ แววตากลับไร้ระลอกคลื่นใด ๆ ก่อนจะเอ่ยปากเรียบ ๆ “ขอโทษด้วยนะครับคุณหนูเยี่ย ละครดราม่าในครอบครัวเรื่องผัว ๆ เมีย ๆ พรรค์นี้ ผมไม่มีความสนใจครับ”คำพูดประโยคนี้เปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดถังหนึ่งที่สาดซัดลงมาบนหัว ดับประกายความหวังทั้งหมดของฉันลงในพริบตาแม้จะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้วว่าอาจจะถูกปฏิเสธ แต่พอได้ยินกับหูเข้าจริง ๆ ในอกก็ยังรู้สึ

ฉันเอ่ยด้วยความโกรธ “นายอย่าคิดนะว่าแค่ช่วยพูดให้ฉันสองสามคำต่อหน้าแม่นายเมื่อกี้ แล้วนายจะมาทำรุ่มร่ามตามใจชอบกับฉันได้น่ะ”“ฉันแค่อยากจะบอกเธอว่า แผลของฉันเกิดติดเชื้อขึ้นมา คงต้องเลื่อนเวลาออกจากโรงพยาบาลไปอีกสักหนึ่งหรือสองสัปดาห์ เพราะฉะนั้น เธอคงต้องเหนื่อยต่อไปอีกสักพักแล้วล่ะ”แววตาของเขาแฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้ ราวกับมั่นใจว่าฉันเป็นแค่แมวตัวหนึ่งที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือของเขาไปได้ฉันพยักหน้ารับแล้วพูดว่า “หวังว่านายจะรักษาคำพูด ตอนออกจากโรงพยาบาลยอมเซ็นหนังสือยินยอมไม่เอาความ แล้วปล่อยกู้อี้หานไปจริง ๆ”สีหน้าของกู้สือซวี่บึ้งตึงลงทันตา จ้องมองฉันด้วยแววตาเย็นชาชวนขนลุก “งั้นก็ขึ้นอยู่กับความประพฤติของเธอแล้วกัน”ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งซูหย่าซินจูงมือตั๋วตั่วก้าวเข้ามาข้างในพริบตาที่ได้เห็นหน้าลูกสาว ในใจของฉันก็เอ่อล้นไปด้วยความรักใคร่ระคนตื่นเต้นดีใจทว่าสายตาของตั๋วตั่วไม่ได้หยุดอยู่ที่ฉันเลย เธอกลับวิ่งถลาเข้าไปข้างเตียงของกู้สือซวี่พลางเอ่ยขึ้น “คุณพ่อคะ คุณแม่บอกว่าคุณพ่อเป็นไข้ ฮือ ๆ ๆ คุณพ่อทรมานมากไหมคะ?”

ซูหย่าซินกับผู้จัดการของเธอย่อมรู้ซึ้งถึงจุดนี้ดี จึงถามพวกเราว่าขอเปลี่ยนเป็นฉากอื่นมาลองแสดงแทนได้ไหม?ฉันให้ทีมงานไปส่งสารกลับไปตรง ๆ “ตอนนี้คุณซูถูกเพจทางการของเมืองหลวงออกชื่อตักเตือนวิจารณ์ จัดว่าเข้าข่ายเป็นศิลปินที่มีมลทินไปแล้ว ทางเรายอมให้โอกาสคุณมาแคสต์บทก็นับว่าเป็นกรณียกเว้นมากพอแล้ว ถ้าคุณซูยังจะเรื่องมากเลือกโน่นเลือกนี่อีก กองถ่ายของเราก็คงไม่กล้าจ้างคุณหรอกค่ะ”เพื่อที่จะได้กลับคืนสู่จุดสูงสุด ซูหย่าซินจึงจำใจตอบตกลงในที่สุดแต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ฉันไม่มีทางให้โอกาสเธอได้แสดงเป็นตัวละครตัวไหนในนิยายของฉันเลยตั้งแต่แรกแล้วก่อนการแคสต์ติ้งจะเริ่มขึ้น ฉันมองผ่านจอมอนิเตอร์เห็นซูหย่าซินพูดกับอันหร่านว่า “เดี๋ยวตอนตบหน้า อย่าลืมหามุมกล้องช่วยด้วยล่ะ”อันหร่านยิ้มเยาะที่มุมปาก “ฉันจะพยายามแล้วกัน”ทว่า ทันทีที่ผู้กำกับสั่งแอ็กชัน อันหร่านกลับไม่ออมมือเลยแม้แต่นิดเดียว และไม่มีการหลบมุมกล้องใด ๆ ทั้งสิ้นเธอกระชากคอเสื้อของซูหย่าซิน แล้วเงื้อฝ่ามือฟาดซ้ายฟาดขวาอย่างไม่ยั้งปฏิกิริยาทั้งร้องไห้ทั้งกรีดร้องของซูหย่าซิน มันคือสัญชาตญาณเอาตัวรอดล้วน ๆ แทบไม่เกี่ยวกับท