All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 101 - Chapter 110

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงรีบเปลี่ยนเป็นชุดราตรีสีม่วงตัวนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วลากกู้อี้หานออกจากร้านทันทีพอก้าวขึ้นมาบนรถ กู้อี้หานก็บ่นอุบด้วยความหงุดหงิดเป็นพิเศษ “เยี่ยเจาเจา สรุปแล้วใครกันแน่ที่เป็นชู้รักลักลอบได้เสียกันเนี่ย! ทำไมท่าทางหลบ ๆ ซ่อน ๆ หงอย ๆ ของเธอ ถึงทำให้ดูเหมือนว่าพวกเราสองคนเป็นชู้รักกันไปได้ล่ะ!”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด “กู้อี้หาน เมื่อก่อนเวลาที่นายมีเรื่องชกต่อยกับกู้สือซวี่ มีครั้งไหนบ้างที่นายชนะเขา? กู้สือซวี่ในตอนนี้ถ้าคิดจะจัดการนาย เขาจะไม่ใช้หมัดอีกต่อไปแล้ว แต่เขาจะเอาชีวิตนายต่างหาก! นายเชื่อฉันไว้จะดีที่สุด”“นะ...น่ากลัวขนาดนั้นเชียว...”กู้อี้หานพึมพำอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จากนั้นก็มองหน้าฉันแล้วพูดว่า “แล้วถ้าเขาฆ่าฉันตายจริง ๆ ขึ้นมา เธอจะมาร้องไห้หน้าหลุมศพให้ฉันไหมล่ะ?”ฉันโมโหจนต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ไม่อยากจะสนใจพูดคุยกับเขาแม้แต่นิดเดียวแม้ว่าฉันกับกู้อี้หานจะออกจากร้านแห่งนั้นมาก่อน ทว่าพอพวกเรามาถึงคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น รถของกู้สือซวี่ก็มาถึงก่อนหน้านั้นแล้วกู้อี้หานกัดฟันกรอด พู

ในจังหวะนั้นเอง เกาหลาง ผู้ช่วยของคุณเสิ่นก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างกะทันหันแล้วพูดว่า "คุณหนูซู อยู่ที่นี่นี่เอง ดีจริง ๆ เลยครับ! ได้ยินมาว่าคุณเชี่ยวชาญเปียโน พอดีวันนี้นักเปียโนที่คุณนายใหญ่เชิญมาเครื่องบินดีเลย์ ป่านนี้ยังมาไม่ถึงเลยครับ ถ้าคุณสะดวก พอจะช่วยบรรเลงสักเพลงตอนที่งานเต้นรำเปิดฟลอร์ได้ไหมครับ?""เอ่อ..."ซูหย่าซินแสดงท่าทีไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธ "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีช่วงนี้ฉันงานยุ่งมาก ไม่ได้ซ้อมเปียโนมานานแล้ว แถมพักนี้ยังเป็นเอ็นข้อมืออักเสบอีก เลยเล่นเปียโนไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ""อย่างนั้นหรือครับ..."เกาหลางรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้บังคับดนตรีคลอในงานเลี้ยงเต้นรำนั้นบรรเลงสดโดยนักเปียโนและนักดนตรีเครื่องอื่น ๆ หากขาดนักเปียโนไป ก็ทำได้เพียงเปิดเพลงจากคอมพิวเตอร์ ซึ่งจะดูไร้ความจริงใจและไม่สมเกียรติทันทีด้วยเหตุนี้ เกาหลางจึงรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มตึงมืออย่างยิ่งทว่าในเมื่อซูหย่าซินไม่ยอมตกลง เขาจึงทำได้เพียงเดินตามหาคนอื่นในงานมาเล่นแทนต่อไปหลังจากเกาหลางเดินจากไป เสียงของแม่สามีฉันก็ลอยเข้าหู "ตระกูลเสิ่นนี่ก็ไม่รู้กาลเทศะเ

ฉันยิ้มแล้วตอบว่า "ตอนนี้หนูทำงานเป็นนักข่าวค่ะ แต่เริ่มเรียนเปียโนมาตั้งแต่อายุสามขวบ หลายปีมานี้ถ้ามีเวลาว่างก็จะหยิบมาเล่นอยู่เรื่อย ๆ ค่ะ"คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นมองลอดผ่านแว่นสายตายาว พลางพินิจพิจารณาฉันอย่างค้นหาแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ทั้งเทคนิคการใช้นิ้วและสไตล์การเล่นของหนู ช่างเหมือนกับลูกศิษย์คนหนึ่งที่ฉันเคยสอนเมื่อก่อนจริง ๆ เพียงแต่เด็กคนนั้นไม่ยอมต่อยอดทางด้านดนตรี ดันตามแฟนไปเรียนหมอเสียนี่! หลังจากนั้น..."คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นไม่ได้พูดต่อ ทำเพียงแค่ถอนใจด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียดายและอาลัยอาวรณ์กู้อี้หานเคยบอกฉันว่า ก่อนที่คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นจะเกษียณ เธอเคยเป็นศาสตราจารย์ประจำสถาบันดนตรี เด็กสายศิลป์ที่เธอติวให้ไม่เคยมีใครสอบตกเลยสักคน ทุกคนล้วนสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศไปจนถึงระดับโลกกันทั้งนั้นในตอนนั้นเอง คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นก็หันไปถามเกาหลาง "เจ้านายของนายจะกลับมาเมื่อไหร่กันแน่?"เกาหลางตอบอย่างระมัดระวัง "คุณท่านครับ วันนี้เจ้านายคงมาร่วมงานไม่ทันแล้วครับ ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างการเจรจาธุรกิจกับบริษัทคู่ค้าอยู่เลย คาดว่าคงยังไม่เสร็จสิ้นในเร็ว ๆ นี้ค

"งั้นวันหลังฉันเปลี่ยนวิธีแสดงความรักใหม่ดีไหม แบบนี้ได้ไหมล่ะ?"เขาพูดไปพลางขยับตัวเข้ามาแนบชิดกับฉันไปพลางฉันรีบผลักเขาออกทันทีแล้วเอ่ยปาก "นายช่วยทำตัวเป็นผู้ใหญ่หน่อยได้ไหม?"กู้อี้หานชะงักไปในทันใด เขาจ้องมองฉันด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่งพลางถามว่า "ทำตัวเป็นผู้ใหญ่เหรอ? แบบพี่เหยียนโจวอย่างนั้นน่ะสิ?"ฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง เกือบจะตามไม่ทันว่าเขาหมายถึงคุณเสิ่น"นายกำลังพูดเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย?" ฉันขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขา จึงหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถกู้อี้หานเอ่ยต่อ "เมื่อกี้ที่คุณย่าเสิ่นพูดไปน่ะ แค่หยอกเธอเล่นเฉย ๆ นะ อย่าเก็บเอาไปคิดจริงจังล่ะ! พี่เหยียนโจวปีนี้อายุก็สามสิบกว่าแล้ว จนป่านนี้ยังไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านเลยสักคน พวกเรายังแอบสงสัยกันอยู่เลยว่า เผลอ ๆ เขาอาจจะไม่ได้ชอบผู้หญิงด้วยซ้ำ เอาเป็นว่า เธออย่าไปสนใจเขาเลยนะ พวกเธอสองคนไม่เหมาะสมกันหรอก"ฉันยกมือนวดขมับที่เริ่มปวดตุบ ๆ พลางพูดว่า "กู้อี้หาน นายช่วยให้ฉันอยู่เงียบ ๆ สักพักได้ไหม เลิกพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระเสียที!"ฉันกับเสิ่นเหยียนโจวแทบจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกันเลยด้วยซ้ำ รวม ๆ แล้วยังคุยกันไม่ถึงสองปร

ฉันคิดว่าเมื่อวานซูฉีหมิงยังควงเมิ่งอวิ๋นชูไปร่วมงานเลี้ยงอยู่เลย คงไม่ถึงขั้นจะพลิกหน้ากลับกลอกตัดรอนกันในวันนี้หรอกมั้ง?จู่ ๆ เมิ่งอวิ๋นชูก็ปล่อยโฮออกมา ไม่ใช่การแอบร้องไห้เงียบ ๆ อีกต่อไป แต่เป็นการร้องไห้โฮอย่างแหลกสลายฉันทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ จึงเอ่ยถาม "เธอเป็นอะไรกันแน่เนี่ย? อย่าเอาแต่ร้องไห้สิ พูดมา!"เธอสะอึกสะอื้นอยู่นาน กว่าจะยอมเปิดปากเล่า "เมื่อบ่ายเขานัดฉันออกไปเจอ บอกว่าจะเอาวิตามินบำรุงมาให้ กินแล้วดีต่อสุขภาพคนท้อง ฉันก็หลงนึกว่านั่นเป็นวิตามินจริง ๆ..."ฉันตกตะลึงจนหน้าถอดสีที่แท้เรื่องราวทั้งหมดไม่ใช่ว่าเมิ่งอวิ๋นชูแอบกินยาทำแท้งเอง แต่เป็นซูฉีหมิงที่หลอกให้เธอกินเข้าไปต่างหากฉันแตะเครื่องบันทึกเสียงในกระเป๋าเสื้อ... ช่างเถอะ อย่าเปิดคำพูดพวกนั้นให้เธอฟังเลยไม่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าสภาพจิตใจของเธอจะยังทนรับไหวหรือเปล่า?ในตอนนั้นเอง ฉันเห็นเมิ่งอวิ๋นชูหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา"เธอจะโทรหาใคร?" ฉันถามในแววตาของเมิ่งอวิ๋นชูเหมือนยังมีความหวังริบหรี่หลงเหลืออยู่ เธอตอบว่า "ซูฉีหมิง ฉันแค่อยากจะถามเขาให้รู้เรื่อง ว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่กันแน่?"ฉันเอ่ยเตือนด้วย