หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

100 챕터

บทที่ 71

โชคดีที่ฉันไม่ได้พูดความจริงออกไปไม่อย่างนั้นด้วยเล่ห์เหลี่ยมของผู้ชายคนนี้ อย่าหวังเลยว่าจะได้หย่ากับเขาดี ๆ !ป้าหลิวหันมามองฉันอย่างเป็นกังวล แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงทำตามคำสั่งของกู้สือซวี่ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาซ่งจินรั่วส่วนฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเครียดหรือเพราะเมื่อคืนไม่ได้กินอะไรเลยแม้แต่น้ำสักหยด อาการปวดกระเพาะถึงได้ทวีความรุนแรงไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ทันใดนั้นฉันพลันรู้สึกถึงรสชาติคาวเค็มตีตื้นขึ้นมาที่ลำคอ ก่อนจะกระอักเลือดออกมา ฉันเองก็ตกใจไปเหมือนกัน เมื่อเห็นรอยเลือดสีแดงเข้มที่เจิ่งนองอยู่บนพื้น หรือว่าจะเป็นอย่างที่คุณหมอบอก โรคกระเพาะของฉันกลายเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารแล้ว?“เจาเจา”กู้สือซวี่รีบช้อนตัวฉันขึ้น แล้วสาวเท้าออกไปข้างนอกทันที เขาไม่แม้แต่จะรอให้คนขับรถมา แต่เป็นฝ่ายขับรถพาฉันไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ระหว่างทาง ฉันไม่ได้อาเจียนเป็นเลือดอีก แต่ยังคงปวดบิดที่กระเพาะไม่หายฉันเหลือบมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ร่างสูงขบเม้มริมฝีปากแน่นเอาแต่ขับรถโดยไม่พูดอะไรสักคำ จึงเหยียดยิ้มขื่นขม “คราวนี้คุณเชื่อฉันแล้วใช่ไหม?กู้สือซวี่ ฉันไม่ได้หลอกคุณ”กู้
더 보기

บทที่ 72

แต่พอคิดได้ว่าอีกไม่นานเครื่องมือทางการแพทย์ของบริษัทตระกูลกู้จะได้เปิดตัวออกสู่ตลาดแล้ว ต่อให้เขารู้ว่าฉันไปหาทนายเพื่อหย่ากับเขา แล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้?ฉันกับกู้สือซวี่พักอยู่ในห้องผู้ป่วยฉุกเฉินราวสองชั่วโมงกว่า หลังน้ำเกลือหมด พยาบาลก็เข้ามาถอดเข็มให้ฉันและพวกเราทั้งคู่ก็ตื่นขึ้นพอดีพยาบาลเพิ่งออกจากห้องพักของฉันไปได้ไม่นาน ฉันก็ได้ยินเสียงของซูหย่าซินดังแว่วมาจากข้างนอก “คุณพยาบาลคะ ไม่ทราบว่าเจาเจาพักอยู่ห้องนี้หรือเปล่าคะ?”“คุณ…คุณคือซูหย่าซินใช่ไหมคะ?”พยาบาลสาวตื่นเต้นจนเก็บอาการแทบไม่อยู่ “ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ?”“ได้เลยค่ะ”ซูหย่าซินมักอ่อนโยนและเป็นกันเองกับแฟนคลับอยู่เสมอหลังเธอเซ็นชื่อเสร็จ ก็ตรงเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพร้อมกับกระเช้าผลไม้ในมือ หากฉันไม่เคยเห็นมาก่อนว่าภายใต้หน้ากากของเธอนั้นร้ายกาจขนาดไหน บางทีฉันอาจจะถูกภาพลักษณ์อ่อนหวานน่าเอ็นดูของเธอหลอกไปแล้วก็ได้ แต่ตอนนี้ ฉันไม่มีแรงจะต่อปากต่อคำกับผู้หญิงเสแสร้งแบบนี้อีกแล้วจริง ๆ จึงหันไปพูดกับกู้สือซวี่ว่า “แม่ของลูกคุณมารับคุณกลับบ้านแล้ว คุณไปเถอะ!”กู้สือซวี่เหลือบตามองฉันแวบหนึ่ง ร่างสูง
더 보기

บทที่ 73

ซูหย่าซินมองเขาอย่างตกตะลึงก่อนจะทอดสายตามองมาที่ฉัน แววตาคู่สวยของเธอฉายชัดถึงความคาดไม่ถึงแม้แต่ฉันเองก็ยังแปลกใจที่กู้สือซวี่ตัดสินใจแบบนี้“พี่สือซวี่…”หยดน้ำตาของซูหย่าซินไหลพรั่งพรูออกมาราวกับเม็ดไข่มุก เธอเอ่ยเสียงสะอื้น “ทำไมพี่ถึงไม่ยอมเชื่อฉันล่ะคะ ฉันไม่ได้เอาผลการอัลตราซาวนด์ลูกของคุณเยี่ยไปจริง ๆ นะคะ ฉันบริสุทธิ์ใจนะ”แต่กู้สือซวี่ยังคงไม่สะทกสะท้านซูหย่าซินรู้ดีว่าควรหยุดแค่นี้ เพราะฝืนต่อไปก็ไม่มีประโยชน์เธอยกมือเช็ดน้ำตา ราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรมเสียเต็มประดา “ถ้าการที่ฉันจากไปทำให้คุณเยี่ยรู้สึกดีขึ้น ฉันก็ยินดีค่ะ”ก่อนจากไป เธอหันกลับมาสบตาฉันด้วยสายตาลึกซึ้ง กู้สือซวี่หันหลังให้เธออยู่จึงไม่รู้ แต่ฉันน่ะมองเห็นสายตาอาฆาตแค้นและความเจ้าเล่ห์ในแววตาของเธอชัดเจนเลย ฉันไม่เสียใจเลยที่เล่นงานซูหย่าซินด้วยวิธีนี้ใครใช้ให้เธอโผล่มาทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงตลอดล่ะ?แต่การที่ฉันทำแบบนี้ ไม่ใช่เพราะอยากจะแย่งผู้ชายกับเธอและไม่ใช่เพราะแรงหึงหวงด้วย ฉันรู้ดีว่าเรื่องระหว่างฉันกับกู้สือซวี่ไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว……หลังซูหย่าซินจากไปกู้สือซ
더 보기

บทที่ 74

ฉันรีบหลบสายตาของเขาไม่กล้าซักไซ้อะไรต่ออีก เพราะกลัวว่าเจอเผลอหลุดพิรุธออกมากู้สือซวี่เองก็ไม่ได้ให้คำตอบที่แน่ชัดกับฉันฉันอดรู้สึกผิดหวังขึ้นมาไม่ได้ที่ฉันเฝ้ารอมานานขนาดนี้ก็เพื่อรอให้ถึงวันที่เครื่องมือนั่นจะวางจำหน่ายและเปิดเผยจุดยืนของฉันกับกู้สือซวี่ไม่ว่าเขาจะยอมหย่าหรือไม่ ฉันก็ยังมีสิทธิ์ที่จะต่อต้านและหลบหนีไปจากเขา แต่ว่าตอนนี้ ดูเหมือนจะทำได้แค่รอต่อไปเท่านั้น…หลังพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลอยู่หลายวัน อาการของโรคกระเพาะอาหารก็ดีขึ้นมากแล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมา กู้สือซวี่ไม่ได้อยู่ดูแลฉันที่โรงพยาบาลตลอด ดูท่าปัญหาเรื่องเครื่องมือที่ติดปัญหาในขั้นตอนอนุมัติก่อนวางจำหน่ายจะเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อย เขาแทบจะปักหลักอยู่ที่บริษัททุกวันเพื่อสะสางปัญหานี้ส่วนป้าหลิวดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ฮัมเพลงไปพลางดูแลฉันไปพลาง ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “คุณนายคะ ดูท่าคุณผู้ชายจะเลิกหลงใหลในตัวยัยจิ้งจอกนั่นแล้ว ตอนนี้สองแม่ลูกคู่นั้นย้ายออกไปแล้วค่ะ! ลึก ๆ แล้วในใจคุณผู้ชายเขาก็ยังรู้ว่าใครกันแน่คือภรรยาตัวจริงของเขานะคะ”ฉันฝืนเหยียดยิ้มออกมาแต่บ้านหลังนั้นไม่ได้เป็นบ้านของฉันมาตั้งนานแล้
더 보기

บทที่ 75

หลายครั้งที่ฉันต้องหิวจนปวดท้อง แต่เขาก็ยังปล่อยให้ฉันต้องรอเก้อฉันเคยคิดว่าตัวเองจะไม่รอเขาอีกแล้ว และเขาก็จะไม่มีโอกาสทำให้ฉันรอเก้ออีกแต่ว่าคืนนี้เขากลับลืมสัญญาที่ให้ไว้กับฉันอีกครั้งตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว แต่เขาก็ยังไม่กลับบ้านจนป้าหลิวอุ่นกับข้าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าตอนแรกฉันคิดว่าปัญหาที่บริษัทคงยุ่งยากจริง ๆกระทั่งตอนเลื่อนดูฟีดฉันก็เห็นโพสต์ที่ซูหย่าซินลงไว้เมื่อสองชั่วโมงก่อนภาพนั้น ตั๋วตั่วกำลังนั่งกินข้าวอยู่บนหน้าตักของกู้สือซวี่ ขณะที่แม่สามีก็นั่งมองหลานสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ส่วนคนที่ถ่ายรูปให้แน่นอนว่าเป็นซูหย่าซิน แคปชั่น:ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของวันคือช่วงเวลาที่ครอบครัวได้นั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน ลูกสาวชอบบ้านหลังใหม่มาก ฉันก็เหมือนกันฉันอดแค่นหัวเราะออกมาไม่ได้ที่แท้ ที่กู้สือซวี่บอกให้พวกเธอย้ายออก คือย้ายไปอยู่กับแม่สามีนี่เอง จาก“ครอบครัวสามคน” กลายเป็น “ครอบครัวสี่คน” ดื่มด่ำกับความสุขของการได้อยู่พร้อมหน้ากันต่อไปตอนที่ป้าหลิวกำลังอุ่นอาหารเป็นรอบที่แปด ฉันที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารก็เอ่ยด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “ไม่ต้องอุ่นแล้วล่ะ
더 보기

บทที่ 76

พอเห็นฉันออกมา เขาก็ไม่แม้แต่จะสนใจกันคงเป็นเพราะการที่ฉันปฏิเสธจะย้ายกลับไปห้องนอนใหญ่เมื่อคืนทำให้เขาเสียหน้าไม่น้อย เขาถึงได้โกรธฉัน แต่อีกสักพักคุณแม่เยี่ยก็จะมาแล้ว หากกู้สือซวี่ยังทำตัวแบบนี้ เกรงว่าคุณแม่เยี่ยก็คงวางตัวไม่ถูกเหมือนกันฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “อีกเดี๋ยว…แม่ฉันจะมาที่นี่”กู้สือซวี่ถึงได้ละสายตาจากวารสารในมือแล้วถามว่า “แล้ว?”ฉันฝืนเอ่ยว่า “รบกวนคุณช่วยให้ความร่วมมือด้วย อย่าให้แม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้”“อืม”เขาขานรับด้วยท่าทีเฉยเมยแม้น้ำเสียงจะเย็นชา แต่ก็ช่วยให้ฉันหายใจโล่งขึ้นเปราะหนึ่ง จังหวะนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นฉันกำลังจะเข็นรถเข็นออกไปต้อนรับคุณนายเยี่ยแต่กู้สือซวี่ก็ลุกขึ้นเสียก่อน เขาเดิมอ้อมมาทางด้านหลังแล้วช่วยเข็นรถเข็นของฉันออกไป เขาในตอนนี้เหมือนกับสามีดีเด่นที่ทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แต่น่าเสียดายนัก ที่มันเป็นแค่การแสดง ฉันสลัดความเสียดายและความผิดหวังในใจทิ้ง ก่อนคลี่ยิ้มออกมา “แม่คะ มาแล้วเหรอคะ!”ฉันเอ่ยทักทายคุณแม่เยี่ยเสียงหวานพอคุณแม่เยี่ยเห็นผ้าพันแผลที่พัน
더 보기

บทที่ 77

ถ้าหากฉันเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นซูหย่าซินกับลูกสาวฉันเลยถือโอกาสนี้หันไปกระซิบกับคุณแม่เยี่ย “ แม่คะ แม่อย่าเพิ่งบอกกู้สือซวี่นะคะว่าแฟนของพี่ชายคือซูหย่าซิน”คุณแม่เยี่ยนิ่งงันไปเล็กน้อยก่อนถามว่า “ทำไมล่ะ?สือซวี่ก็เป็นคนกันเองนะ ถึงรู้ก็ไม่เป็นไรหรอก”ฉันรีบคิดหาข้ออ้างมาอธิบาย “เขาเป็นแฟนคลับของซูหย่าซินค่ะ คุณแม่เก็บไว้เซอร์ไพรส์ดีกว่านะคะ ค่อยให้เขารู้วันนัดกินข้าวทีเดียวเลย”คุณแม่เยี่ยป้องปากหัวเราะ “ คิดไม่ถึงเลยว่าคนอย่างสือซวี่จะตามติ่งพวกศิลปินด้วย”ขณะที่เราสองคนกำลังคุยกันอยู่ กู้สือซวี่ก็รับสายเสร็จและเดินกลับเข้ามาไม่รู้ว่าระหว่างที่เขาไปโทรศัพท์มานั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น เพราะสีหน้าของเขาเหมือนมีเรื่องกังวลใจอยู่ตลอดเวลา จนลืมหัวข้อเรื่องแฟนของพี่ชายฉันไปเสียสนิท ซึ่งแม้แต่คุณแม่เยี่ยเองก็ดูออกว่ากู้สือซวี่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ท่านเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ ที่บริษัทมีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ถ้าลูกมีธุระก็ไปจัดการก่อนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องสนใจแม่หรอก เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแม่ก็กลับแล้วล่ะ”กู้สือซวี่เอ่ยเสียงเรียบ “ ไม่เป็นไรครับ ยังไม่รีบ”เขาก็เป็นคนแบบนี้มาตลอด ไม
더 보기

บทที่ 78

ฉันเผลอกำโทรศัพท์ในมือแน่นโดยไม่รู้ตัวตอนแรกฉันคิดว่า ตั้งแต่วันที่ฉันเลือดออกในกระเพาะอาหาร กู้สือซวี่คงไม่ติดใจเรื่องนี้อีกแล้วแต่สุดท้ายฉันก็ยังรู้จักเขาน้อยเกินไปคนแบบเขา ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ไม่เคยปล่อยให้มีช่องโหว่ แล้วในเมื่อเขาพบร่องรอยผิดปกติ มีเหรอจะปล่อยให้ผ่านไปเฉย ๆ ?ฉันพยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นลง พลางถามว่า “แล้วเขารู้หรือเปล่าว่าฉันหาทนายเพื่อทำเรื่องหย่า?”“น่าจะยังไม่รู้”ซ่งจินรั่วว่าต่อ “เขาไม่ได้คิดไปในแนวทางนั้น แต่เขารู้แล้วว่าวันนั้นฉันเข้าไปในห้องนอนใหญ่เพื่อเอาเส้นผมของซูหย่าซิน”ฉันพยักหน้ารับแล้วตอบว่า “อืม เข้าใจแล้ว”ซ่งจินรั่วกำชับไม่รู้กี่ครั้ง “ตอนนี้เธอรีบไปหลบที่บ้านพ่อแม่ก่อนเถอะ ฉันกลัวว่าไอ้สารเลวกู้สือซวี่จะทำอะไรไม่ดีกับเธอ วันนี้สายตาหมอนั่นน่ากลัวมากเลยอย่างกับจะไปฆ่าคนแหนะ!”ฉันตอบออกไปอย่างยอมรับชะตากรรม “ หนีไม่พ้นหรอก ต่อให้ฉันจะไปหลบอยู่ที่บ้านพ่อแม่ เขาก็ไปตามหาฉันอยู่ดี อีกอย่างตอนนี้เครื่องมือของบริษัทตระกูลกู้ก็เลื่อนกำหนดวางจำหน่ายออกไปแล้ว เขาสามารถสั่งหยุดการทำงานเครื่องมือที่แม่ฉันใช้อยู่ได้ทุกเมื่อ”ในตอนนั้นเอง ฉันเหลือบ
더 보기

บทที่ 79

กู้สือซวี่ชะงักฝีเท้าลง เรียวคิ้วสวยขมวดยุ่ง “เยี่ยเจาเจา เลิกใช้ลูกไม้ไร้สาระพวกนี้เสียทีมันไม่ฉลาดเลย จะแต่งเรื่องทั้งทีก็ทำให้มันน่าเชื่อหน่อย!”“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ไปดูก็รู้เองไม่ใช่เหรอ?” ฉันกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนเอ่ยว่า “ หรือว่าคุณจะไม่กล้าเผชิญหน้ากับความเป็นจริง?กู้สือซวี่...คุณเองก็มีเรื่องที่กลัวเหมือนกันสินะ?”แววตาของกู้สือซวี่ยิ่งลุ่มลึกจนยากจะคาดเดา สุดท้ายคืนนั้นเขาก็พักอยู่ที่คฤหาสน์จริง ๆ ไม่ได้กลับไปบ้านแม่ของตัวเอง ดูท่าเขาคงตั้งใจจะกลับคฤหาสน์ตระกูลเยี่ยกับฉันในตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้……วันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในตอนเที่ยงวันนี้ ในใจฉันก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ ตลอดช่วงเช้า ฉันรีบจัดการอีเมลงานที่ค้างอยู่ให้เรียบร้อยจากนั้นก็เตรียมตัวกลับคฤหาสน์ตระกูลเยี่ยพร้อมกับกู้สือซวี่แต่ในตอนที่คนขับรถมารออยู่ด้านนอกเรียบร้อยแล้ว กู้สือซวี่กลับได้รับการติดต่อจากเจียงซูฮุ่ย“อะไรนะครับ?ไข้ขึ้นเหรอ?”เมื่อกู้สือซวี่ได้ยินว่าลูกสาวตนนั้นล้มป่วย ก็กรอกเสียงลงไป “ผมบอกแม่แล้วไม่ใช่เหรอครับว่าอากาศแบบนี้อย่าให้เธอกินของเย็น
더 보기

บทที่ 80

กู้สือซวี่ไม่มีอารมณ์จะคุยเล่นกับใคร ฉันเองก็เช่นกันเขาเหลือบมองฉันอย่างเย็นชา ก่อนคุยกับคุณพ่อเยี่ยเรื่องแวดวงธุรกิจของไห่เฉิงในช่วงนี้บ้างเป็นพัก ๆ ส่วนฉันที่ตอนแรกมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่รู้ว่าเพราะอะไรพอยังไม่ได้เห็นพี่ชายกับซูหย่าซินปรากฏตัวด้วยตาตัวเอง ในใจก็เริ่มกระสับกระส่ายอย่างไร้ที่มาที่ไป และในตอนนั้นเอง เสียงสาวใช้ก็ดังขึ้น “คุณชายกลับมาแล้วค่ะ!”ดวงตาของฉันเป็นประกายขึ้นมาทันที กู้สือซวี่ก็หันไปมองทางโถงหน้าประตูเช่นกันทั้งที่เท้าของฉันยังไม่หายดี แต่เพราะความลุ้นระทึกฉันถึงกับเผลอลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อเห็นว่าพี่ชายเดินเข้ามาเพียงคนเดียว ใจของฉันก็พลันกระตุกวูบทันทีฉันสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบของกู้สือซวี่ที่จ้องมาจากด้านหลัง จนขนลุกวาบไปทั้งตัวคุณนายเยี่ยเดินออกมาจากห้องครัว ก่อนถามในสิ่งที่ฉันเองก็อยากรู้เช่นกัน “หย่าซินล่ะ?ทำไมลูกถึงมาคนเดียว?”คุณพ่อเยี่ยเองก็ชะเง้อมองไปที่ลานหน้าบ้าน “ไม่ใช่ว่าวันนี้จะพาแฟนกลับมาให้พวกเรารู้จักหรอกเหรอ?”“หย่าซินอะไรกันครับ?”จู่ ๆ พี่ชายฉันก็หัวเราะแล้วหันมาบอกกับพวกเราว่า “โธ่ ผมก็แค่ล้อเล่น นี่ทุกคนเช
더 보기
이전
1
...
5678910
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status