All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 141 - Chapter 150

ฉันยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยสวนกลับไป "ไม่ว่าจะเป็นฉัน หรือจะเป็นซูหย่าซิน อย่างไรเสียก็ไม่มีวันเป็นคุณแน่นอนค่ะ เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องคอยเป็นกังวลแทนหรอกนะคะ"สีหน้าของหลี่เข่อฉายชัดถึงความเกลียดขี้หน้าฉันอย่างถึงที่สุด แต่ก็ทำอะไรฉันไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วก้อยฉันหมุนตัวเดินจากมาอย่างไม่แยแสพอกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน ฉินฮวนก็โทรศัพท์เข้ามา แจ้งความคืบหน้าเรื่องคดีที่ฉันยื่นฟ้องแฟนคลับของซูหย่าซินหัวโจกของกลุ่มแฟนคลับคนนั้นเป็นแฟนพันธุ์แท้ตัวยงของซูหย่าซิน ฐานะทางบ้านร่ำรวยมากและต้องการใช้เงินเพื่อยอมความเธอจึงถามฉันว่าต้องเรียกค่าเสียหายเป็นจำนวนเงินเท่าไหร่ ถึงจะยอมถอนฟ้องได้?ฉันตอบกลับไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "ให้เงินมากแค่ไหนก็ไม่ถอนฟ้อง ดำเนินคดีให้ถึงที่สุดค่ะ"ฉินฮวนชะงักไปเล็กน้อยด้วยความเห็นใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ทางฝั่งนั้นก็จ้างทนายมาแล้วเหมือนกัน คุณรู้ไหมคะว่าเป็นใคร?"ฉันนึกถึงพญายมแห่งวงการกฎหมายที่กู้อี้หานเคยเล่าให้ฟังขึ้นมาได้ทันทีฉันจึงตอบไปว่า "ขอแค่ไม่ใช่เสิ่นเยี่ยนโจว จะเป็นใครก็ได้ทั้งนั้นค่ะ""ไม่ใช่ทนายเสิ่นหรอกค่ะ ทนายเสิ่นเขาคัดเลือกลูกความและคดีความเข

กู้สือซวี่ยังถือว่าให้ความร่วมมืออยู่บ้าง เขายอมรับการสัมภาษณ์จากฉันเพียงแต่ว่า เรื่องกำหนดการวางจำหน่ายของอุปกรณ์ชิ้นนี้ เขาตอบเพียงแค่คำว่า "เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" แต่กลับไม่ได้ระบุช่วงเวลาที่แน่ชัดให้ฉันเลยข่าวชิ้นนี้จึงไม่มีประเด็นร้อนอะไรให้เล่น ฉันต้องเสียเวลาไปกว่าค่อนวัน แถมยังต้องแบกรับความหงุดหงิดกลับมาเต็มอก สุดท้ายจึงเดินออกจากตึกบริษัทกู้ซื่อกรุ๊ปด้วยความเอือมระอา……หลังเลิกงาน ฉันแวะไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลแต่กลับคาดไม่ถึงว่า ซูจ้งผิงก็อยู่ที่นั่นด้วยในตอนนั้น เขากำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของแม่ฉัน สายตาจับจ้องมองท่านอยู่ตลอดเวลาและที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น มือของเขา... กำลังกุมมือแม่ของฉันเอาไว้หัวใจของฉันกระตุกวูบ รีบสาวเท้าก้าวเข้าประตูไปพลางส่งเสียงเรียก "ศาสตราจารย์ซู"พอได้ยินเสียงของฉัน เขาก็สะดุ้งราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ แล้วรีบปล่อยมือแม่ของฉันออกทันที"คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?"ฉันมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง รู้สึกได้ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเขามีบางอย่างผิดปกติความตื่นตระหนกบนใบหน้าของซูจ้งผิงแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ฉันก็ยังทันสังเกตเห็นอยู่ดีเขาเอ่

ขอบตาของซ่งจินรั่วรื้นไปด้วยน้ำตา เธอสวมกอดฉันไว้แน่นพลางเอ่ย "งั้นต่อไปฉันขอเป็นแม่ทูนหัวของเด็กคนนี้นะ!""ได้สิ"ฉันยิ้มรับแล้วพูดกำชับกับเธอ "เรื่องนี้ต้องเหยียบไว้ให้มิดเลยนะ อย่าแพร่งพรายเด็ดขาด ฉันไม่อยากให้กู้สือซวี่รู้เรื่องเข้า เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากบานปลายเปล่า ๆ"ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากโรงพยาบาลหัวใจฉันกระตุกวูบ นึกว่าเกิดเรื่องอะไรไม่ดีกับแม่อีกแต่พอกดรับสาย ปลายสายกลับเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจของผู้อำนวยการโรงพยาบาล "คุณหนูเยี่ยครับ ตอนนี้อาการของคุณแม่คุณกำลังค่อย ๆ ฟื้นตัวดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะครับ ช่างไม่ง่ายเลยจริง ๆ! ต้องขอบคุณศาสตราจารย์ซูที่คอยแวะเวียนมาดูอาการอยู่บ่อย ๆ เมื่อกี้นี้ศาสตราจารย์ซูก็เพิ่งแวะมาอีกรอบครับ! มีท่านคอยช่วยดูแลปกป้องแบบนี้ รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอนครับ""อะไรนะคะ? วันนี้ศาสตราจารย์ซูก็ไปอีกแล้วเหรอคะ?"ฉันกลับมาจมดิ่งอยู่ในความสงสัยและกระวนกระวายใจอีกครั้งสัญชาตญาณของผู้หญิงบอกฉันว่า การที่ซูจ้งผิงแวะเวียนมาหาแม่ของฉันถี่ขนาดนี้ มันไม่ปกติอย่างแน่นอนหลังจากวางสายจากผู้อ

ทุกถ้อยคำในประโยคนี้ ล้วนมีคุณสมบัติพร้อมที่จะจุดชนวนพุ่งทะยานขึ้นสู่เทรนด์ยอดนิยมทั้งสิ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์สดของหวังรั่วฟางก็พุ่งกระฉูดจากหลักพันทะลุขึ้นสู่หลักหลายสิบล้านคนข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอวิ่งรัวเป็นสายฟ้าแลบหวังรั่วฟางสะอึกสะอื้นร่ำไห้พลางเอ่ย "หน้าที่การงานของลูกสาวกับลูกชายฉันถูกเยี่ยเจาเจาทำลายจนย่อยยับไม่มีชิ้นดี แล้วตอนนี้ แม้กระทั่งสามีของฉันก็ยังกลับไปรื้อฟื้นความหลังกับชู้รักในอดีตอีก"แม้ว่าในช่องคอมเมนต์จะมีแฟนคลับของซูหย่าซินจำนวนมากเข้ามาช่วยรุมด่าทอฉันและแม่ของฉัน แต่ก็ยังมีชาวเน็ตที่มีสติบางคนแย้งขึ้นมา: "นี่มันน้ำเน่าเกินไปหรือเปล่าเนี่ย! ลูกชายป้าไม่ใช่ว่าทำตัวเองจนสมควรโดนแล้วเหรอ? แล้วคนเป็นแม่ที่นอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา จะเอาปัญญาที่ไหนไปอ่อยผู้ชายกันล่ะ?"ในจังหวะนั้นเอง หวังรั่วฟางก็หยิบภาพถ่ายเก่า ๆ ออกมาหลายใบพลางเอ่ย "ทุกคนดูนี่สิคะ ตอนที่ฉันกับสามีเพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ แม่ของเธอก็เข้ามาแทรกกลางในชีวิตคู่ของพวกเราแล้ว ในตอนนั้นเพื่อปกป้องครอบครัวเอาไว้ ฉันจึงไม่ยอมปริปากพูดอะไร ได้แต่อดทนกล้ำกลืนมาโดยตลอด แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยจ

กู้อี้หานถอนหายใจยาวพลางเอ่ยขึ้น "งั้นพรุ่งนี้ฉันจะลองไปถามพี่เหยียนโจวดู ว่าเขาพอจะมีหนทางดี ๆ อะไรบ้างไหม""คุณเสิ่นเหรอ"ฉันมองเขาด้วยความสงสัยรู้สึกมาตลอดว่าคนคนนี้อยู่ไกลเกินเอื้อมจากชีวิตของฉันมาก คนระดับเขาจะยื่นมือมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องหยุมหยิมของฉันงั้นหรือ?กู้อี้หานพยักหน้ารับ "ใช่แล้วล่ะ เขามีประสบการณ์ชีวิตโชกโชนกว่าพวกเรา แถมยังมีรากฐานอำนาจบารมีในเมืองหลวงหยั่งรากลึกมากด้วย รับรองว่าต้องมีหนทางดีกว่าพวกเราแน่ ๆ!""ขอบคุณพวกเธอสองคนมากจริง ๆ นะ"ฉันค้อมตัวคำนับขอบคุณพวกเขาอย่างสุดซึ้ง ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งตกใจกันใหญ่"นี่เธอทำอะไรเนี่ย"กู้อี้หานโวยวาย "ทำท่าเหมือนฉันตายแล้วเธอกำลังยืนไว้อาลัยยังไงยังงั้นแหละ"ซ่งจินรั่วถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง ก่อนจะหันมาพูดกับฉัน "ฉันกับเธอสนิทกันขนาดไหน ยังต้องมาทำเป็นเกรงอกเกรงใจกันอีกเหรอยะ?"ด้วยเหตุนี้ พวกเขาสองคนจึงอยู่เฝ้าแม่เป็นเพื่อนฉันที่โรงพยาบาลตลอดทั้งคืน ต่อให้ฉันเอ่ยปากไล่ให้พวกเขากลับไปพักผ่อนอย่างไรก็ไม่ยอมไปเช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงพร้อมกันทางด้านพ่อแม่บุญธรรมของฉันเมื่อทราบเรื่องน