All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 161 - Chapter 170

พอเธอพูดจบ ถึงกับมีแฟนคลับบางคนร้องไห้ออกมาตรงนั้นเลยทีเดียว“หย่าซิน ทำไมเธอถึงได้โง่ขนาดนี้!”แฟนคลับคนนั้นร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางกล่าว “ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ พวกเราก็ยิ่งปวดใจแทนเธอ เธอเป็นคนใสซื่อขนาดนี้ จะไปสู้เล่ห์เหลี่ยมของเยี่ยเจาเจาได้ยังไงกัน!”“ใช่แล้ว หย่าซิน พวกเราทุกคนคือครอบครัวของเธอนะ เธอไม่ต้องกลัว เธอไม่ได้อยู่คนเดียว!”“เยี่ยเจาเจา ขอโทษเดี๋ยวนี้เลยนะ! ขอแค่ตอนนี้เธอยอมคุกเข่าขอขมาหย่าซินของเรา แล้วยอมรับว่าเธอกับแม่เป็นเมียน้อย พวกเราถึงจะยอมเลิกแล้วต่อกัน!”“ใช่! ขอโทษเดี๋ยวนี้!”กลุ่มแฟนคลับพากันกรูเข้ามาเป็นฝูง จนบอดี้การ์ดเกือบจะต้านเอาไว้ไม่อยู่กู้สือซวี่คงจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นทางฝั่งนี้แล้ว จึงพากลุ่มบอดี้การ์ดตามมาด้วยเช่นกันในที่สุด ก็เป็นบอดี้การ์ดของกู้สือซวี่กับบอดี้การ์ดของกู้อี้หาน ร่วมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลอีกหลายคน ช่วยกันขับไล่พวกแฟนคลับเหล่านั้นออกไปในที่สุดบริเวณนั้นก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้งซูหย่าซินเดินเข้ามาหาฉันแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นใย “คุณหนูเยี่ย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ ขอฉันดูหน่อย คุณได้รับบาดเจ็บ

สายตาของกู้สือซวี่จับจ้องไปที่กล่องยาใบนั้น วินาทีนั้นฉันรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดกระดอนออกมานอกอกโชคดีที่ชื่อยาบำรุงครรภ์ตัวนี้ไม่ได้เป็นชื่อทางการค้าที่เห็นกันทั่วไปพอพยาบาลเดินคล้อยหลังไป กู้สือซวี่ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย “นี่มันยาอะไร?”“ยาบำรุงเลือด”ฉันตอบออกไปหน้าตาเฉย หัวใจไม่แม้แต่จะเต้นผิดจังหวะแววตาของกู้สือซวี่อ่อนลงเล็กน้อยพลางถามต่อ “อาการโลหิตจางกำเริบอีกแล้วเหรอ?”ฉันเอ่ยเสียงเรียบ “ช่วงนี้เจอเรื่องน่าสะอิดสะเอียนจนเวียนหัว เลยไปให้หมอตรวจดูหน่อยน่ะ”กู้สือซวี่คิดว่าฉันเจตนาพูดเหน็บแนมเขา จึงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ ก่อนจากไปเขายังทิ้งท้ายไว้ว่า “ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน”ฉันมองตามแผ่นหลังของเขาไปพลางแค่นหัวเราะเยาะในใจประโยคนั้นควรเป็นฉันต่างหากที่ต้องบอกว่า ‘พวกนายนั่นแหละ ดูแลตัวเองกันให้ดี!’แฟนคลับของซูหย่าซินได้นำเรื่องที่เธอมาโรงพยาบาลเพื่อช่วยแก้สถานการณ์ให้ฉัน พร้อมทั้งเกลี้ยกล่อมให้แฟนคลับสลายตัวกลับไป โพสต์ลงบนโลกอินเทอร์เน็ตการกระทำของซูหย่าซินได้รับทั้งเสียงชื่นชมและความเห็นอกเห็นใจจากชาวเน็ตอย่างล้นหลาม“ซึ้งจนน้ำตาจะไหล ทำไมถึงเป็นผู้หญิงที่จิตใจดี

ซูจ้งผิงหมดสิ้นคราบความสง่างามภูมิฐานในอดีต ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัดเขาแค่นยิ้มเยาะอย่างประชดประชัน “คราวนี้ลูกพอใจแล้วใช่ไหม? เมื่อกี้มหาวิทยาลัยเมืองไห่เฉิงเพิ่งแจ้งให้พ่อไปให้ความร่วมมือในการสอบสวน พวกเขาตั้งคณะกรรมการตรวจสอบเรื่องนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะ ท้ายที่สุด... ลูกก็ฉุดพวกเราตระกูลซูทุกคนลงเหวไปจนได้”ฉันตอบกลับไปอย่างเย็นชาไร้อารมณ์ “พวกคุณหาเรื่องกันเองต่างหาก! ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณแต่ละคนทำตัวเหมือนงูพิษที่คอยพันแข้งพันขาไม่ยอมปล่อย คิดเหรอว่าฉันจะอยากเหลือบตามองพวกคุณแม้แต่แวบเดียว?”“เอาล่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเอง”แววตาของซูจ้งผิงเต็มไปด้วยการอ้อนวอน “แต่ยังไงลูกก็ช่วยเห็นแก่สายเลือดเดียวกันบ้างเถอะ อย่าต้อนกันให้จนมุมขนาดนี้ได้ไหม? พ่อรู้ว่าลูกสนิทสนมกับคุณนายใหญ่ตระกูเสิ่น ขอแค่ลูกเปิดปากพูด ขอร้องให้ท่านยอมปล่อยพ่อไปสักครั้ง ท่านต้องเห็นแก่หน้าลูกแน่นอน”จังหวะนั้นเอง เสียงของคุณนายใหญ่ตระกูเสิ่นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หนักแน่นและก้องกังวาน “ล้มเลิกความคิดนั้นไปซะเถอะ!”ซูจ้งผิงหันขวับกลับไปด้วยความตกใจ คุณนายใหญ่ตระกูเสิ่นกำลังเ

ฉันพลันนึกถึงวันที่กู้อี้หานบอกว่าฉันเป็นแฟนของเขา จึงรีบอธิบายออกไปตามสัญชาตญาณ “ฉันกับกู้อี้หานไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ”เสิ่นเยี่ยนโจวเพียงกระตุกยิ้มมุมปากเบา ๆ โดยไม่แสดงความเห็นอะไร ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรอีก พอสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เขาก็ขับรถต่อไปนี่คือบทสนทนาเพียงประโยคเดียวระหว่างเราตลอดเส้นทางอันยาวนานนี้จนกระทั่งเขาขับมาส่งฉันถึงโรงพยาบาล ฉันถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก็แหม ออร่าของเขามันทรงพลังและกดดันเกินไป แค่นั่งข้าง ๆ เขาฉันก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแล้วตอนที่กำลังจะเปิดประตูลงจากรถ จู่ ๆ เขาก็เรียกฉันไว้ “คุณหนูเยี่ย”ฉันหันกลับไป พลันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ขอบคุณ จึงรีบพูด “คุณเสิ่นคะ ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งฉันวันนี้ รบกวนคุณแย่เลยค่ะ”เสิ่นเยี่ยนโจวยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดหน้าคิวอาร์โค้ดไลน์ แล้วพูดกับฉัน “แอดไว้หน่อย”ฉันชะงักไป นี่เขาจะมาไม้ไหนกันแน่?ยังไม่ทันได้คิดฟุ้งซ่านไปไกล ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลของชายหนุ่มดังขึ้น “คุณย่าให้ผมช่วยคุณฟ้องร้องคนที่ใส่ร้ายแม่ของคุณ แอดไลน์ไว้จะได้สะด

สีหน้าของกู้สือซวี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ท้ายที่สุดเพราะความรู้สึกผิดที่ค้ำคออยู่ ทำให้เขาไม่ได้เอ่ยปากบีบบังคับให้ฉันปล่อยตระกูลซูไปอีกทว่าในจังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ซูหย่าซินก็โพล่งขึ้นมา “คุณหนูเยี่ยคะ เห็นแก่ที่อุปกรณ์พยุงชีพของแม่คุณเป็นผลงานการออกแบบของคุณพ่อฉัน คุณช่วยเมตตายกโทษให้สักครั้งจะได้ไหมคะ? ไม่ว่าจะพูดยังไง คุณพ่อของฉันก็ถือว่ามีบุญคุณช่วยชีวิตแม่ของคุณอยู่นะคะ!”ตอนที่พูด เธอยังคอยปรายตาเหลือบมองกู้สือซวี่อยู่เนือง ๆเหมือนกำลังส่งสัญญาณเตือนให้กู้สือซวี่ใช้อุปกรณ์รักษาพยาบาลของแม่มาข่มขู่บีบให้ฉันยอมจำนนซึ่งในอดีต กู้สือซวี่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยทำเรื่องระยำแบบนี้แต่คราวนี้ กู้สือซวี่กลับนิ่งเงียบไม่ยอมปริปากอยู่นานดวงตาคู่สวยของซูหย่าซินรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอเอ่ยอ้อนวอนกู้สือซวี่เสียงเครือ “พี่สือซวี่คะ ช่วยพูดกับคุณหนูเยี่ยแทนฉันหน่อยได้ไหมคะ นะคะ?”ตัวเองอยากจะรักษาภาพลักษณ์หญิงสาวผู้อ่อนหวานใจกว้างดั่งแม่พระเอาไว้ แต่กลับผลักให้กู้สือซวี่ใช้ลูกไม้สกปรกแบบนี้กับฉันแทนฉันจึงฉีกหน้าเธอตรง ๆ อย่างไม่ไว้หน้า “เธอจะให้กู้สือซวี่มาพูดอะไรกับฉันล่ะ? ให้เขามาขู่ว่าถ้าฉั