All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 151 - Chapter 160

ฉันหลงคิดไปว่า อย่างน้อยเขาก็คงจะมีความเป็นลูกผู้ชาย กล้าหาญพอที่จะก้าวออกมายอมรับและชี้แจงความผิดพลาดที่ตนเองเคยก่อไว้ในอดีตแต่ฉันคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคำตอบที่เขาให้กับฉันกลับกลายเป็นว่า "พ่อจะจัดการวางแผนส่งตัวลูกกับแม่ไปอยู่ต่างประเทศนะ พ่อได้ยินมาว่าตอนนั้นลูกเรียนจบปริญญาตรีก็แต่งงานเลย การไม่ได้ต่อปริญญาโทคงเป็นเรื่องน่าเสียดาย ถ้าอย่างนั้นลูกก็ไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศซะ พ่อจะช่วยติดต่ออาจารย์ให้ เรื่องค่าใช้จ่ายพ่อจัดการเองทั้งหมด ส่วนเรื่องแม่ของลูก พ่อเองก็ติดต่อหาโรงพยาบาลรองรับไว้ให้เรียบร้อยแล้ว""เหอะ! ศาสตราจารย์ซู เดิมทีฉันนึกว่าคุณจะแตกต่างจากภรรยาและลูก ๆ ของคุณ แต่ดูตอนนี้สิ คุณกับพวกเขาก็แค่น้ำเน่าในคูเดียวกันนั่นแหละ! ไร้ยางพ่อยและเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อนไม่ต่างกันเลยสักนิด!"ฉันแค่นหัวเราะเยาะออกมา จ้องมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแท้ ๆ ของตัวเองด้วยสายตาผิดหวังอย่างถึงที่สุดซูจ้งผิงรีบละล่ำละลักแก้ตัว "ลูกเข้าใจผิดไปแล้วนะ พ่ออยากจะชดเชยให้พวกลูกจริง ๆ""การชดเชยของคุณ คือการทำให้ฉันกับแม่กลายเป็นหนูท่อที่ต้องหนีเตลิดไปซ่อนตัวอยู่ต่างประเทศงั้นเหรอคะ? ทำแบบนั้นมันก็

หัวใจของฉันดิ่งวูบลงอย่างรุนแรงคำก่นด่าสาปแช่งและข้อกล่าวหาในโลกออนไลน์เหล่านั้นทำได้เพียงจุดประกายความโกรธแค้นในใจฉัน แต่สำหรับกู้สือซวี่แล้ว เขากลับแทรกซึมเข้ามาในชีวิตของฉันได้ทุกซอกทุกมุมและทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวขึ้น ก็เหมือนกับการลงมีดกรีดแทงซ้ำลงบนแผลเดิมของฉันอย่างเลือดเย็นตัวเขาเองไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยฉัน ซ้ำร้ายยังคอยขัดขวางไม่ยอมให้คนอื่นเข้ามาช่วยฉันอีกด้วยเซี่ยเสี่ยวฉินเอ่ยต่อ "ตอนนั้น พ่อของอี้หานหย่าร้างกับแม่สามีของหนู เขายอมสละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง กว่าที่เขาจะผ่านความยากลำบากขวากหนามมาได้มากมายขนาดนี้ จนสามารถกลับมายืนหยัดในแวดวงธุรกิจได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง สิ่งที่เขาจะหลงเหลือไว้ให้อี้หานได้ ก็มีเพียงแค่สิ่งที่มีอยู่ในมือตอนนี้เท่านั้น น้ากลัวมากจริง ๆ ว่าอี้หานเด็กคนนี้จะไม่รู้ประสีประสา ไม่รู้หนักรู้เบา จนเผลอไปล่วงเกินทำให้สือซวี่ขุ่นเคืองเข้า""หนูเข้าใจแล้วค่ะ น้าฉิน"ฉันพยักหน้ารับ พร้อมกับเอ่ยคำสัญญาเพื่อให้เธอวางใจ "หนูจะคุยกับทั้งกู้สือซวี่และกู้อี้หานให้ชัดเจนเองค่ะ คุณน้าวางใจเถอะนะคะ"……หลังจากเซี่ยเสี่ยวฉินกลับไปได้ไม่นาน กู้สือซวี่ก็เดินทา

พอเล่ามาถึงตรงนี้ คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นก็น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ฝ่ามือเหี่ยวย่นเอื้อมไปลูบไล้เส้นผมของแม่ฉันบนเตียงคนไข้อย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังมองดูลูกในไส้ของตนเองแม้ว่าในใจของฉันจะเจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กัน แต่ก็กลัวว่าคนแก่อายุมากขนาดนี้หากมีอารมณ์สะเทือนใจรุนแรงเกินไปจะไม่ดีต่อสุขภาพ ฉันจึงคอยเอ่ยปลอบประโลมท่านอยู่นานรอจนกระทั่งอารมณ์ของท่านค่อย ๆ สงบลง ฉันจึงเอ่ยถามขึ้น "ถ้าอย่างนั้น ตอนที่คุณนายใหญ่ไปร่วมงานแต่งงานของแม่หนูในตอนนั้น พอจะมีรูปถ่ายหรืออะไรเก็บไว้บ้างไหมคะ?"ถ้าหากมีภาพถ่ายหรือการ์ดเชิญอะไรทำนองนั้นเป็นหลักฐาน ก็จะสามารถพิสูจน์ได้ทันทีว่าซูจ้งผิงกำลังโกหกคำโต!คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นส่ายหน้าช้า ๆ พลางเอ่ย "ตอนนั้นแม้ว่าฉันจะได้รับการ์ดเชิญงานแต่งงานจากแม่ของหนูจริง ๆ แต่ช่วงเวลานั้นลูกชายของฉัน หรือก็คือพ่อของเหยียนโจว ดันมาเสียชีวิตกะทันหันจากอุบัติเหตุพอดี งานมงคลกับงานอัปมงคลมันประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน ฉันก็เลยจำต้องเลือกไปจัดงานศพให้ลูกชายของฉันก่อน""ขอโทษด้วยนะคะคุณนายใหญ่ หนู... หนูไม่ทราบเรื่องมาก่อนเลย..."ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างจับใจ ที่เผลอไปสะกิดโดน

กู้สือซวี่ดูเหมือนจะทนดูชู้รักตัวน้อยของเขาถูกฉัน ‘รังแก’ แบบนี้ต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยปากขึ้นว่า "ข้อเสนอที่ฉันเคยบอกว่าจะส่งเธอกับแม่ไปอยู่ต่างประเทศในวันนั้น ตอนนี้ก็ยังนับว่ามีผลอยู่นะ หลักฐานทุกอย่างมันวางกองอยู่ตรงหน้าหมดแล้ว เธอยังจะดึงดันให้ท่านอยู่ในประเทศเพื่อหาเรื่องให้อับพ่อยขายหน้าตัวเองไปทำไมอีก?"หน้าอกของฉันรู้สึกอึดอัดแน่นเอี๊ยดราวกับมีก้อนสำลีขนาดใหญ่มาอุดกั้นไว้ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า "กู้สือซวี่ อีกไม่นานหรอก ฉันจะทำให้ทุกคนได้รู้แจ้งเห็นจริงว่า ใครกันแน่ที่กำลังหาเรื่องให้อับพ่อยขายหน้าตัวเอง"ฉันไม่สามารถทนอยู่ร่วมชายคาหรือในพื้นที่เดียวกันกับพวกเขาสองคนได้อีกต่อไป แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวก็จะไม่ทนดังนั้น ฉันจึงรีบสาวเท้าก้าวหนีออกมาอย่างรวดเร็วเพิ่งจะเดินกลับมาถึงที่รถ เสียงโทรศัพท์จากโรงพยาบาลก็ดังขึ้น"สวัสดีครับคุณหนูเยี่ย ผลการตรวจพิสูจน์ดีเอ็นเอออกเรียบร้อยแล้วนะครับ ตอนนี้คุณสามารถเดินทางมารับเอกสารได้เลยครับ"ฉันรีบถามรัวกลับไปทันที "รบกวนช่วยบอกฉันตอนนี้เลยได้ไหมคะ ว่าฉันกับซูจ้งผิงเป็นพ่อลูกแท้ ๆ กันหรือเปล่า?"ปลายสายตอบกลับมาว่า "จากผ

กู้อี้หานเอ่ยขึ้น "จินรั่ว คืนนี้เธอมีนัดเดตกับคุณหมอเผยของเธอไม่ใช่เหรอ? รีบไปเถอะน่า เดี๋ยวฉันอยู่เฝ้าเจาเจาที่นี่เอง"ซ่งจินรั่วหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ทันนะว่านายคิดอะไรอยู่! ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ อยู่นิ่ง ๆ เจียมตัวไว้บ้างล่ะ! ถ้ากล้าฉวยโอกาสตอนเจาเจาลำบากล่ะก็ นายเตรียมตัวโดนดีได้เลย!""โอ๊ย รู้แล้วน่า รู้แล้วครับคุณหนูใหญ่!"กู้อี้หานรีบผลักตัวซ่งจินรั่วออกไปนอกห้องอย่างกระตือรือร้นเขาหันมายิ้มให้ฉัน ก่อนจะตีหน้าขรึมพูดจาจริงจัง "เจาเจา คืนนี้นอนปูฟูกกับพื้นตรงนี้ก็ได้ ไม่ต้องเป็นห่วงหรือสงสารฉันหรอกนะ""เอ่อ..."ฉันเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนใจ "นายไม่ต้องอยู่ค้างที่นี่หรอก นี่ก็อุตส่าห์พาบอดี้การ์ดมาช่วยคุ้มกันแล้ว แค่นี้ฉันก็ขอบคุณนายมากพอแล้วล่ะ"กู้อี้หานแย้งขึ้นทันควัน "ได้ยังไงกันล่ะ? แฟนคลับสมองกลวงของยัยซูหย่าซินน่ากลัวจะตายไป ฉันต้องอยู่ตรงนี้เพื่อคอยปกป้องเธอกับคุณป้าสิ"ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่ง "กู้อี้หาน ฉันมองนายเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น นอกจากนี้แล้วไม่มีอย่างอื่นเลยจริง ๆ ฉันไม่อยากทำให้นายต้องเสียเวลา เข